Raf Yorumu: bicycleandbook (@bicycleandbook)

Spoiler içeriyor Bana nefes aldıran bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Sırf bu yüzden bile özel bir yer edindi içimde. Yazım dili sebebiyle oldukça kolay okunmasına rağmen ben her hikayeyi kendi içinde özel kılmak adına yavaş yavaş okudum, belki de bitmesin istedim farkında olmadan…devamıBana nefes aldıran bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Sırf bu yüzden bile özel bir yer edindi içimde. Yazım dili sebebiyle oldukça kolay okunmasına rağmen ben her hikayeyi kendi içinde özel kılmak adına yavaş yavaş okudum, belki de bitmesin istedim farkında olmadan bilemiyorum. Kitaba alıştıkça ben de o kafede olmak istedim, onlarla sohbet etmek, onları dinlemek istedim. Üzgün olduklarında teselli edebilirmişim geldi. Sanırım kitabı özel kılan noktalardan biri de buydu. Okuduğumuz hikayeler bambaşka insanlara ait değil de, kitabın içinde başından beri varolan insanlara aitti. Normalde içinde farklı karakterlerden oluşan birbirinden bağımsız öyküler barındıran kitapları okumaktan keyif almıyorum pek fazla. Çünkü karakterlere alışamadan, onları anlayamadan öykü bitiyor bir başkası başlıyor. Hissetmem gereken duygular yarıda kalıyor. Ama burada durum farklı, sırf bu yüzden bile sevmiş olabilirim. Zamanda yolculuk yapar mıydım bilmiyorum ama gerçekten onların arasında olmak isterdim. Her bir karakteri çok benimsedim. Bir de abartı olmadan her birinin farklı kişiliklere sahip olması çok hayattan hissettirdi. Kitaplardaki karakterlerin özenle yazılıp yazılmadığını değerlendirmek için, sadece kurulan cümleleri okuyarak kime ait olduğunu anlayabilir miyim diye düşünüyorum. Mesela bu kitapta anlayabilirdim bence. Alelade yazılmamışlardı, her birine özel bir kişilik oluşturmuştu yazar. Bu da kitabı benim için özel kılan bir başka detaydı. Hissettirdiklerini tam olarak nasıl ifade edebilirim bilmiyorum. Ama genel anlamıyla umut verdi diyebilirim. Geçmişi değiştiremeyiz belki ama geleceğe bir iz bırakabiliriz hala. Ya da yaşadığımız ağır kayıplar sonucunda yaşam zorlaşsa da kalanlarla nefes almayı başarabiliriz. Zamanda yolculuk için şansımız yok belki ama kitaptaki hikayeler bu anlamda biraz da olsa umut veriyor. Üstelik zaman zaman hüznün dozu artmasına rağmen bunu başarıyor.