Raf Yorumu: bicycleandbook (@bicycleandbook)

Spoiler içeriyor Başlangıçta bir ayrılık sonucu yazıya dökülen hislerden oluşuyormuş gibi görünse de esas olay karakterin kafasının içi bence. Nasıl oldu bilmiyorum ama sanki çok yakından tanıdığım birinin hikayesine tanıklık ettim. Böyle sanki içe dönük, yağmurlu havaları seven, melankolik şarkılar dinleyen, kitap…devamıBaşlangıçta bir ayrılık sonucu yazıya dökülen hislerden oluşuyormuş gibi görünse de esas olay karakterin kafasının içi bence. Nasıl oldu bilmiyorum ama sanki çok yakından tanıdığım birinin hikayesine tanıklık ettim. Böyle sanki içe dönük, yağmurlu havaları seven, melankolik şarkılar dinleyen, kitap okuyarak başka dünyalara dalıp giden, hayatı romantize etmeyi seven, bazen çok huzurlu hissedip bazen hayattaki varlığını sorgulayan, kafası da duyguları da karmakarışık genç bir kadının içini gördüm. Bana kalırsa kitapta yazıya dökülen her şey böyle bir karakterin kalemindendi. Belki de yazar hiç böyle bir profil çizmek istemedi ya da kafasında bambaşka bir karakter canlandırarak yazdı kitabını. Ama ben daha kitaba başlar başlamaz bu kişilik özelliklerine sahip biri canlandı kafamda ve oldukça memnunum bundan. Kitapta sevdiğim unsurlardan biri birden fazla duyguyu birkaç saniye arayla yaşatması oldu. Bir paragrafı okurken tam gülüyorum ancak ardından gelen bir cümle gülümsememin yüzümden silinip içimin hüzünle dolmasına sebep oluyor. Birkaç cümle sonrası ise "her şeye rağmen hayat güzel" mesajıyla yeniden umut filizlendiriyor içimde. Yani karakterle birlikte ben de tüm duygu karmaşasını yaşadım diyebilirim. Ayrılığın getirdiği duygusal boşluk ilk bölümlerde hissedilse de beni esas hüzünlendiren kısım en son bölüm oldu. Bunda veda mektubu olmasının etkisi de var elbette ama beni asıl etkileyen ilişkilerine dair anıları okumaktı. Çünkü aslında önceki bölümler bir ayrılık hikâyesinden ziyade karakterin duygu karmaşasını anlatıyor gibi hissettim. Yani aşk da ayrılık da Osman da birer metafordu aslında. Yazar kitaba bu adı verirken ne düşündü bilmiyorum ama kitabın adı bana tam olarak bunu çağrıştırıyor. Bu hikâye Osman'dan uzun. Yani karakter Osmanla tanışmadan önce de zihni de duyguları da karmakarışık biriydi. Osman bu kördüğüm olmuş zihni aktarmak ve karakterin kendi kendine yüzleşmesini anlatmak için kullanılan bir metafordu. Ta ki son bölüme kadar. Bu bölümde her şeye rağmen güzel hatırlanan bir ilişkinin vedasına şahit oldum. İşte burası içimi burktu biraz. Bir arkadaşımla çay içtim, güldüm, onu dinledim, belki biraz da ben anlattım ve harika geçen 2 saatin ardından yüzümde gülümsemeyle evime dönüyorum. Kitap bitince tam olarak böyle hissettim.