Raf Yorumu: Miss Rainbow (@missrainbow)

Spoiler içeriyor Göçmen bir kız olan Irina,San Fransisco’da Lark House isimli bir huzurevinde çalışmaya başlar. Lark House sakinleri eski hippiler,nihilistler,sanatçılar ve aktivistlerdir. Burada müşteriler -onlara hasta olarak hitap etmezler- dört gruba ayrılmıştır. Birinci,ikinci ve üçüncü düzey ve bir de Cennet grubu vardır.…devamıGöçmen bir kız olan Irina,San Fransisco’da Lark House isimli bir huzurevinde çalışmaya başlar. Lark House sakinleri eski hippiler,nihilistler,sanatçılar ve aktivistlerdir. Burada müşteriler -onlara hasta olarak hitap etmezler- dört gruba ayrılmıştır. Birinci,ikinci ve üçüncü düzey ve bir de Cennet grubu vardır. Birinci düzeydekiler sağlıkları henüz iyi olan, bağımsız bir şekilde hareket edenlerden oluşur. İkinci ve üçüncü düzeydekiler hala akılları biraz yerinde ama sağlık sorunları kötü olanlardır. Cennet grubu ise adı üstünde,cennete gitmeyi bekleyen ve günü genelde uyuklayarak geçiren gruptur. Irina kısa sürede herkesin alışkanlıklarını öğrenerek onlarla bir bağ kurar. Birinci düzeyden Alma Belasco hariç. Lark House’un diğer sakinlerinden farklı olan Alma her zaman herkese karşı mesafelidir. Alma 1939’da Polonya’dan Amerika’ya göçmüş ve teyzesiyle eniştesinin evinde büyümüştür. Küçüklüğü kuzeni Nathaniel ve evin bahçıvanının oğlu Ichimei ile geçmiştir. Çalıştığı sektörde ünlü sayılan tasarımcı kadın birkaç yıl önce aniden pırıltılı hayatını geride bırakmış ve Lark House’a yerleşmiştir. Irina ek iş olarak Alma’nın özel yardımcısı olduğunda yavaş yavaş onun aile hayatına dahil olmaya başlar. Torunu Seth ile tanışır. Irina ve Seth,Alma’nın bazı günler ortadan kaybolduğunu ve onun anılarını düzenlerken herkesten özellikle saklamaya çalıştığı mektupları olduğunu fark ederler. Alma’nın kendini ikiliye açması uzun sürse de birgün onlara Ichimei’yi anlatmaya başlar ve sırlarını ortaya döker. Fakat sadece Alma’nın sırları yoktur. Güzel kitaptı. Ters köşelerle doluydu. Daha demin bitirdiğim için biraz allak bullak bir haldeyim. Mükemmel değildi ama iyiki sahafta karşıma çıkmış. Çok akıcı bir şekilde kısa sürede bitirdim. Kitabın ortalarına geldiğimde “acaba daha mı uzun olmalıydı” diye düşünüyordum. Ama sonra bu uzunluğun yeterli olduğu kanısına vardım. Çünkü her şey güzel toparlanmış. Genç Ichimei’yi kafamda canlandırırken aklıma Toshiro Mifune’nin genç hali ya da -Japon olmadığı halde- John Lone gelip durdu. Okuyacakların fikri ne olur bilemem ama ben etkilendim.