Raf Yorumu: sude (@sude.1)

Derin bir eleştiriye girmeden önce şunu söylemek istiyorum jokerin ilk çıkan filime bayıldıysanız ve oranın atmosferine kapıldıysanız kesinlikle bu filmi izlemeyin çok yazık edersiniz duygularınıza birakin yarım kalsın film sizin için öylesi daha iyi keyifli okumalar 😔 Joker… Tartışmasız sinema…devamıDerin bir eleştiriye girmeden önce şunu söylemek istiyorum jokerin ilk çıkan filime bayıldıysanız ve oranın atmosferine kapıldıysanız kesinlikle bu filmi izlemeyin çok yazık edersiniz duygularınıza birakin yarım kalsın film sizin için öylesi daha iyi keyifli okumalar 😔 Joker… Tartışmasız sinema tarihinin en değerli eserlerinden biri. İlk filmi izlediğimde sadece bir karakter değil, bir toplum aynası izliyordum sanki. Arthur’un sessiz çığlığı, sistemin bir insanı nasıl parça parça yok ettiğini izlemek — hem acıydı hem büyüleyici. O film, deliliğin bile bir sebebi vardır dedirtiyordu insana. Yıllar geçti. “Joker 2 geliyor” dediklerinde içimde çocuk gibi bir heyecan doğdu. Gerçekten efsane bir devam filmi bekledim. Zamanla beklentiler büyüdü, spoiler’lar yayıldı… Ama ben yine de inandım; Joker’in devamı başka bir seviye olur dedim. Ve sonunda o an geldi. DC evrenini, Harley Quinn’in hikayelerini, tüm o karanlık atmosferi önceden izlemiş biri olarak oturdum karşısına. Hazırdım. Ama film başladığında, beklediğim o “karanlığın yankısı” yerine… melodiler çalmaya başladı. İlk dakikalarda ilginçti, evet. Ama her 10 dakikada bir Lady Gaga’nın sesiyle baş başa kalmak — Joker’in sessiz çığlığını tamamen bastırdı. Joker artık sahnede değildi, sadece bir seyirci gibiydi. Harley karakteri hikayeyi devralmıştı. Ve evet, Gaga harika bir sanatçı olabilir ama bu filmde Harley’nin duyguları o kadar ön plandaydı ki, Joker’in varlığı gölgede kaldı. İzlerken kendi kendime sordum: “Ben Joker’i mi izliyorum, yoksa bir aşk müzikalini mi?” İlk filmdeki toplumsal mesajlar, sistem eleştirileri, Arthur’un deliliğe inişi… Hepsi arka planda kaybolmuştu. Yerine yüzeysel bir aşk, abartılı müzikler ve sahte bir romantizm geçmişti. Oysa biz Joker’i, sustuğunda bile dünyayı titreten bir karakter olarak tanımıştık. DC’nin Joker’ine alışmış bir izleyici olarak, bu versiyon bana tamamen yabancı geldi. Tamam, evrenler farklı olabilir. Ama bir karakterin ruhu bu kadar değişmemeliydi. Harley ve Joker’in aşkı hep çılgındı, ama asla bu kadar klişe değildi. Kısacası 😐 Joker 2, görüntü olarak güçlü olabilir ama ruhunu kaybetmiş bir film. İlk film insanın içini kazıyordu, ikinci film ise kulağa fazla bağırıyordu. Birincisi deliliğin felsefesiydi, ikincisi sadece gürültü. Bazen sessizlik, bir bağırıştan daha etkileyicidir. Ve Joker, sessizken bile daha çok şey anlatıyordu. 🃏 — iyi günler efenim görüşlerinizi dört gözle beklerim 🙂🙂🙂