Raf Yorumu: şevvalvekevser (@sevveal)

Selamm Bugün özel bir konudan bahsedeceğimm isterseniz eşlik edebilirsiniz. Tam olarak bir dizi eleştirisi olmayabilir siimdiden söyleyeyim sıkılacak olanlar yol alsıın. Friends From College Hassas ve önemli bir konu...Siimdi muthis bi oversharing geliyorr. Son sınıfım. 21 yasında sayılırım. Günlerimin nasııl…devamıSelamm Bugün özel bir konudan bahsedeceğimm isterseniz eşlik edebilirsiniz. Tam olarak bir dizi eleştirisi olmayabilir siimdiden söyleyeyim sıkılacak olanlar yol alsıın. Friends From College Hassas ve önemli bir konu...Siimdi muthis bi oversharing geliyorr. Son sınıfım. 21 yasında sayılırım. Günlerimin nasııl geçtiği hakkında artık en ufak fikrim yok. İstemediğim şeyler düşünmeye ve hissetmeye başladım. Bunlar dışındaaa.. Birinci sınıftayken pek arkadas ediinme meraklısı değildim. Hatta oda arkadaslarımla bile aramda bir mesafe olmasını istiyordum zira insanlara olan güvenim çok sarsılmıştı. Sonra istemeden de olsa birileri eksenime girdi. Yavaş yavaş...Önce oda arkadaşlarımla çok samimi oldum. Sonra sınıftan 1-2 kişi..Sonraa deeprem oldu. Sarsıcıydı. Hatırlayamadığım bir 6 ay geçirdim. Hatırlayamamamı normal bulmuyorum. Pek evde kalmak istememiştim. Israrla Adana'ya dönmeyi düşünüyordum. 2.sınıfa geldiğimde sanırım daha hevesliydim ki acelesinden 2 yakın kız arkadaş daha edindim. Allahtan arkadaşlığımız benim bir erkek arkadaş edinmeme kadar sürdü. Yoksa muhtemelen bitiremediğim toksik bir arkadaşlığa dönüşecekti. Kötü insanlar değildiler ama hiç benim tarzım da değildiler. Ha erkek arkadaşım iyi bok muydu..değildi. Fakat hala kendisine aşık olmuş olmaktan pişmanlık duymam. Yaşadığım hissler çok güzeldi. Yanlış insaanla olsa bile. Duygu dolu yaklaşık 5 ay geçirdim. Arkadaşlarıyla da arkadaş oldum bu arada. Aralarında sevdiklerim,sevmediklerim ve arada kaldıklarım da vardı ama onlardan biri olmaya çalıştığımı çok net hhatırlıyorum. Sonrasındda gelen ayrılıkla birliktte arrkadaşlarımdan da ayrılmış oldum(neyse ki çok bağlanmamıştım) sonra iki güzel insan bana sahip çıktı. Sahip çıktılar diyorum çünkü ciddi anlamda leyla gibiydim.(leyla gibi olmak annemin tabiriyle aklı bir karış havada olmak demek) O 2 güzel insanla 1 sene boyunca çok güzel zamanlarım geçti. Ve evet salak oç senin sayende onlarıı kazandım. Hala da çok sevdiğim arkadaşlarım. Bir süre onlarla sadece otueup sohbet etmekten bile çok zevk aldım. Sonra tatmin olmadım ve koşmaya başladım. Mecaz anlamda. Her şeye koşuyordum. Her etkinliğe. Her kulübe. Her çağırana. Çünkü hâlâ kaybettiğim dalı arıyordum. Bir zaman sonra anlamadığım bir şekilde o 2 güzel insanın artık beni iyi tanımadıkları hissine kapıldım. Bana göre çok geride kalmışlardı ve onlarla oturmak bana keyif vermiyordu. Bu arada koşuşturma arasında da birçok arkadaş edindim. Sabah akşam öğlen hep birileriyleydim. Çamaşır yıkamaya bile doğru düzgün zamanım olmuyordu(yurtta kalanlar anladı). Ben o iki arkadaşımdan uzaklaşırken maalesef onlar da benim gibi hatalae yaptılar. Ve sefil geçen bir yazın ardından kimle daha yakın olduğumu bile anlayamadığım bir okul dönemine geldim. Oraları hatırlamıyorum yani. Genelde koşturuyorduum. Mutluydum da diyebilirim. Çünkü artık yaratıcılık mı başka şey mi bilmiyorum elimden epey şeey geliyordu. Ve hatta birçok şehir de gezdim. 5 olabilir. Farklı insanlarla farklı ortamlarda bulundum,insan kazandım,insan kaybettim. Sonra bir gün bir çocuk bana sen napıyorsun diye sordu. Hayır asık olmadım sakin olun. Sanırım 3.sınıfıın ikinci dönemiydi. Dediğim gibi ne yaptığımı bilmeden koşturduğum bir dönemdi. Sonra o bana napıyorrsun diye sorunca ben de nezaketen yanıtladım. Hala nazik olmam iyi mi oldu diye düşünmekteyim ama keendimi de biliyorum yiine olsa yine aynısını yapardım. Niye böyle dedimm. Açıklarım. Bbiz zamanla bu çocukla epey iyi anlaşmaya başladıık. Baya baya kampüste ve hatta dışarıda buluşuyorduk. Zaman da akıp gidiyordu. Bu zamanlarda da mutluydum sannırım. Çünkü hiçbir zaman kendimi bir yere ait hissedemezken kendimle veya bana eslik edebilecek bir kişiyle olunca daha mutlu olabiliyordum. Tam olarak nedeni bu da olmayabilir. Sonra arkadaş grubuyla tannıştım ve onlardan biri oldum. Şu an hala o insanlarla sık sık zaman geçiriyorum. Maalesef o çocukla aramız biraz garip. Aramızda bir şey var diyemiyorum çünkü ikimizz de inkar ediyoruz. Ama şahsen ben iki kişinin bu kadar uyumlu olmasına başka bir anlam atfedemiyorum. Muhtemelen sadece BEN atfediyorum onddan aramız böyle. Her neyse bu inssanları seviyorum ama BU kendimi sevmiyorum. Aradığım dalı MAALESEF bulamadım. Bu içimde bir yarık oluşturdu. Ara ara kanayan çoğunlukla sızlayan. Ve kaybettiğim o dalı da artık tekrar tutamam. Yine de o dalı o kadar seviyorum ki o DALA sarılıp uyuyabilirim. Seni çok seviyorum baba. Huzurlu uyu. Ağladığıım için dikkatiim dağıldı. Arkadaşlık hakkında konusacaktım. Şimdi ne diyeceğimi de bilmiyorum. Belki sonra devam ederim. Sanırım insanlarıın hayatlarımıza ne kadar hızlı girip çıktığına ama nasıl da yüzsüzce ve bir o kadar da hakkımızla hayata devam ettiğimize diikkat çekeecektim. Arkadaşlık konusundda iyi miyiim,zamanla iyiileşir miyim bilmşyorum ama ben annemin kucağına dönmek istiyorum. İyi geceler.