Raf Yorumu: . (@martistis)

gününe göre hatta türkiye'ye göre hala inanılmaz cesur bir film ve insan bu kadar cesur bir işten daha fazlasını bekliyor maalesef. sibel karakterinin üzerine ne kadar düşülmeye çalışılmışsa, atila o kadar boşlanmış. "karıma tecavüz ettiler mi" paranoyasının giriş ve gelişme…devamıgününe göre hatta türkiye'ye göre hala inanılmaz cesur bir film ve insan bu kadar cesur bir işten daha fazlasını bekliyor maalesef. sibel karakterinin üzerine ne kadar düşülmeye çalışılmışsa, atila o kadar boşlanmış. "karıma tecavüz ettiler mi" paranoyasının giriş ve gelişme kısmı o kadar kötü ki vurucu olması gereken sonuç kısmı yeterince ön plana çıkarılamamış, farklı şartlarda oturur hüngür hüngür ağlardım. karakterin kendinden nefret etme süreci baba ve eş olarak toplumun onu koyduğu yere yetemeyişi, toksik maskülenitenin ta kendisi, karakter üzerinden işlenebilecek bunca detay varken sadece gösterip elletmemeye karar vermişler. sibel karakterini de sadece daha özenerek batırmışlar bence. çok erkek gözünden bir kadındı, delirişi, kendiliği, çocuğuyla olan ilişkisi fazla tek düze, fazla temsili ve fazla samimiyetsiz geldi bana. filmin kısa olmasından dolayı karakterleri bu kadar iyi işleyememelerini anlasam bile diyalogların bu kadar sığ olmasını kaldıramıyorum. sırf temsil olsun, alıntılansın diye yazılmış. üstelik bunların kız çocuğu da aynı şekilde çok erkek gözünden, çıtı pıtı, saf, temiz, herkesin sahip olmak istediği npc kız çocuk. ya siz kızınızın yanında kitaplarınızı yakmak hakkında konuşacaksınız da, amcalar bizi böyle hapse atar o amcalar çocuk sevmez diyeceksiniz de o çocuk kalkıp askere gülümseyip top oynayacak. özellikle eski politik filmlerde askerler de sistem kurbanıdır, carttır curttur temalı sevgiyi anlayabiliyorum ama yani cidden bu sahneyle mi bunu yansıtacaksınız. güvensizliklerle dolu evinde, fısıltılarla konuşulan sözler arasında, annesiz bir şekilde yaşayan kız çocuğunun bu şekilde düz yansıtılması da sinir bozucu. öte yandan da yüzde yüz kürt olduğuna emin olduğum çocukların sokakta oynadığı asker-teröristçilik, taksiyle bi yere giderken yerde vurulan herhangi birini bu kadar normal karşılanması, radyodaki "17 yaşındaki teröristin idamına karar verildi" haberleri gibi detaylarla toplumsal yozlaşmanın ne düzeye geldiğini ve bunun ne kadar normalleştirildiğini de inanılmaz iyi işlemişler. özellikle bu sahneler inanılmaz bir görüntü yönetmeninin elinde bambaşka parlamış. öyle ya da böyle düşünülmesiyle bile boğulduğum şartlar benim yurdumun insanının normali olmuş. darısı başımıza gibi mi desem ne desem bilmiyorum.