Raf Yorumu: novanilyec (@novanilyec)

Spoiler içeriyor "-Belki bir gün ben de yaparım, her şeyi bırakır giderim. (..) -N’oldu? +Ne olur gitme…" "Bir şeyin kalbini kurması için illa yalnız olması gerekmez ki." "Müzeyyen beni suya götürür, susuz getirirdi. Üzerimizde çakma markalar, binalarda kaçak katlar, dilimizde taşeron fikirler……devamı"-Belki bir gün ben de yaparım, her şeyi bırakır giderim. (..) -N’oldu? +Ne olur gitme…" "Bir şeyin kalbini kurması için illa yalnız olması gerekmez ki." "Müzeyyen beni suya götürür, susuz getirirdi. Üzerimizde çakma markalar, binalarda kaçak katlar, dilimizde taşeron fikirler… Derin duygulara neden ithal olmaz?" "Müzeyyen’deki tuhaflığın ne olduğunu sonunda anlamıştım: Müzeyyen hiç flört etmiyordu; gözlerini kaçırmıyor, heyecanlanmıyor, dili sürçmüyor, dudaklarını ısırmıyor, kendinden bahsetme konusunda en küçük bir heves göstermiyordu. Ya beni etkilemek gibi bir derdi yoktu ya da beğenilmeye çok alışkındı." "-Biliyor musun? Bazen aynada başka bir kadın görüyorum. Benim tam zıttım. Ben ev haliysem o sokak. Ben sokulgansam o alıp başını giden. Ben gündüzüm o gece… Ya da tam tersi bilmiyorum. Çapkın… Güçlü… Özgür… +Söyle bakalım o zaman… O leş parçasını hanginiz eve aldı?" "Müzeyyen’in işinde mi ziyaretçiydim, yoksa kalbinde mi?" "-Tanıştırayım sizi. Poyraz, patronum. Arif… Arif." "Ağlamayan kadın, ağlatacak kadın derdi bir arkadaşım. Ama benim içimde tuhaf bir huzur vardı. Bütün bu kalabalık dağıldığında, sevdiğim kadınla evde baş başa kaldığımda omzumda ağlayacağını biliyordum. Gözyaşlarını benim için saklıyordu." "-Sen Müzeyyen ablanın sevgilisi misin? +Sana bir sır vereyim mi? Müzeyyen ablanın nesi olduğumu ben bile bilmiyorum." "-Müzeyyen… +Efendim. -Hiç… Adını söylemek hoşuma gidiyor." "-İstese onunla evlenirdim bile…" "-Hiç kimse hayatından memnun değil. Bir tarafımız ‘kalk gidelim’ diyor, öbür tarafımız ‘bok yeme, otur’. Bu durumlarda aslında hep ‘otur’ diyen taraf kazanır. (..) +Terk edilmek daha iyidir. İçmek için bahanesi oluyor insanın. -Ayrıca pişmanlığı daha az. Gidenin bir sürü vicdan azabı oluyor." "Ben kendime bile sınır koyamazken, senin isteklerine nasıl ‘hayır’ diyebilirim ki?" "Bazen sadece bir çıt sesi duyarsın. Bu sesi duyduğun zaman da gitmen gerekir." "-Beni niye bırakıp gittin Müzeyyen? +Elimde değildi. Kendime engel olamadım. Ona aşıktım. Seni üzmek istemezdim ama kendimden de vazgeçemedim. -Değdi mi peki? +Mesele bu değil ki… Yaşamam gerekiyordu, yaşadım." "-Çay için teşekkürler." "-Diyelim ki gitmedim… Seninle beraber olmaya devam ettik, ne değişecekti? Ne yapacaktık?" "-Bir çay daha içelim mi? +Daha fazla çay içmek istemiyorum ben."