Raf Yorumu: seher.taskent (@seher.tasknt)

Nişantaşı'nda oturan ve tüccarlık yapan bir ailenin 3 kuşak boyunca yaşadıkları her yönüyle anlatılıyor. Cevdet Bey taşradan gelmiş, babasıyla birlikte odunculuk yaparak sermayesini oluşturup daha sonra işlerini büyüterek çok zengin olmuştur. Kitap 1905-1970 tarihlerini çok başarılı anlatmış özellikle dönemin konjonktürünü…devamıNişantaşı'nda oturan ve tüccarlık yapan bir ailenin 3 kuşak boyunca yaşadıkları her yönüyle anlatılıyor. Cevdet Bey taşradan gelmiş, babasıyla birlikte odunculuk yaparak sermayesini oluşturup daha sonra işlerini büyüterek çok zengin olmuştur. Kitap 1905-1970 tarihlerini çok başarılı anlatmış özellikle dönemin konjonktürünü net bir şekilde görebiliyorsunuz. Eğlenceli, renkli bir kitap açıkçası, fakat Refik o ne iç sıkıntısındır yahu. Bence kitapta çoğu kişi iç sıkıntısından bu hale geldi. Refik evli 2 çocuk babası, çok zengin bir tüccar ama adam hayatında bir amaç arıyor. Tipik burjuva hayatına sahip, yurtdışında üniversite okuyup, Nişantaşı'nda oturup, akşam yemeğinde bonfile yiyip memleket meseleleri üzerine kafa yoruyorlar. Hemde Türkiye’nin en karışık yıllarında. Bu arada kitaptaki çoğu karakter böyle. Teşvikiye'de zaman öldürüp Doğu'daki sorunları çözmek üzerine nasıl kafa patlatabirsin be adam sen kimsin. Ama Refik'e en iyi cevabı Sarthe veriyor; 'Mösyö, sizin yerinizde ben olsaydım, bu azgelişmiş ülke aydını olarak burada sütlü kahve içmez, ülkemde öğretmenlik yapardım.' Kitap vermek istediği mesajlar bakımından bir başyapıt, ama bu karakterlerin saçma sapan ideolojileri... ----- "Peki özgürlüğü kim istiyor? Devlet istemiyor! Tüccarlar buna fazla meraklı değiller. Toprak ağaları nefret ediyor! Köylüler duymamış. Başka kim var? İşçiler?.. Bir de ben! Hah, hah... Özgürlüğü ben istiyorum!" "Ne var bunda? Herkes öyle yaşıyor. Bir şeye inanmadan yaşayan bir ben miyim? Bir yıl önce sen neye inanıyordun peki?" "Ben mi?" Refik iyiniyetle, saf saf gülümsedi. "Ben o zaman bir şeye inanıp inanmamak gerektiğini düşünmüyordum ki." Heyecanla ekledi: "Ama sen... sen biliyorsun. Bir kere bildikten sonra olmaz artık." "Despot gibi doğu, gücü ve göz kamaştıran ışığıyla insanları yere çalar, insan orada daha yürümeyi öğrenmeden diz çökmek, konuşmayı öğrenmeden dua etmek zorunda kalır!"