Raf Yorumu: berrynhr (@berrynhr)

Spoiler içeriyor Black Swan’ı kişilik kuramları hocamızın önerisiyle çok geç izledim ama bayıldım; favori filmim oldu diyebilirim. Nina’nın hikâyesi, mükemmeliyetçiliğin ve bastırılmış dürtülerin insanı nasıl yavaş yavaş parçaladığını çok çarpıcı gösteriyor. Psikolojik açıdan baktığımızda; yoğun obsesif özellikler, benlik bölünmesi, halüsinasyonlar ve psikotik…devamıBlack Swan’ı kişilik kuramları hocamızın önerisiyle çok geç izledim ama bayıldım; favori filmim oldu diyebilirim. Nina’nın hikâyesi, mükemmeliyetçiliğin ve bastırılmış dürtülerin insanı nasıl yavaş yavaş parçaladığını çok çarpıcı gösteriyor. Psikolojik açıdan baktığımızda; yoğun obsesif özellikler, benlik bölünmesi, halüsinasyonlar ve psikotik kırılmalarla ilerleyen bir çözülüş izliyoruz. Beyaz Kuğu Nina’nın kontrolcü, saf ve itaatkâr tarafıyken; Siyah Kuğu bastırdığı cinsellik, öfke ve özgürlük ihtiyacının dışavurumu gibi. Annesiyle kurduğu bağımlı ve boğucu ilişki de bu kırılgan benliğin temelini oluşturuyor. Nina’nın kendini sürekli kaşıması ve derisini yolması, içsel gerginliğinin ve kontrol edemediği kaygısının bedene vurumu gibi; kendine zarar verme eğilimi, çözülmenin en somut işaretlerinden biri oluyor. Öğretmeniyle arasındaki garip ve sınırları belirsiz ilişki de bu sürecin bir parçası. Thomas, Nina’yı kışkırtarak ve zorlayarak ‘Siyah Kuğu’yu ortaya çıkarmaya çalışıyor; bu, bir yandan sanatsal bir yöntem gibi sunulsa da aslında psikolojik baskı ve manipülasyon içeriyor. Daha önceki baş balerin Beth’e de benzer şekilde yaklaşmış olması, sistemin genç kadınları nasıl yükseltip sonra gözden çıkardığını gösteriyor. Nina’nın Beth’in akıbetini görmesi, kendi sonunun da bir tür habercisi gibi. Lily’yi öldürdüğünü sanması aslında kendi ‘karanlık’ yanıyla yüzleşmesi; aynanın kendisine saplanmış olması ise bu iç savaşın bedeni üzerinden yaşanması. Çekim dili filmi neredeyse bir psikolojik deney gibi hissettiriyor. El kamerası, dar kadrajlar ve aynalar Nina’nın zihninin içine hapsolmuşuz gibi bir etki yaratıyor. Tüylerin çıkması, bedenin dönüşmesi, gerçekle sanrının ayırt edilemez hâle gelişi, psikozu görsel olarak yaşatıyor. Finalde ölüm sahnesinde gözüne vuran o beyaz ışık, ‘white light’ çağrışımıyla hem sanatsal olarak zirveye ulaştığını hem de gerçekten öldüğünü anladığımız an oluyor. Son sahnedeki çekimler öyle güçlü ki, olan biteni izlemiyoruz; sanki biz yaşıyoruz. Mükemmel olmak uğruna kendini yok etmenin bu kadar estetik ama bu kadar acı anlatıldığı başka bir film hatırlamıyorum.🖤🩰