Raf Yorumu: aleran (@aleran)

Spoiler içeriyor "sensiz kalmanın yarısı kadar zorsa bensizlik, beni ömür boyu affetmesen yeridir." sanıyorum ki birine aşık olmamız o muhterem şahsın mükemmel olmasından değil beynimizin ondan tanıdık bir şey bulmasındandır. aranızda hâlihazırda var olan çekim rastgele değildir, hafızaya dayanır. sinir sistemimiz -biraz…devamı"sensiz kalmanın yarısı kadar zorsa bensizlik, beni ömür boyu affetmesen yeridir." sanıyorum ki birine aşık olmamız o muhterem şahsın mükemmel olmasından değil beynimizin ondan tanıdık bir şey bulmasındandır. aranızda hâlihazırda var olan çekim rastgele değildir, hafızaya dayanır. sinir sistemimiz -biraz daha özele gitmek istersek- nöronlarımız, birbirlerinin akson ve dentrit ucundan yaptığı sinaps ile tanıştığımız her insanı geçmişte deneyimlediğimiz duygusal kalıplarla karşılaştırır. birinin konuşma şekli, bakışı, davranışı, gülüşü... o kişiye ait sayabileceğimiz onlarca şey beynimize güveni, 'huzuru' ya da mazide kalmış herhangi bir yarayı hatırlatıyorsa nedenini tam anlayamasanız bile kendimizi ona çekilmiş hâlde buluruz. o hissettiğimiz ilk kıvılcımlar, midede kelebeklenmeler sihir değildir, birer tanınmışlıktır. bazen bu tanıdıklık sağlıklıdır, kendimiz olmaya çalışmadan anlaşılmanın verdiği sakinliğe sahip olmanın avantajı vardır çünkü. ancak bazense kaynağını çözülmemiş, kıyıda köşede kalmış oraya buraya ittirilen acılardan alır. beynimiz ise karanlıklar içerisinde kalan duygusal amamnezi eliyle koymuş gibi bulur, yeniden yaratır ve bu sefer bir nihayete erdirmek ister. bu yüzden canımızı acıtan yaranın üzerine soğuğundan bir merhem sürmek ister. belki de bu yüzden bize iyi gelmeyen birine karşı güçlü bir bağlılık hissediyoruzdur kim bilir. tabi söz edilen bağ elbet bir bağımlılık değildir, zihnimizin bitirmeye çalıştığı duygusal senaryolarından sadece biridir.. filmin de bunu anlattığını söylersem pek yanılmış olmam zannediyorum ki. erkek karakterin zihninde yaşattığı bir kadın varken başka bir kadına gönül koyduğunu "zannedip" onunla evlilik yoluna girmesini anlatan bir film. spoiler vermek istemiyorum lâkin yıllardır alıcısını bekleyen mektubun okunduğu sahnede gözyaşı bezlerimin tetiklediğini itiraf etmeliyim. bilhassa da ondan sonraki kısa süreçte gördüğümüz sahneler kırdı beni. neşe karaböcek'ten duydum ki unutmuşsun çalıyor arkada, hoş bir tesadüf oldu. filmi izleme konusu zaruri değil ancak şarkıyı dinlemeniz konusunda ısrarcıyım. "bana sordun ya gitmeye cesaretin var mı diye, kalmaya cesaretim olsaydı bir an olsun ayırmazdım yanağımı göğsünden."