Raf Yorumu: aleran (@aleran)

15 𝐎𝐜𝐚𝐤 1967 𝐠𝐮̈𝐧𝐮̈ 𝐘𝐞𝐧𝐢 𝐈̇𝐬𝐭𝐚𝐧𝐛𝐮𝐥 𝐠𝐚𝐳𝐞𝐭𝐞𝐬𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐛𝐢𝐫𝐢𝐧𝐜𝐢 𝐬𝐚𝐲𝐟𝐚𝐬𝛊𝐧𝐝𝐚 𝐬̧𝐮 𝐡𝐚𝐛𝐞𝐫 𝐜̧𝛊𝐤𝐦𝛊𝐬̧𝐭𝛊: 𝑪𝒆𝒛𝒂 𝑪̧𝒐𝒄𝒖𝒈̆𝒂 𝑩𝜾𝒓𝒂𝒌𝜾𝒍𝜾𝒓𝒔𝒂 İlkokul ikinci sınıf öğrencileri, “Siz baba olsanız, babanız da çocuğunuz; suç işlediğinde ona ne ceza verirdiniz?” sualini başarıyla cevaplandırdılar. Yaş ortalaması 8 olan çocuklar, öğretmenin,…devamı15 𝐎𝐜𝐚𝐤 1967 𝐠𝐮̈𝐧𝐮̈ 𝐘𝐞𝐧𝐢 𝐈̇𝐬𝐭𝐚𝐧𝐛𝐮𝐥 𝐠𝐚𝐳𝐞𝐭𝐞𝐬𝐢𝐧𝐢𝐧 𝐛𝐢𝐫𝐢𝐧𝐜𝐢 𝐬𝐚𝐲𝐟𝐚𝐬𝛊𝐧𝐝𝐚 𝐬̧𝐮 𝐡𝐚𝐛𝐞𝐫 𝐜̧𝛊𝐤𝐦𝛊𝐬̧𝐭𝛊: 𝑪𝒆𝒛𝒂 𝑪̧𝒐𝒄𝒖𝒈̆𝒂 𝑩𝜾𝒓𝒂𝒌𝜾𝒍𝜾𝒓𝒔𝒂 İlkokul ikinci sınıf öğrencileri, “Siz baba olsanız, babanız da çocuğunuz; suç işlediğinde ona ne ceza verirdiniz?” sualini başarıyla cevaplandırdılar. Yaş ortalaması 8 olan çocuklar, öğretmenin, “Babanız çocuğunuz, siz de baba olsaydınız; büyük bir kabahat yaparsa ona ne ceza verirdiniz?” şeklinde yazılı anketini cevaplandırmaya çalışıyorlardı. Henüz sınav heyecanı bilmeyen, duygularını minicik elleriyle, olduğu gibi kâğıda dökmeye çalışan bir yavrunun kurşunkalemi şu kelimeleri sıralıyordu: “Onu bir topal ata bindiririm. Üstüne çadır örterim. Çadırın tepesine bir bıçak asarım. At toparladıkça bıçak kafasına dokunsun, akıllansın.” Esentepe Gazeteciler Mahallesi’ndeki Mareşal Fevzi Çakmak İlkokulu’nun ikinci sınıfında yapılan bu anket ailelerin içyüzünü, çocukların muhayyilesini ve kendilerine verilen cezanın ağırlığını bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyordu. Gazeteciler arasında konuşkanlığıyla tanınan ve her fırsatta çocuğuna öğütler veren bir babaya, yer değiştirip, ileri takdirde çocuğuna uygulamak istediği ceza, “Ağzına fermuar diktiririm”di. Annesi üvey olan bir kız çocuğu “Gezmeye götürmem” bir suçunun oğlu “Eseklerin yanında yem yesin”, şiddetli baskı altında tutulan bir çocuk, “Olmaz, çocuk da olsa babaya el kalkmaz” diye cevap veriyordu. Okul öğrencilerinin yarısı, gazeteci ailelerin çocukları, yarısı da çevredeki gecekondulardan gelen yavrulardı. Anne baba arasındaki görgü ve eğitim ayrımını bütün çıplaklığıyla göz önüne seriyordu. Yaşayış şartları normal olan yavrular, “iyilikle söylerdim”, “poposuna usulca vururdum”, “yemek vermezdim”, “içinde fare olan tuvalete kapatırdım”, “iğne yaptırırdım”, “denize atardım, yüzme bilmeyor”, gibi cezalar babalarına layık görürken, gecekonduda bölgesinde oturan çocukların cevapları çok daha ağırdı: “Bir tencere çorbayı kafasına geçirirdim”, “ayaklarından tavana asardım”, “baltayla keserim”, “kelepçelerim”, “ağaca bağlar kırbaçlarım”, “veririm”, “pastırma gibi doğrarım”, “eşek sudan gelene kadar döverim”, “kaynar suyla haşlarım”…