Raf Yorumu: offbrand_picasso (@0ffbrandpicass0)

Spoiler... Blue velvet filminde iki dünya var. Jeffrey'nin gündüz hayatı (amerikan banliyö hayatı) ve Dorothy'nin gece hayatı. Bu iki hayatın çatışmasını izliyoruz. Filmin başında banliyö hayatının gösterildiği sahnede canlı renk kullanımı ve hemen ardımdan böceklerin belirmesi bu hayatın mükemmel görüntüsünün…devamıSpoiler... Blue velvet filminde iki dünya var. Jeffrey'nin gündüz hayatı (amerikan banliyö hayatı) ve Dorothy'nin gece hayatı. Bu iki hayatın çatışmasını izliyoruz. Filmin başında banliyö hayatının gösterildiği sahnede canlı renk kullanımı ve hemen ardımdan böceklerin belirmesi bu hayatın mükemmel görüntüsünün altında bir çürüme olduğunu gösteriyor yani bu dünyanın yapaylığını ima ediyor(aynı şey filmin sonunda da ima ediliyor). Bu dünyanın insanları genelde kötü durumların, kusurların üstünü örtmeye alışmışlardır. Bana kalırsa; Dorothy ile Frank'in yaşadığı şiddet içeren cinsel bir ana tanıklık eden Jeffrey'nin hemen sonrasında yeşil bir örtüyle Dorothy'nin üzerini örtmeye çalışması, kusurları örtmek ve Dorothy'yi kendi dünyasının kurallarına döndürme isteğini temsil ediyor. (Yeşil renk doğa, güven, sakinlik gibi kavramları çağırıştırır. Yani Jeffrey'nin dünyasını.) Hemen ardından Dorothy'nin örtüyü sertçe itmesi ve "i dont like that" demesi de, kendi karanlığını kabul ettiğini (bastırılmış cinsel duygular, şiddet, mazoşizm...) ve bunun üzerini örtmek istemediğini gösteriyor. Dorothy hala travmanın içinde yaşıyor ve örtülmeye çalışılan, açık bir yara. Bunu örtmeye çalışmak acısını inkar etmek olur. Örtünün reddi, bastırılmış cinselliğin sahiplenilmesi ve ayıp kavramının reddi olarak okunabilir. Jeffrey geceyi gündüz ile örtmeye çalışıyor ama travma örtülemez, karanlık iyilikle temizlenemez. Jeffrey ilk başta Frank'in kötülüğüne (id'in kontrolsüz temsili) isyan ediyor. Neden böyle insanlar var? diye soruyor. Fakat sonrasında Dorothy'e vurduğunda inkar ettiği, kabullenmediği bir şeye dönüşmüş oluyor. Burayı "herkesin içinde kötülük var, bunu inkar etmek iki yüzlülük olur" şeklinde okuyabiliriz. Ama bana kalırsa burada David Lynch "hepimiz kötüyüz, bu insan doğası" demiyor. Hepimizin içinde kötülük potansiyeli var ve bu potansiyeli görmediğimiz sürece masumiyet gerçek masumiyet olamaz, diyor. Jeffrey hata yapabilme kapasitesini görmek istemediği için iddia ettiği kadar masum olamıyor. Bu olgunlaşmamışlığın da bir işareti. Filmin sonunda Jeffrey masumiyetini geri kazanmıyor; kötülüğü görüyor, deneyimliyor ve içselleştiriyor. Son sahnede her şey mükemmel, tatlıya bağlanmış gibi duruyor ama bu bir ilüzyon. Aslında yaşanan her şeyin bir inkarı ve üzerini örtme söz konusu. Dorothy bu "mükemmel" resmin içinde değil çünkü banliyö masalı onun gibi kadınları içine alamaz. Son kısımda dorothy nin olduğu sahnede şarkının çalan kısmının sözleri, travmanın izlerinin hala devam ettiğini ima ediyor.