Raf Yorumu: sema (@semoss)

Spoiler içeriyor Stranger Things’in final bölümünü tam şu an bitirdim ve gerçekten koltuğa çakıldım. İlk başlarda gerilim öyle yoğundu ki ekrandan gözümü alamadım. Ama sonlara doğru, özellikle son 45 dakika falan, tempo biraz düştü. Herkes yaşadıklarından sonra kendi hayatında kaldığı yerden devam…devamıStranger Things’in final bölümünü tam şu an bitirdim ve gerçekten koltuğa çakıldım. İlk başlarda gerilim öyle yoğundu ki ekrandan gözümü alamadım. Ama sonlara doğru, özellikle son 45 dakika falan, tempo biraz düştü. Herkes yaşadıklarından sonra kendi hayatında kaldığı yerden devam etmeye çalışıyordu. Bu sakinlik ilk anda garip gelse de aslında dizinin vedası gibiydi. Büyük bir fırtınadan sonra gelen o sessizlik… biraz boş, biraz hüzünlü ama çok gerçekti. En çok sevindiğim şey Steve’in ölmemesiydi. Gerçekten buna hazır değildim. Steve bu dizinin kalbi gibi; yorulmuş ama hâlâ ayakta. Dustin’le aralarının düzelmesi ise finalin en güzel anlarından biriydi benim için. O sahnede dostluğun güçlü bir şey olduğunu tekrar hatırladım. Jim Hopper’a ayrı bir parantez açmam lazım çünkü onu aşırı seviyorum. Hopper gerçek bir baba figürüydü. Eleven’a olan sevgisi, onu koruma şekli, sert görünmesine rağmen içinin ne kadar yumuşak olması… hepsi çok gerçekti. Babalık tam olarak böyle bir şey bence: kusursuz olmak değil, orada olmak. Joyce da aynı şekilde dizinin gerçek annesiydi. Will için verdiği mücadele, vazgeçmemesi, korksa bile ayakta kalması… onu izlerken hep içim doldu. Hopper ve Joyce birlikteyken dizinin duygusal yükü bambaşka bir seviyeye çıkıyordu. Eleven’ın onlarla birlikte olmasını isterdim ama bunun nedenini de anlıyorum. O yanlarında olsaydı, kötü şeyler asla peşlerini bırakmazdı. Dr. Kay gibi insanlar hep hayatlarında olurdu. Bu yüzden bu ayrılık can acıtsa da gerekliydi. Max’i anmadan geçmek imkânsız. Onun sessiz gücü, acısıyla baş etme şekli ve hayatta kalma mücadelesi beni en çok etkileyen şeylerden biriydi; güçlü olmanın bazen bağırmak değil, dayanmaya devam etmek olduğunu hatırlattı. Nancy ve Jonathan’la ise hiçbir zaman güçlü bir bağ kuramadım açıkçası. Ama dizide sevdiğim o kadar çok karakter vardı ki bu hiç sorun olmadı. Oyunculuklar genel olarak çok iyiydi; neredeyse herkes rolünü gerçekten yaşadı. Holly de buna dahil. Özellikle son sezonda hikâyenin merkezinde yer aldı ve bunu gayet iyi taşıdı. Zaten Stranger Things’in en güzel yanı da buydu: kim ekranda olursa olsun, izlerken o dünyaya ait hissediyordun. Dizi bittiğinde içimde garip ama tanıdık bir boşluk kaldı. Kötü değil, sadece biraz hüzünlü. Stranger Things benim için sadece bir dizi olmadı; dostluğu, aile olmayı, büyümeyi ve kaybetmemeyi anlattı. Bazı hikâyeler biter ama hissi kalır. Bu da onlardan biri oldu.