Raf Yorumu: ferhatevrem (@ferhatevrem)

Spoiler içeriyor Kitabın son satırlarını okuyup kapağını kapattıktan sonra şunları söylemek isterim: Kitap hakkında yapılmış birçok inceleme bulunmaktadır; bunları da okumanızı tavsiye ederim. Bu nedenle ben, içeriğe ayrıntılı olarak girmekten ziyade, kitabın bende bıraktığı düşünceler ve hissiyat üzerinden bir değerlendirme yapmayı tercih…devamıKitabın son satırlarını okuyup kapağını kapattıktan sonra şunları söylemek isterim: Kitap hakkında yapılmış birçok inceleme bulunmaktadır; bunları da okumanızı tavsiye ederim. Bu nedenle ben, içeriğe ayrıntılı olarak girmekten ziyade, kitabın bende bıraktığı düşünceler ve hissiyat üzerinden bir değerlendirme yapmayı tercih ediyorum. ......... Kitabın anlatımı sade, açık ve nettir. Her yaştan insanın rahatlıkla anlayabileceği bir dili olsa da, herkesin okuması gereken bir roman olduğunu düşünmüyorum. Çünkü okurken insanın psikolojisine doğrudan dokunan, yer yer sarsan bir akışı var. Genelden özele gidecek olursam, insanların varoluşundan beri bir yere yerleşmek, hüküm sürmek ve güç kazanmak için nelerden geçtiğini bu kitapta net bir şekilde görüyoruz. Ülkelerin ya da toplumların yer edinme çabasında, insan hayatının ne kadar kolay harcanabildiğine de tanık oluyoruz. Oysa her şey insan için var; insan yoksa toprağın, ülkenin ne anlamı kalır? Biraz daha derine inildiğinde, kitap özellikle Müslümanların çektiği acıları ve uğradıkları zulümleri gözler önüne seriyor. İnançları yüzünden yaşanan bu acılar insanın içini gerçekten acıtıyor. Halbuki biz Müslümanlık için varız. Bu kitabı okuyup duygusal olarak etkisinde kalayım niyetiyle okumak çok yanlış olur. Okuyup, insanlığın değerleri uğruna –tabii en çok da Müslümanlık inancı için– neler çekildiğini, toprakların nelere şahit olduğunu ve nereden nereye geldiğimizi düşünmemiz gerekir. Örnek almamız ve değerlerimize sahip çıkmamız lazım. Böylesine sıkı, böylesine gönülden bağlı olduğumuz değerlerimiz yoksa, öncelikle kendi hayatımızın bir anlamı var mı bunu sorgulamalıyız. UMUT en sevdiğim kelimedir. Çünkü umut, karanlığın ortasındaki bir ışık; kuraklığın içindeki bir çiçek, duanın sonundaki “âmin”dir. Kendimizi yerine koyduğumuz ana karakterin, onca acının içinde bile umuda tutunması, bizler için de umut arayışı konusunda ilham veriyor. *Spoiler içerir* Kitapta beni en çok etkileyen sahnelerden biri, ana karakter Suada’nın babasının sesini duyduğu andı. Ezan okuyan bu sesin kendi babasına ait olduğunu fark ettiğinde “Benim babam” deyişi, uzun süre ayrı kalmış, parçalanmış bir ailenin tüm acısını tek bir anda hissettirdi. Kamp alanında baba ile kızın karşılaştığı bu sahnede gözlerim doldu; kitabın en çarpıcı anlarından biriydi benim için. ***** Son olarak şunu söylemek isterim: Biz Allah’tan geldik ve yine Allah’a döneceğiz; O’nun için varız. Müslümanlığı bize bir hediye gibi nasip eden âlemlerin Rabbi için, hayatımızın her alanında değerlerimize sahip çıkmalı ve bu bilinçle yaşamayı bir sorumluluk bilmeliyiz. İyi okumalar dilerim.