Raf Yorumu: N. (@merlinnn)

Bu film yas tutanların, içi bomboş kalanların, kaybedenlerin hikâyesi... Yaptığımız bir hata hayatımızı ne kadar değiştirebilir? Bizi nerelere sürükler? Bizden sonsuza kadar neleri çalar? Manchester By The Sea, bu sorulara en zor ve en acı cevapları veriyor. Korkunç bir trajedi…devamıBu film yas tutanların, içi bomboş kalanların, kaybedenlerin hikâyesi... Yaptığımız bir hata hayatımızı ne kadar değiştirebilir? Bizi nerelere sürükler? Bizden sonsuza kadar neleri çalar? Manchester By The Sea, bu sorulara en zor ve en acı cevapları veriyor. Korkunç bir trajedi yaşayan Lee'nin, abisinin vefat etmesiyle beraber yeğenine ebeveynlik yapmaya çalışmasını izliyoruz. Aslında daha çok onun suskunluğunu, yorulmuşluğunu, içindeki suçluluk duygusunun onu yiyip bitirirken yaşamı sadece nefes alarak sürdürme monotonluğunu izliyoruz desem daha doğru olur. Oyunculuğu o kadar içime işledi ki ona sımsıkı sarılıp her şeyin bir gün yoluna gireceğini söylemek istedim. Tabii bu ne kadar doğru olur bilmiyorum. Çünkü insan her şeyin üstesinden gelemez ya da gelmek istemez değil mi? Sadece dümdüz yaşar. Nefes alır, yemek yer, dışarıda dolaşır ama içindeki boşluk hep peşinden gelir. O acıyı ve çaresizliği insanın gözünden anlarsınız. Bana göre en hüzünlü olan da bu. Bazen de o bastırılmış duygular şiddet davranışıyla kendini gösterir. Fiziksel acı çekmek rahatlama unsuru olur. Aynı film boyunca suskun olan Lee'nin, beklenmedik zamanlarda barda kavga çıkarması gibi. Ama benim için en etkileyici sahne; polis karakolunda gidebilirsin denilip herhangi bir ceza verilmeyince sakince odadan çıkıp polisin silahını alarak kendini öldürmek istemesi oldu. Çünkü kendinden kurtuluşun tek yolu buydu. Eski eşiyle konuştuğu kısım ise dramı en üst seviyelere taşıyan yerlerden biriydi. Zaten film boyunca ağlamadan durabilmek imkânsız. Ancak ilk yüzleşmelerinin nasıl olduğunu da izlemek isterdim. Hayatın gerçekliğini tokat gibi suratınıza çarpan, her şeyin mutlu sonla bitemeyeceğini gösteren, aslında insanın özünü anlatan bu filmi hepinize öneriyorum ve filmden bir replikle yazımı sonlandırıyorum. "Anlamıyorsun. Bomboşum. Artık hiçbir şey kalmadı."