Raf Yorumu: özge (@spenezei)

Spoiler içeriyor Bugün düşünüyorum da… Şu ara evren, hatta bugün bazlı konuşayım; evren bana diyor ki: Doğru yok, yanlış yok. Vicdan azabı hiç yok. İnsan ve yaşamak var. Hisleriyle, sevdayla, aşkla. İki ruh birbiriyle harmonize olmuşken ne gerek var ki kalıplandırmaya? Suç…devamıBugün düşünüyorum da… Şu ara evren, hatta bugün bazlı konuşayım; evren bana diyor ki: Doğru yok, yanlış yok. Vicdan azabı hiç yok. İnsan ve yaşamak var. Hisleriyle, sevdayla, aşkla. İki ruh birbiriyle harmonize olmuşken ne gerek var ki kalıplandırmaya? Suç adı altında ille de kötülemeye… Ne gerek var iyi insan–kötü insan sınıflandırmasına? İyi de olmuyorsun, kötü de; uyarak bu sıfatlara. Kalıpların daracık çatısının altında omurganı çıkarıp oturmaya… Kimse gelip “Aferin be kambur, çok haklısın; sen iyiyi yaptın, doğruyu yaptın. Al, bu da madalyan. Bak bak dur, al al, çekinme; hakkın bu,” demiyor. Ne geçer eline? Koca, hissiz, çelik bir madalyon mu? Değdi mi peki sana öğretilen, dayatılmış bir hayatı yaşamana? Mutlu edecek mi o madalyon seni? İşte bu noktada sahneye çıkar başrol oyuncumuz: Pişmanlık. Ben sana söyleyeyim kardeşim, değmez. Değmeyecek yahu. Olmayıver “iyi insan”, o kişilerin dediği gibi biri. Aydınlanmam bu. Kimse bu kadar vicdan muhasebesi yapmıyor; iyi hissedip iyi hissettiriyorsa… Karşılıklı aşkın günahı olmaz, suçu olmaz. Ayrılık da Sevdaya Dahil – Bölüm 6: Aşk Ana karakterlerimiz birbirine âşık. Oğlumuzun bir nişanlısı var ama kızımıza âşık değil. Olması gerektiği gibi, tam derinlemesine işlememişler de zaten. Boş ver, bizim ana odağımız bu ikili değil. Ana odağımız Afife Jale ve bu oğlumuz Kemal. Birbirlerini seviyorlar; ama ne güzel sevgi… Kemal, babasından dolayı hapis yatmak zorunda kalıyor. Afife de o zamanlar hapishanelerde senaryo yazmak, oyunculuk üzerine eğitim veriyor. Kemal aslında o zamanlar tutuluyor bizim asıl kıza. Tabii zamanla eğitim de bitiyor, sevgi de paspas altı yapılıyor derken; gel zaman, git zaman, hayat tekrar iki farklı hayatta yaşayan oğlan ve kızın yollarını kesiştiriyor. Ve birbirlerine, bir günlük de olsa, diyorlar ki: “Sen doğruları, ben yanlışları yaşarken; hayata ayak uydurmaya çalışırken, içimizden geleni yapsak…”