Raf Yorumu: esra (@crowthera)

İvan İlyiç’in Ölümü – Tolstoy Bazı kitaplar hikâye anlatmıyor, insanı düşüncelere daldırtıyor . İvan İlyiç’in Ölümü benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kısacık ama bitince öylece kapatıp kenara koyamıyorsun; bir süre kendi hayatına uzaktan bakıyorsun resmen. Konu aslında çok…devamıİvan İlyiç’in Ölümü – Tolstoy Bazı kitaplar hikâye anlatmıyor, insanı düşüncelere daldırtıyor . İvan İlyiç’in Ölümü benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Kısacık ama bitince öylece kapatıp kenara koyamıyorsun; bir süre kendi hayatına uzaktan bakıyorsun resmen. Konu aslında çok sade: Saygın bir adam hastalanıyor ve ölümü yaklaşıyor. Ama mesele ölüm değil. Asıl mesele, fark edilmeden yaşanmış bir hayat. İvan İlyiç kötü biri değil. Kimseye bilerek zarar vermiyor, görevlerini yapıyor, toplumun gözünde başarılı biri. İyi bir meslek, düzgün bir ev, yerinde bir evlilik… Dışarıdan bakınca her şey yolunda. Ama içeride bir boşluk var ve bunu kendisi bile fark etmiyor. Ta ki hastalık gelip her şeyi durdurana kadar. Hastalık ilerledikçe fiziksel acıdan çok daha ağır bir şeyle yüzleşiyor: “Ya ben hayatımı yanlış yaşadıysam?” Bence kitabın en sarsıcı tarafı bu. Ölüm korkusu var evet, ama asıl korku yok olmak değil. Asıl korku, gerçekten hiç yaşamamış olma ihtimali. O yüzden zihni sürekli geçmişe gidiyor. Özellikle çocukluğuna. Çünkü en sahici olduğu zamanlar orası. Sonrası biraz rol, biraz alışkanlık, biraz da herkes böyle yapıyor hali. Bir de o yalnızlık… Kalabalık bir şehirde, ailesinin içinde ama kimse onun içindeki korkuyu gerçekten anlamıyor. Herkes bir şekilde kendi düzeninin derdinde. İnsanların, birinin ölümü bile yaklaşsa ne kadar yüzeyde kalabildiğini görmek insanı rahatsız ediyor ama bir o kadar da gerçek geliyor. Gerasim karakteri ise kitapta adeta bir nefes gibi. Sade, doğal, samimi. Ölümü hayatın parçası olarak kabul ediyor ve İvan’a gerçekten şefkat gösteren tek kişi o. Kitabın sonlarına doğru yaşanan içsel dönüşüm de çok etkileyiciydi. İvan ilk kez gerçekten başkasını düşünmeye başlıyor. Ve tam o noktada ölüm korkusu değişiyor. Bu kitap bende karamsarlık değil, tuhaf bir huzurlu farkındalık bıraktı. Daha gerçek yaşama isteği, duyguları ertelememe düşüncesi… Okurken sürekli şunu düşündüm: Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece olması gerektiği gibi mi ilerliyoruz? Kısacık bir kitap ama etkisi uzun sürüyor. Bazı klasiklerin neden klasik olduğunun en güzel örneklerinden.