Raf Yorumu: azra (@azraofrivia)

Spoiler içeriyor “Tek bir kişiliğe sahip olsak da kendi içimizde yarattığımız hayali dünyaları asla göz ardı edemeyiz.” “Hayaller asla gerçeğe dönüşmezler.” Konusuna uzun süre önce bakıp birden izleme kararı aldığım için bilmeden izledim. Bir ünlünün hayatını anlatacağını anladım an mesafeli yaklaştım. Çünkü…devamı“Tek bir kişiliğe sahip olsak da kendi içimizde yarattığımız hayali dünyaları asla göz ardı edemeyiz.” “Hayaller asla gerçeğe dönüşmezler.” Konusuna uzun süre önce bakıp birden izleme kararı aldığım için bilmeden izledim. Bir ünlünün hayatını anlatacağını anladım an mesafeli yaklaştım. Çünkü psikolojik zorlukları bir kenara bırakırsak bu hayatın pek zorlayıcı olduğunu düşünmüyordum. Buna bizim coğrafyamız üzerinden düşünebiliriz. Asya’daki idollük kültürü çok daha farklı. Bu yüzden yaklaşımım yanlıştı ve anlattığı tek şey de bu değildi. Çok önceden yapılmış olmasına rağmen değindiği konular hâlâ günümüzde popüler: herhangi bir medya ögesine bağımlı olmak, internet üzerinden sapıklık, kariyere dair hayalkırıklıkları, insan dahi olsan alıp satılan bir meta haline gelmek… Bunlar konuyu derinleştirdi ve tarihi eski olmasına rağmen günümüze çok uzak hissettirmedi. Bir süre sonra neyin gerçek neyin illüzyon, tabiri caizse hangi olayın ana karakterin kafasının içinde gerçekleştiğini anlamamaya başladım. Bu noktada sahnelerin sırası, sahneler arası geçişler çok güzel kurgulanmıştı. Karakterin ne zaman uyuduğu ne zaman çekime gittiği belli olmayan sahneler içinse şunu söyleyebilirim: hayatın hızlı aktığı sizinse koşacak halinizin olmadığı vakitlerde uyandığınız gün ötekinin aynısı hissettirir ya, bu his anca böyle güzel anlatılabilirdi. Sahnelerin kurgulanışından kaynaklı fotoğrafçı ve senaristi öldüren karakterin Mima’nın kendisi olduğunu düşünmüştüm. Fotoğrafçıyı öldüren silüeti de fazlasıyla ona benzetmiştim. Bu noktada Me-Mania’nın, Mima’nın kafasında kurduğu ve kendi benliğine ulaşmak için kullandığı bir şahıs olduğunu düşündüm. Kurgu çok güzeldi. Belki de beklentim yüzündendir sonunda Mima’nın katil çıkmasını, Me-Mania’nın ise hayali bir kişilik olmasının daha vurucu olabileceğini düşünmüştüm. Ayrıca Mima veya diğer idoller harici diğer karakterlerin yüzlerinin daha “kusurlu(?)” olması detayı ilgimi çekti. Yeni animelere çok hakim değilim ama daha gerçekçi bir tarzı vardı. Ünlülerin “mükemmel” imajı yansıtılmak istenmiş gibiydi.