hisliyorum
Etkileyici bir film izlemek harika oluyor. Bu film de öyleydi. 90'lı yıllar çok da uzakta değil gibi gelir bana hep. Filmin konusuna gelirsem her genç kızın korkulu rüyası böyle bir evlilik yapmaktır bence. Böyle adamlar 60-70'li yıllarda doğmuş olup yavaş yavaş soyları tükeniyor neyse ki. Devletler böyle erkekler yetişmesin diye eğitime, sağlığa, güvenliğe çok yatırım yaptılar zamanında. Yine de elde edilen sonuçta kadına takıntılı olan erkeklerin yerini kadına saygı duymayan, bağlanma problemi olan, sorumluluk duygusundan yoksun, kim çağırsa ona gidecek, empati yoksunu psikopatımsı erkekler aldı. Eskisinden de çok farkı yok gibi görünüyor böyle olunca. Kadına yaşama ve kendi hayatıyla ilgili seçim yapma hakkı vermeyen, kadının maddi imkanları olmadığında ancak tahammül edilebilecek bir varlık olarak kendini gören erkeklerin sonunun "vurdum, gelin beni alın" diye yapılan bir telefon konuşması mı olması gerekiyor? Erkeklerin duracakları yeri öğrenmelerinin zamanı gelmedi mi? Ve böyle erkeklere itibar eden, sana yapılan yanlışı kendimize yapılmış sayarız diyen yalama tiplerin bir durup ben ne yapıyorum, kime hizmet ediyorum demesi gerekmez mi?
Yatağımdaki Düşman
