Raf Yorumu: esra (@crowthera)

🤎 Vahşi – V.E. Schwab Bu kitap uzun süredir okumayı düşündüğüm, yazarını da özellikle tanımak istediğim bir kitaptı. Sosyal medyada o kadar sık karşıma çıktı ki sonunda merakıma yenilip başladım. Veee inanılmaz rahat okunan bir kitap. Sayfalar gerçekten akıp gidiyor.…devamı🤎 Vahşi – V.E. Schwab Bu kitap uzun süredir okumayı düşündüğüm, yazarını da özellikle tanımak istediğim bir kitaptı. Sosyal medyada o kadar sık karşıma çıktı ki sonunda merakıma yenilip başladım. Veee inanılmaz rahat okunan bir kitap. Sayfalar gerçekten akıp gidiyor. Konu zaten başlı başına cezbedici. Üniversitede yakın iki arkadaş olan Victor ve Eli, tez konusu seçme aşamasındayken iş doğaüstü insanlara geliyor. Ölümün eşiğinden dönüp bir tür güç kazanan kişiler… Çoğu insan için şehir efsanesi gibi ama ihtimal dahilinde. Olay ilk başta akademik bir araştırma gibi görünse de, işin içine rekabet, ego ve kıskançlık girince her şey yön değiştiriyor. Victor’un, Eli’nin gerisinde kalma korkusu hikâyeyi bilimsel meraktan çıkarıp kişisel bir savaşa dönüştürüyor. Kitapta hoşuma giden en güçlü şey kimsenin iyi insan olmaması. Ama tam kötü de değiller. Herkes kendi bakış açısından haklı. İkisi de takıntılı, kırık, karanlık tarafları ağır basan karakterler. Eli’nin inanç takıntısı, Victor’un içten içe beslediği öfke ve hayranlık karışımı duygular… Aralarındaki bağ sevgi mi, nefret mi, rekabet mi — net bir adı yok. Anlatımda zaman sıçramaları var. Sürekli geçmişle şimdi arasında gidip geliyoruz. Bazen dur şu an neredeydik hissi oluşsa da, tempoyu düşürmüyor. Sadece bölüm başlıklarına göz ucuyla bakmak şart. Ama gelelim beni biraz eksik hissettiren tarafa… Hikâye akıyor, merak sürekli canlı ama sanki temel yapı biraz yüzeyde kalmış gibi. Olaylar hızlı ilerliyor. Victor ve Eli’nin bağının kopuşunu daha detaylı, daha yavaş çözülürken okumak isterdim. Duygusal yoğunluk yer yer geri planda kalmış. Daha sert bir psikolojik derinlik bekliyordum. Yan karakterlerde ise ciddi potansiyel vardı. Sidney’i çok sevdim. Gücü de çok iyiydi ve Victor’la aralarındaki o koruyucu bağ hissi çok tatlıydı. Onlardan daha fazla sahne okumak isterdim. Mitch ise kitabın en sevilesi sürpriziydi. Sessiz sakin ama varlığı huzur veriyor. Victor–Mitch–Sidney üçlüsünden biraz daha günlük, hafif anlar olsaydı hikâye daha dengeli olabilirdi. Serena kısmı ise bana çok oturmadı. Kararlarının arkasındaki duyguyu tam hissedemedim. Bazı davranışları fazla ani geldi. Fantastik yönüne gelirsek: Dev bir evren anlatısından çok, güç kazanmış insanların hikâyesi izliyoruz. Her karakterin yeteneğini öğrenmek keyifliydi. Ama kitabın adı Vahşi olunca ben biraz daha karanlık, daha sert bir atmosfer beklemiş olabilirim. Final kötü değildi ama daha patlayıcı bir kapanış hayal etmiştim. Yine de okurken bir an bile sıkılmadım. Zeki kurgusu, gri karakterleri ve temposuyla kesinlikle sürükleyici bir kitaptı. ⭐ Puanım: 9/10 Kırdığım 1 puan, daha yoğun duygu ve daha güçlü altyapı göremediğim için. Ama devam kitabını okuyacak kadar da bağlandım bu hikâyeye.