Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Uzun zamandır bu kadar kahkaha atarak bir film izlememiştim. Mr. Bean tarzı, fiziksel komediye ve absürt durum mizahına açıksanız mutlaka izleyin. Özellikle kalabalık arkadaş ya da aile ortamında çok daha keyifli oluyor; kahkaha bulaşıcı çünkü. İnanın izlediğinize pişman olmayacaksınız. Böyle…devamıUzun zamandır bu kadar kahkaha atarak bir film izlememiştim. Mr. Bean tarzı, fiziksel komediye ve absürt durum mizahına açıksanız mutlaka izleyin. Özellikle kalabalık arkadaş ya da aile ortamında çok daha keyifli oluyor; kahkaha bulaşıcı çünkü. İnanın izlediğinize pişman olmayacaksınız. Böyle hoş, eğlenceli bir filmin ilk yorumunu yazmak da ayrı bir sürpriz oldu benim için. Hollywood aksiyon klişelerini tiye alan, temposu yüksek, absürtlüğü bilinçli şekilde abartan bir yapım. Ciddiye alınacak bir ajan hikâyesi değil; tam tersine o ciddi görünen dünyayı dalgaya alan bir parodi. Filmde, Fransız gizli servisi DGSE’de eğitim alan ancak pek de parlak bir öğrenci olmayan Rayane’in hikâyesini izliyoruz. Büyükannesi Meksika’da bir reality şov çekimleri sırasında kartel tarafından kaçırılıyor ve Rayane’e üç gün içinde üç yakut getirmesi için süre veriliyor. Bunun üzerine Paris’ten Abu Dabi’ye, oradan Meksika’ya uzanan çılgın bir kurtarma macerası başlıyor. Film boyunca pek çok popüler aksiyon filmine gönderme var. Rayane’in telefondaki tehdit sahnesi açıkça Taken’a göz kırpıyor. Abu Dabi’deki gökdelen tırmanışı ve helikopter sekansları doğrudan Mission: Impossible serisinin parodisi gibi. Lüks otel atmosferi ve romantik dinamikler yer yer James Bond havası taşıyor. Yeraltı kovalamacaları ve soğuk, mekanik kadın karakter detayı ise Terminator evrenini hatırlatıyor. Hatta kısa bir sahnede Fast & Furious göndermesi bile var. Film mantık aramıyor; tam tersine aksiyon sinemasının abartılı ciddiyetini bilerek bozuyor. Absürt mizah dozu yüksek, referansları yakaladıkça daha da keyifli hale geliyor. Büyük iddiası olmayan ama eğlendirme konusunda fazlasıyla cömert bir aksiyon-komedi. En çok güldüğüm sahne Tony’nin (Philippe Lacheau) burnunun kırıldığı andı. O anki abartılı tepki ve yüz ifadesi öyle iyi ayarlanmıştı ki gözümden yaş geldi resmen. Fiziksel komediyi dozunda ama tam yerinde kullanmışlar. Film boyunca David Guetta’ya benzetilmesi zaten running gag olarak işliyordu; finalde gerçekten DJ kabinine geçmesi ise bu şakanın tatlı bir taçlandırılması olmuş. Küçük bir detay gibi duruyor ama o sahne, filmin genel absürt mizah tonunu çok güzel tamamlıyor.