Raf Yorumu: Türker (@izledimgitti)

Fellini'ye özel olarak burada her olaydan bir metaforik mana çıkarmaya çalışmadan alegorik odaklı bir değerlendirme yaptım. Fellini'nin 8½ yapıtı, bir sanatçının yaratıcılık bunalımını değil, bunalımın kendisini bir sanat biçimine dönüştüren katıksız bir otobiyografi örneği olmuş. Film, bir trafik tıkanıklığının yaptığı…devamıFellini'ye özel olarak burada her olaydan bir metaforik mana çıkarmaya çalışmadan alegorik odaklı bir değerlendirme yaptım. Fellini'nin 8½ yapıtı, bir sanatçının yaratıcılık bunalımını değil, bunalımın kendisini bir sanat biçimine dönüştüren katıksız bir otobiyografi örneği olmuş. Film, bir trafik tıkanıklığının yaptığı kapalı alan korkusu ve o darlıktan kurtulmaya çalışan ancak ayağına bağlı bir halatla yere indirilen yönetmen Guido'nun çaresizliğiyle başlıyor. Burada bireyin toplumsal beklentiler, endüstriyel zorlamalar ve kendi zihninin sınırları arasında hapsoluşunun metaforunu görüyoru. Felliniçekemediği bir filmin öyküsünü anlatarak aslında sinema tarihinin en içten itiraflarından birini ortaya koymuş. Guido'nun zihni, gerçekliğin düşlerle, geçmişin ise şimdiki zamanla sürekli çatıştığı karmaşık bir mücadele alanı. Bu mücadelenin en derin cepheleri kadınlarla olan ilişkilerinde belirginleşiyor. Bu belirtiler, Guido'yu yetişkin hayatında kadınları hakiki bireyler olarak görmekten alıkoyuyor onları ya kutsal birer anne imgesine(eşi Luisa)ya da salt cinsel bir nesneye(sevgilisi Carla) indirgiyor. Guido, gerçek hayatta yönetemediği kadınları, yalnızca zihnindeki o gerçeküstü sirkte kırbaç zoruyla denetim altında tutabileceğini düşünüyor. Film zihinsel karmaşa sekanslarını gölge ve ışık oyunlarıyla zirvede yansıtıyor. En Afgan kimse sahneleri görse ouv ouv ouv der etkilenir. Claudia gibi ideal kadın imgeleri üzerinden, aslında kurtuluşun dışarıdan bir ilham kaynağıyla gelmeyeceğini, ancak kendi içindeki kargaşayı, eksikliklerini kabullenerek mümkün olacağını anlatıyor. Finaldeki sirk yürüyüşü, hayatın ve sanatın denetlenemez bir kaos olduğunu, bu kaosu düzene sokmaya çalışmanın anlamsız bir çaba olduğunu gösteriyor. Fellini, tüm karakterlerini aynı halkada bir araya getirerek, insanın kendi yanılsamaları, travmaları ve yetersizlikleriyle el ele tutuşup dans etmesinden başka bir kurtuluş yolu olmadığını vurguluyor. La Dolce Vita hala bir numaram olsa da bunun da yeri ayrı. Fellini'ye duyduğum saygı ise artarak devam ediyor. Neden sizin de artmasın?