Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Size kısa ama çok etkili bir anime ile geldim. Yeri bende her zaman ayrı olacak bir anime , Dororo.. Dororo sadece bir samuray hikâyesi değildir. Bu anime, insanın “kimlik” kavramını, beden ile ruh arasındaki sınırları ve “adalet” dediğimiz şeyin ne…devamıSize kısa ama çok etkili bir anime ile geldim. Yeri bende her zaman ayrı olacak bir anime , Dororo.. Dororo sadece bir samuray hikâyesi değildir. Bu anime, insanın “kimlik” kavramını, beden ile ruh arasındaki sınırları ve “adalet” dediğimiz şeyin ne kadar göreceli olabileceğini sorgulayan bir eserdir. Hyakkimaru doğduğunda ondan bedeni alınır – ama aslında eser bize şu soruyu sorar: İnsanı insan yapan nedir? Bedeni mi, yoksa bilinci ve iradesi mi? O, organlarını birer birer geri kazandıkça daha “tam” hâle gelir. Fakat paradoks şudur ki, her beden parçasını kazandığında içindeki insanlıkla da yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü o, demonları öldürdükçe başka insanların refahını tehlikeye atar. Burada anime çok ince bir felsefi çatışma kurar: Bir insanın bütünlüğü, binlerce insanın refahından daha mı değerlidir? Hyakkimaru bedenini geri aldıkça bir bölge kıtlık ve felaketle karşı karşıya kalır. Bu, klasik bir utilitarizm ikilemidir: çoğunluğun iyiliği için bir kişinin feda edilmesi. Ancak Dororo bize gösterir ki, hiçbir “kolektif mutluluk” bireyin varlığını inkâr ederek gerçekten adil olamaz. Dororo karakteri ise hikâyeye başka bir katman ekler. O, yoksulluğun, savaşın ve yetim kalmanın içinde büyür; ama içindeki ışığı kaybetmez. Dororo, hayatın acımasızlığına rağmen empatinin mümkün olduğunu temsil eder. Hyakkimaru fiziksel olarak insanlaştıkça, Dororo da onu duygusal olarak insan tutar. Eserde güçlü bir başka soru daha vardır: Bir ebeveynin hırsı, çocuğun kaderini belirleyebilir mi? Daigo, iktidar ve toprak uğruna oğlunu feda eder. Bu, gücün ahlaktan üstün tutulmasının sembolüdür. Ancak sonuçta o güç sürekli korku üzerine inşa edilir. Anime, zorla elde edilen refahın temelde çürük olduğunu gösterir. Belki de en sarsıcı nokta şudur: Hyakkimaru demonları öldürür; ama asıl demonlar insanın içindedir — korku, hırs, iktidar arzusu ve ego. Dororo bize şunu söyler: İnsan olmak biyolojik bir durum değildir. İnsan olmak bir seçimdir. Hissetmek, merhamet göstermek ve başkasının acısını anlayabilmek bir seçimdir. Ve belki de eserin en derin mesajı şudur: Bazen “tam” olmak için bütün parçaları geri almak gerekmez. Bazen insanı insan yapan, eksik yanlarıdır.