Raf Yorumu: İrem (@irozdemir)

Spoiler içeriyor İncelememe filmde geçen ve çok hoşuma giden bir alıntı ile başlamak istiyorum. "Evim olduğun için teşekkür ederim." Bir otobüs yolcuğunda tanışan ve arkadaş olan iki kişinin zamanla bu arkadaşlıklarının aşka ve aşktan ayrılığa dönüşen hikayesi. Filmi çok beğendim. Bu film…devamıİncelememe filmde geçen ve çok hoşuma giden bir alıntı ile başlamak istiyorum. "Evim olduğun için teşekkür ederim." Bir otobüs yolcuğunda tanışan ve arkadaş olan iki kişinin zamanla bu arkadaşlıklarının aşka ve aşktan ayrılığa dönüşen hikayesi. Filmi çok beğendim. Bu film bana birçok duyguyu yaşattı aslında. Onlar mutlu ve aşıkken onlar adına sevindim. Bazı kısımlarda oğlana çok sinirlendim. Ayrıldıklarında gerçekten çok üzüldüm. Son sahnelerde ise yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında ikisinin de ağladığı sahnede onlarla ağladım. Ayrıca filmde onlar birlikteyken renkli, onlar ayrı ve yıllar sonra karşılaştıklarında siyah beyaz olması ve aralarındaki sorunları çözüp hayatlarına devam ettiklerinde renklerin geri gelmesi çok ince düşünülmüştü. Hatta oğlanın oyununda kızı bulduğunda renklerin geri geleceği şeklinde ayarlaması da çok güzeldi. Bu filmi izlemenizi öneririm ama eleştireceğim kısımlar da olacak. Şimdi gelelim o kısımlara, oğlana bazı durumlarda çok sinirlendim. Yani o sıralarda arkadaşlarının başarılı olduğunu ama kendisinin başarısız olduğunu fark ettiğinde ve maddi sıkıntılar yaşadığında depresyona girdi. Ruh halini anlayabiliyorum ama depresyonda olması kıza bu kadar kötü davranma hakkını ona vermiyordu bence kızı bu kadar üzmemeliydi. Kız her koşulda onu sevdi, ona destek oldu. Her zorluğun beraber üstesinden gelmek istedi. Hayallerine ulaşması konusunda onun için hep en iyisini istedi ama oğlanın depresyondaki o saçma tavırlarını görünce kız da haliyle gitti yani. Yani birlikteyken de hayallerini gerçekleştirip mutlu olabilirlerdi. Hayallerini yaşamak için neden ayrı olmaları gerekti bilmiyorum ama tabiki başarılı olmalarına çok sevindim. Kızın hiç evlenmemesi ama oğlanın evlenip çocuk yapması da kötüydü. Sonda ise her şey farklı olur muydu diye sormaları ama olmayacağını kabullenip ve birlikte olamamalarına üzülüp sonra ayrılmaları ve oğlanın babasının mektubu gerçekten beni çok üzdü. Ne kadar üzülsem de şunu da anladım aslında birini ne kadar çok sevsen de gerçekten bazen olmayınca olmuyor. Güzel şeyler sonsuza kadar sürmüyor. Bazen hayatta istediğimiz şeylere ulaşmak için bir şeyleri kaybetmek ya da feda etmek gerekiyor sanırım. Ne kadar beni üzse ve yaralasa da bu filmi cidden sevdim. Bu incelemeyi buraya bırakıyorum. Belki yıllar sonra yeniden izlediğimde daha da anlamlı bir film haline gelir. Duygusal bir insansanız ve hem tatlı hem de oldukça üzücü bir aşk izlemek isterseniz bu filmi öneririm. Ayrıca bu filmle ilgili hiç inceleme yazılmamış. İlk yazan ben olduğum için mutluyum.