Raf Yorumu: N.U.A.L (@lbyvaonline)

Spoiler içeriyor İlk bölümünü izlediğimde "ne izliyorum lan ben ?!" diye düşündüren bir 10 bölümlük, çerezlik ama düşündürücü bir anime ile geldim. Devilman Crybaby hakkında konuşurken aslında sadece bir anime hakkında konuşmuyoruz. Bu eser, insanın içinde gizlenen karanlıkla, korkuyla ve sevgiyle ilgili…devamıİlk bölümünü izlediğimde "ne izliyorum lan ben ?!" diye düşündüren bir 10 bölümlük, çerezlik ama düşündürücü bir anime ile geldim. Devilman Crybaby hakkında konuşurken aslında sadece bir anime hakkında konuşmuyoruz. Bu eser, insanın içinde gizlenen karanlıkla, korkuyla ve sevgiyle ilgili oldukça sert bir ayna gibidir. Anime bize şunu gösterir: aslında şeytan olmak için boynuzlara ya da kanatlara gerek yoktur. İnsan korktuğunda, başkasını “farklı” gördüğünde ya da kalabalığın peşinden körü körüne gittiğinde farkında olmadan kendisi de bir şeytana dönüşebilir. Seri boyunca insanlar iblislerden korktukları için birbirlerine karşı daha acımasız ve daha zalim olurlar. Bu da ilginç bir paradoks yaratır: sözde şeytanlardan kaçan insanlar, sonunda kendileri şeytanlaşırlar. Hikâyenin en ilginç ve felsefi taraflarından biri ise Ryo Asuka karakteridir. Ryo neredeyse her zaman beyaz renklerle gösterilir: açık renk saçlar, beyaz kıyafetler, sakin ve soğuk bir aura. Beyaz renk genellikle saflığı, masumiyeti ve ışığı temsil eder. Ancak burada büyük bir ironi vardır — çünkü o aslında Satan’dır. Bu tercih tesadüf değildir. Anime bununla şunu söylemek ister: kötülük her zaman karanlık bir görünümle gelmez. Bazen en sakin, en “temiz” görünen fikirler ve insanlar en büyük felaketlerin sebebi olabilir. Ryo insanları zayıf görür ve onların ne kadar kırılgan olduklarını kanıtlamak ister. Ama ironik olan şey şudur: insanları yok etmeye çalışırken o da farkında olmadan insanlara özgü bir duyguyla karşılaşır — sevgi. Akira Fudo ise bunun tam tersidir. O şeytan gücünü taşımasına rağmen insanlığını koruyabilen bir karakterdir. Böylece anime bize şu soruyu sorar: insanı insan yapan şey nedir? Bedeni mi, yoksa duyguları mı? Sonunda “Devilman Crybaby” çok acı bir gerçeği gösterir: belki de dünyanın en büyük sorunu iblislerin varlığı değildir, insanların korku ve nefret içinde birbirlerine dönüşmesidir. Ve bazen en büyük şeytan karanlıkta saklanan değil, ışık gibi görünen biri olabilir. Animenin teknik tarafına gelince, animasyonlar çok güçlü sayılmaz. Çizimler oldukça sade ve bazı yerlerde zayıf görünebilir. Ancak bu sadelik hikâyeye zarar vermek yerine tam tersine onu daha da ön plana çıkarır. İzleyicinin dikkati görsel detaylardan çok animenin verdiği duygulara ve mesajlara yönelir. İlk bölümlerdeki açık ve pornografik sahneler bazı izleyicileri rahatsız edebilir. Fakat bir süre izledikten sonra insan bu üsluba alışır ve bu sahnelerin de animenin kaotik ve sınır tanımayan dünyasını göstermek için kullanıldığını fark eder.