Raf Yorumu: Wolvi (@wolverineh)

"Söylenenler ve yapılanlar bir sona geldiğinde yaşamlarımız, temeli kumla kaplı evlere benzer. Kuvvetli bir rüzgarla ortada hiçbir şey kalmaz." Çok güçlü bir filmdi. Japonya barış dönemine girdiğinde (Edo dönemi) samuraylar işsiz ve yarı aç kalırlar. Kimileri klanların kapısına dayanarak geleneksel…devamı"Söylenenler ve yapılanlar bir sona geldiğinde yaşamlarımız, temeli kumla kaplı evlere benzer. Kuvvetli bir rüzgarla ortada hiçbir şey kalmaz." Çok güçlü bir filmdi. Japonya barış dönemine girdiğinde (Edo dönemi) samuraylar işsiz ve yarı aç kalırlar. Kimileri klanların kapısına dayanarak geleneksel samuray intiharı olan Seppuku yani Harakiri talebinde bulunur. Hanshiro Tsugumo'nun bu isteği ve arkasındaki neden sarsıcı bir şekilde seyirciye aktarılır. 1963 yapımı eski bir film olmasına rağmen ekrana kilitlenerek izlediğimi söylemeyeliyim. Bunda konunun ilgi çekici olmasının payı çok büyüktü. Japon geleneğinin böyle eleştirildiği bir film izlememiştim. Klan üyeleri ile Yaşlı Ronin Tsugumo arasındaki tezatlık, onur kavramı üzerine de düşündürüyordu. Tsugumo'nun siz şimdi Samuraylığın onurlu mu olduğunu düşünüyorsunuz? Der gibi alaycı bakışları etkileyiciydi. Her şeyden öte filmin zemininde güçlü bir aile bağı vardı. Tsugumo şerefli bir babaydı. Kızını güç sahibi kimselere vererek zengin kapılara gitme niyetinde değildi. Onun onurunu Samuraylık vermiyordu; kendi içinde yatıyordu. O kadar söylenir, kılıç sadece bir silah değil, samurayın ruhudur; Tsugumo'nun kılıcına, kaale almaz şekilde, boş bir şeymişçesine bakması da mükemmel eleştirilerinden biriydi filmin. Yine eski bir yapım olmasına rağmen anlatının şaşırtan yönlere sahip olması, Tsugumo hikâye anlatırken flashback yönteminin kullanılması, son yarım saatte aksiyon sayılabilecek düellolara yer verilmesi ne kadar zengin bir sinema örneği olduğunu kanıtlıyor. O düellelorda hiç müziğe yer verilmeyip yalnızca çarpışan iki nesnenin ve hırıltıların sesini duymamız tam bir gerçeklikti. Epik bir anlatım yoktu neticede, onur ve gurur samurayların iki yüzlü birer maskeleri olmuşken buna karşın vicdanın konuştuğu bir anlatıda epik olmaya gerek yok. Samuray sınıfının çoğu zaman anlatıldığı gibi değil de güç sahiplerinin korunması için bir araç hâline gelmesi ancak bu kadar anlatılır. Sinema tarihinin en önemli filmlerinden birisi olmasına şaşırmıyorum. Sinema budur. Tam olarak budur. Ta kendisidir. Sevgilerle.