Raf Yorumu: S (@sezz)

sezz 4 days ago

Filmi şimdi izledim ve bende bıraktığı his tek kelimeyle: rahatsızlık. Ama kötü anlamda değil; insanı düşünmeye zorlayan, inanç kavramını sorgulatan bir rahatsızlık. Martin Scorsese bu filmde inancı yüceltmekten çok, inancın insan üzerindeki etkisini ve insanların inanç uğruna neleri göze alabileceğini…devamıFilmi şimdi izledim ve bende bıraktığı his tek kelimeyle: rahatsızlık. Ama kötü anlamda değil; insanı düşünmeye zorlayan, inanç kavramını sorgulatan bir rahatsızlık. Martin Scorsese bu filmde inancı yüceltmekten çok, inancın insan üzerindeki etkisini ve insanların inanç uğruna neleri göze alabileceğini göstermiş. 17. yüzyıl Japonya’sında geçen hikâye üzerinden Hristiyanların yaşadığı zulmü izliyoruz ama aslında anlatılan şey sadece Hristiyanlık değil. Bu film bana şunu net hissettirdi: Bağnazlık ve körü körüne bağlılık sadece tek bir dine ait değil, insanın olduğu her yerde var.. Kendimi deist olarak tanımlıyorum; bir yaratıcının varlığına inanıyorum ama dinlere karşı mesafeliyim. Bu yüzden filmi izlerken tek bir tarafı haklı görmedim. Ne inancı uğruna her şeyi göze alanları tamamen yüceltebildim ne de uygulanan zulmü görmezden gelebildim. Tam aksine, iki tarafın da insan doğasının farklı uçlarını temsil ettiğini düşündüm. Andrew Garfield’ın karakteri üzerinden verilen iç çatışma, filmin en güçlü taraflarından biri. İnanç ile vicdan arasında kalmak, Tanrı’dan bir işaret beklemek ama karşılığında “sessizlik”le yüzleşmek… Film aslında şu soruyu çok sert bir şekilde soruyor: Tanrı gerçekten sessiz mi, yoksa insanlar mı duymak istediklerini duyuyor? Filmle ilgili yorumları ve farklı bakış açılarını da incelediğimde şunu fark ettim: Müslümanlara sıkça yöneltilen “bağnazlık” eleştirisinin benzerinin, hatta bazen daha sertinin, Hristiyanlık tarihinde de fazlasıyla yer aldığını görmek şaşırtıcı değil. Bu da bana dinlerin kendisinden çok, insanların onları nasıl yaşadığının belirleyici olduğunu düşündürdü. Görsel olarak sade ama atmosferi güçlü olan film, temposu yavaş ilerlese de izleyiciyi sürekli zihinsel bir sorgulamanın içinde tutuyor. Özellikle finali, inanç kavramının kesin çizgilerle değil, gri alanlarla dolu olduğunu hissettiriyor. 🎬8/10