Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

2 saatlik süresine rağmen kendini hiç zorlamadan izlettiren, sakin ama içine çeken bir film. Le Bleu du Caftan, yüzeyde bir zanaat hikâyesi gibi başlıyor. Kaftan dikimi, kumaşlar, sabır, ustalık… ama derine indikçe çok daha katmanlı bir yere açılıyor. Kaftan yapım…devamı2 saatlik süresine rağmen kendini hiç zorlamadan izlettiren, sakin ama içine çeken bir film. Le Bleu du Caftan, yüzeyde bir zanaat hikâyesi gibi başlıyor. Kaftan dikimi, kumaşlar, sabır, ustalık… ama derine indikçe çok daha katmanlı bir yere açılıyor. Kaftan yapım sürecinin bu kadar özenle ve detayla anlatılması çok etkileyici. Her ilmek, her dikiş neredeyse karakterlerin iç dünyasına denk düşüyor. Sabır, gizleme, ince işçilik… hepsi hem zanaatin hem de karakterlerin hayatlarının bir parçası. Filmin en güçlü taraflarından biri bu sakin ama yoğun anlatım dili. Büyük dramatik çıkışlar yok ama her sahnenin altında bastırılmış bir gerilim var. Özellikle ev içindeki sessizlikler, bakışlar ve yarım kalan cümleler çok şey söylüyor. Kuir bir okumayla bakınca film daha da derinleşiyor. Halim’in bastırılmış arzuları ve kimliği, evlilik içinde kurulan dengelerle birlikte çok incelikli bir şekilde anlatılıyor. Açıkça söylenmeyen ama sürekli hissedilen bir arayış bu. Politik tarafı ise yer yer kendini çok net gösteriyor. Sokakta kimlik kontrolü yapan polislerin olduğu sahne ve Mina’nın oradaki çıkışı, ev içindeki sessiz denge ile kamusal alandaki baskının nasıl kesiştiğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Film aynı zamanda Fas sinemasının son yıllarda yakaladığı o sade ama güçlü anlatım dilinin çok iyi bir örneği. Yerel bir hikâyeyi evrensel bir duyguyla anlatabilmesi, onu daha da kıymetli kılıyor. Nitekim film, Cannes Film Festivali’nde FIPRESCI Ödülü kazanarak ve birçok uluslararası festivalde öne çıkarak bu gücünü kanıtlamış durumda. Bu noktada yönetmen Maryam Touzani’yi özellikle anmak gerek. Böylesine incelikli, cesur ve duyarlı bir hikâyeyi bu kadar sade bir dille anlatabildiği için gerçekten tebrik edilesi bir iş çıkarmış. Le Bleu du Caftan, yavaş akan ama izleyiciyi bırakmayan, dokusuyla ve duygusuyla akılda kalan bir film. Bitince sessizce üzerine düşünmek istedim, özellikle mezarlık sahnesi çok kıymetli. Ben çok etkilendim, tavsiye ederim.