U f u k . (@ufukyesil)

2 saatlik süresine rağmen kendini hiç zorlamadan izlettiren, sakin ama içine çeken bir film. Le Bleu du Caftan, yüzeyde bir zanaat hikâyesi gibi başlıyor. Kaftan dikimi, kumaşlar, sabır, ustalık… ama derine indikçe çok daha katmanlı bir yere açılıyor. Kaftan yapım…devamı2 saatlik süresine rağmen kendini hiç zorlamadan izlettiren, sakin ama içine çeken bir film. Le Bleu du Caftan, yüzeyde bir zanaat hikâyesi gibi başlıyor. Kaftan dikimi, kumaşlar, sabır, ustalık… ama derine indikçe çok daha katmanlı bir yere açılıyor. Kaftan yapım sürecinin bu kadar özenle ve detayla anlatılması çok etkileyici. Her ilmek, her dikiş neredeyse karakterlerin iç dünyasına denk düşüyor. Sabır, gizleme, ince işçilik… hepsi hem zanaatin hem de karakterlerin hayatlarının bir parçası. Filmin en güçlü taraflarından biri bu sakin ama yoğun anlatım dili. Büyük dramatik çıkışlar yok ama her sahnenin altında bastırılmış bir gerilim var. Özellikle ev içindeki sessizlikler, bakışlar ve yarım kalan cümleler çok şey söylüyor. Kuir bir okumayla bakınca film daha da derinleşiyor. Halim’in bastırılmış arzuları ve kimliği, evlilik içinde kurulan dengelerle birlikte çok incelikli bir şekilde anlatılıyor. Açıkça söylenmeyen ama sürekli hissedilen bir arayış bu. Politik tarafı ise yer yer kendini çok net gösteriyor. Sokakta kimlik kontrolü yapan polislerin olduğu sahne ve Mina’nın oradaki çıkışı, ev içindeki sessiz denge ile kamusal alandaki baskının nasıl kesiştiğini çarpıcı biçimde ortaya koyuyor. Film aynı zamanda Fas sinemasının son yıllarda yakaladığı o sade ama güçlü anlatım dilinin çok iyi bir örneği. Yerel bir hikâyeyi evrensel bir duyguyla anlatabilmesi, onu daha da kıymetli kılıyor. Nitekim film, Cannes Film Festivali’nde FIPRESCI Ödülü kazanarak ve birçok uluslararası festivalde öne çıkarak bu gücünü kanıtlamış durumda. Bu noktada yönetmen Maryam Touzani’yi özellikle anmak gerek. Böylesine incelikli, cesur ve duyarlı bir hikâyeyi bu kadar sade bir dille anlatabildiği için gerçekten tebrik edilesi bir iş çıkarmış. Le Bleu du Caftan, yavaş akan ama izleyiciyi bırakmayan, dokusuyla ve duygusuyla akılda kalan bir film. Bitince sessizce üzerine düşünmek istedim, özellikle mezarlık sahnesi çok kıymetli. Ben çok etkilendim, tavsiye ederim.

ufukyesil 2 weeks ago

Adam

Maryam Touzani

2 Gönderi

Bazı filmler çok şey söylemek için büyük olaylara ihtiyaç duymaz. Adam tam da böyle bir film. Fas’ın dar sokaklarında, küçük bir fırının içinde geçen hikâye; iki kadının birbirine aynalık ettiği, kendini bulma ve sorgulama sürecini anlatıyor. Hamile ve yalnız Samia…devamı

ufukyesil 2 weeks ago

Hamnet

Chloé Zhao

133 Gönderi

Bazı filmler hikâye anlatmaz, yasın kendisini hissettirir. Hamnet benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu. Filmi izlerken birkaç sahnede gözyaşlarımı tutamadım; çünkü anlatılan şey yalnızca bir çocuğun kaybı değil, bir ailenin yasla kurduğu ilişkiydi. Film, Shakespeare’in oğlu Hamnet’in ölümünden…devamıBazı filmler hikâye anlatmaz, yasın kendisini hissettirir. Hamnet benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu. Filmi izlerken birkaç sahnede gözyaşlarımı tutamadım; çünkü anlatılan şey yalnızca bir çocuğun kaybı değil, bir ailenin yasla kurduğu ilişkiydi. Film, Shakespeare’in oğlu Hamnet’in ölümünden yola çıkıyor ama klasik bir biyografi anlatısı vermiyor. Daha çok yasın zamansızlığına ve parçalı doğasına odaklanıyor. Hikâye doğrusal ilerlemek yerine anılar, gündelik anlar ve doğayla iç içe geçen görüntülerle örülüyor. Bu tercih, karakterlerin duygusal dünyasını izleyiciye çok daha güçlü geçiriyor. Teknik açıdan film oldukça etkileyici. Kamera kullanımı çoğu zaman karakterlere mesafeli ama duyarlı; geniş planlar ve doğal ışık kullanımıyla kırsal İngiltere’nin dokusu neredeyse hissediliyor. Ev içi sahnelerdeki loş ışık ve dar kadrajlar ise karakterlerin içine kapanan dünyasını yansıtıyor. Özellikle doğa görüntülerinin sıkça kullanılması, benim en bayıldığım görüntülerdir, yasın insan bedeninden taşarak çevreye yayılan bir şey olduğunu düşündürtüyor. Ses tasarımı da oldukça güzeldi. Filmde müzik çoğu zaman geri planda, hatta bazı sahnelerde neredeyse tamamen yok. Bunun yerine rüzgâr, adımlar, nefes ve ev içi sesleri ön plana çıkıyor. Bu minimal yaklaşım, duygusal yoğunluğu artırıyor; sanki karakterlerin iç dünyasını dinliyormuşuz gibi hissettiriyor. Oyunculuklar da bu sade anlatının en güçlü taraflarından biri. Özellikle Agnes karakterinin yasla baş etme biçimi, öfke, kabullenme ve boşluk arasında gidip geliyor. Film, yasın tek bir biçimi olmadığını çok incelikli bir şekilde gösteriyor. Ve tabii canım çocuk Hamnet. ❤️ Hamnet, büyük dramatik patlamalar yerine küçük anların ağırlığıyla ilerleyen bir film. Sessiz, şiirsel ve çok insaniydi. Benim için izlerken hem kalbimi kıran hem de çok güzel bir film oldu. Tavsiye ederim.

ufukyesil 1 month ago

Serbest Düşüş

Stephan Lacant

4 Gönderi

Spoiler içeriyor Stephan Lacant’ın bu filmi, sadece iki erkek arasındaki bir aşk hikâyesi değil; devlet kurumlarının, polis teşkilatının ve yerleşik eril düzenin içindeki görünmez ama çok güçlü baskıların portresi. Filmin atmosferi boyunca hissettiğimiz kasvet, yalnızca hava durumundan değil, karakterlerin duygusal sıkışmışlığından, içsel…devamı

ufukyesil 2 months ago

Resmi Tarih

Luis Puenzo

2 Gönderi

Spoiler içeriyor Gerçek tarihin her zaman kitaplarda yazan olmadığı, çoğu zaman sessizliklerde, kayıplarda ve konuşulamayanlarda saklı olduğu bir film bu. Luis Puenzo’nun yönettiği The Official Story, Arjantin’deki askerî diktatörlüğün karanlık mirasını, bir annenin içsel dönüşümüyle birlikte anlatıyor. Tarih, bu filmde ders kitaplarında…devamı

ufukyesil 2 months ago

XXY

Lucía Puenzo

1 Gönderi

Lucía Puenzo’nun yönettiği XXY, interseks bir gencin hikâyesini “açıklama” ya da “çözme” derdine düşmeden anlatan, son derece sakin ama sarsıcı bir film. Alex’in yaşadığı süreç, bir kimlik beyanından çok, bedenle, arzuyla ve başkalarının bakışıyla kurulan ilişkiyi anlamaya çalışma hâli gibi…devamı

ufukyesil 3 months ago

Kare

Ruben Östlund

9 Gönderi

Spoiler içeriyor Ruben Östlund’un Cannes’da Altın Palmiye kazanan filmi The Square, hem sanat dünyasını hem de toplumsal çürümeyi sert bir hicivle ele alıyor. İlk bakışta günümüz sanat kurumlarını ve onların yüzeydeki etik söylemlerini tiye alan bir film gibi görünse de, aslında çok…devamı

ufukyesil 3 months ago

Arı Kovanı'nın Ruhu

Víctor Erice

5 Gönderi

Víctor Erice’in başyapıtı El espíritu de la colmena, bir çocuğun dünyasından bakarak savaş sonrası İspanya’nın melankolisini, yalnızlığını ve hayal kırıklığını neredeyse şiirsel bir dille anlatıyor. Filmin merkezinde Ana Torrent’in bayıldığım oyunculuğuyla hayat verdiği küçük Ana yer alıyor. Gözleriyle konuşan, merakı…devamı

ufukyesil 3 months ago

The Bunny Game

Adam Rehmeier

1 Gönderi

Zihinsel ve fiziksel sınırları zorlayan The Bunny Game, deneysel bir anlatının sınırlarında gezen, rahatsız edici derecede sert bir film. Siyah-beyaz tercih, filmin halihazırda boğucu atmosferine daha da karanlık bir ton katıyor. Neredeyse tamamı el kamerasıyla çekilen sahneler, gerçeklik hissini artırıyor…devamı

ufukyesil 3 months ago

İnsan Kırkayak 2

Tom Six

18 Gönderi

Tom Six, ilk filmdeki grotesk tıbbi deney fantezisini bir adım öteye taşıyarak, ikinci filmde bu kurgunun kendisinin takıntı nesnesi olduğu bir dünya kuruyor. Artık karşımızda Dr. Heiter değil, onun “filmini” izleyip kafasında başka bir dünya kuran bir karakter var: Martin.…devamı