Raf Yorumu: meris (@merislis)

eskiden yalnızlığı sevdiğimi söylüyordum ve bunu söylerken gerçekten çok sosyal çok çevreli bir insandım o kadar çok arkadaşım vardı ki hiç boş vaktim olmazdı çok nadir yalnız kalırdım ve o anları da arkadaşlarımla geçirdiğim vakit kadar çok severdim kendini özleyince…devamıeskiden yalnızlığı sevdiğimi söylüyordum ve bunu söylerken gerçekten çok sosyal çok çevreli bir insandım o kadar çok arkadaşım vardı ki hiç boş vaktim olmazdı çok nadir yalnız kalırdım ve o anları da arkadaşlarımla geçirdiğim vakit kadar çok severdim kendini özleyince insan yalnızlık gerçekten güzel geliyormuş şimdi yaklaşık 1 yıla yakındır yapayalnızım yavaşça çevrem azalıyordu fatkındaydım ama hiç yapayalnız kalacağımı tahmin etmemiştim ama bundan tam 8-9 ay önce tamamen yapayalnız kaldım hayatımda tek bir arkadaşım bile kalmadı başlarda bunun beni o kadar da etkileyeceğini düşünmemiştim ama zamanla o kadar sıkıldım ki kendimden kendimi özleyecek vaktim yoktu mezun senesi olduğu için başlarda zaten çok çok yüksek saatler ders çalışıyordum haftada bir gün de biraz mola veriyordum iyi geliyordu molalarımda da evde dizi izliyordum sonrasında bu o kadar sıkmaya başladı ki ruhumu insan görmeyi özledim resmen lisede arkadaşlarımla çıktığımız bi cumartesi gününü ya da okul çıkışında gidip eğlendiğimiz parkları planlanmamış hadi çık bi kahve içelim laflarını yediğimiz güzel yemekleri hayatımızda yeni bi olay olduğunda heyecanla birbirimizi arayıp anlatmayı ya da o bir kaç kişilik wp gruplarına heyecanla mesaj atmayı bunları ne kadar özlediğimi o kadar anlatamam ki deli dolu aşklarımızı aşk acılarımızı bile özledim galiba o kadar ruhum daralıyor ki bazen sosyal medyada birinin dışarıda olduğu bir fotoğrafı görünce bile oturup saatlerce ağlayabiliyorum aylarca kapıdan dışarı adım bile atmadığım oldu geçtiğimiz bu 1 yılda bazen gece 3-4 gibi pencereyi açıp bi sigara içip nefeslenip yaşadığımı hatırlamaya çalışıyorum ve fark ettim ki gerçekten yalnızlık sadece kendini özleyince güzelmiş o kadar çevrem varken de bazen yalnız hissettiğim dönemler oluyordu ama şimdi diyorum ki keşke kalabalıklar içinde yalnız kalsam da bir iki insan görsem etrafımda sadece bunları özlüyorum geri gelmeyecek o zamanlar biliyorum ama elimde değil yapacak bir şeyim yok tek yapacağım çok kalabalık bi hayattan yapayalnız bir hayata döndü hayatım ve vunu kabullenmek zorundayım