Raf Yorumu: sweet_orange (@sweet

Spoiler içeriyor Film, bilim kurgu sinemasının "düşük bütçe ile nasıl mükemmel bir iş yapılır" sorusuna verdiği en etkileyici cevaplardan biridir. James Ward Byrkit tarafından yönetilen film, görsel efektlerden ziyade tamamen senaryo matematiği ve psikolojik gerilim üzerine kurulu bir yapımdır. Film, sekiz eski…devamıFilm, bilim kurgu sinemasının "düşük bütçe ile nasıl mükemmel bir iş yapılır" sorusuna verdiği en etkileyici cevaplardan biridir. James Ward Byrkit tarafından yönetilen film, görsel efektlerden ziyade tamamen senaryo matematiği ve psikolojik gerilim üzerine kurulu bir yapımdır. Film, sekiz eski arkadaşın bir akşam yemeği için bir araya gelmesiyle başlar. O gece, Dünya'nın çok yakınından "Miller Kuyruklu Yıldızı" geçmektedir. Yemek sırasında sıradan görünen sohbetler, birden elektriğin kesilmesi ve telefonların sinyalinin gitmesiyle yerini huzursuzluğa bırakır. Gruptakiler, mahalledeki tüm evlerin karanlığa gömüldüğünü ancak sadece birkaç sokak ötedeki bir evin ışıklarının yandığını fark ederler. O eve gidip yardım istemeye veya telefon kullanmaya karar verdiklerinde, aslında kuantum dekoherens (uyumsuzluk) teorisinin içine düştüklerini anlarlar. Gittikleri "diğer ev", aslında kendilerinin farklı kararlar almış paralel versiyonlarının bulunduğu bir evdir. Kuyruklu yıldızın yarattığı etkiyle gerçeklik katmanlara ayrılmış ve tüm olasılıklar aynı anda var olmaya başlamıştır. Kimin hangi evden geldiği, hangisinin "gerçek" arkadaşları olduğu ve hangi evrenin daha güvenli olduğu tam bir kaosa dönüşür. Film, temelini ünlü "Schrödinger'in Kedisi" deneyinden alır. Teoriye göre, gözlem yapılana kadar bir kedi bir kutunun içinde hem ölü hem de canlıdır. Kuyruklu yıldız, mahallenin üzerinde devasa bir "kutu" oluşturur. Karakterler dışarı çıktıkları her an, farklı bir olasılık dalgasına adım atarlar. Film, düşük bütçeli olmasına rağmen mükemmel bir eser ortaya konulmuştur. Neredeyse filmin tamamı yönetmenin kendi evinde çekilmiştir. Oyuncuların elinde tam bir senaryo yoktu; sadece karakterlerin motivasyonlarını içeren notlar vardı. Diyalogların çoğu doğaçlamaydı Coherence sadece bir bilim kurgu filmi değil, aynı zamanda bir sosyal deneydir. Karakterler, paralel evrenlerdeki "diğer kendileriyle" karşılaştıklarında ilk içgüdüleri dayanışma değil, savunma ve saldırı olmuştur. Bu yönüyle film, medeni insanların ne kadar hızlı bir şekilde canavarlaşabileceklerini göstermiştir. Özetle film bize şu korkutucu soruyu sorar: "Eğer kendinizin en kötü versiyonuyla karşılaşsaydınız, ne yapardınız?"