hisliyorum
Düşününce, bilmediğim görmediğim bir ortam değil ama bir film bu kadar mı etkileyici olabilir... İnsan filmi izlerken üzülüyor, üzülüyor ancak üzüldüğü sadece film değil. Geçmişimiz de. Filmde en az bir kere biz de böyle yapardık diyebiliyorsunuz. Üstelik ortam şehirde değil. Bozkırın, tozun içinde. İlk defa bende bir yerde kalma isteği hissettirdi. Gitmiyorum, burada bir medeniyet inşa edip taş üstüne taş koyacağım demeyi... Çünkü sonu yok. Filmdeki "sinir" kadın da bunun farkında ki vermedi kızını, kaçırdı. Bu da bizim kadınlarımızın gücü. Ya o koyunlar... yavrusunun peşine düşen deve... Hassas kalpler izlemesin, tavsiyem. Kaplumbağayı araba yapan çocuk, inatla şarkı söyleyen evin kızı, kardeşinden vazgeçmeyen evin hanımı, cebe konan şekerler o toprakta gördükleri tek tatlı şeydi belki... Evin babasının veda etmemesi bir anlam taşıyordu bence. Çünkü bir yere gidemeyeceğini biliyordu. Çok etkilendim filmden, kanım çekilerek izledim çoğu sahneyi. Bu yüzden burada da paylaşmak istedim. Yapan, düşünen, oynayan herkesin emeğine sağlık. Böyle filmler izleyeceğim daha çok, artık.
Tulpan
