elseska
Bir psikolog olarak "jimmlemek" i ayrı, Shrinking'i ayrı değerlendirmek istiyorum. Mesleki değerlendirmeyi sona saklıyorum. Kısa bir süre içinde bitirdim çok keyif aldım duygusal olarak sardı sarmaladı beni. Güldürdü düşündürdü bazen üzdü ama nihayetinde benim için tam bir safe place alan açtı. Yeni sezonu da izleyeceğim. Paul'u Beck'e benzettim kişisel tutumlarını bilmiyorum ama mesleki olarak aynı kök. Kendisi Behavioral Cognitive Therapy ikonu sayılır. Ben de aynı ekolle çalışıyorum o yüzden Paul ve ve Gaby nin Jimmy'nin fazla müdahaleci tarzını kabullenemeyişini anlıyorum. Etik açıdan uygun olmadığı tartışılmaz ki dizide sonuçlari da açıkça görülüyor. Seansta olan biten her şeyden terapist büyük ölçüde sorumlu.Kaskatı olmak değil elbette ama yapılan esprinin danışandaki yankısını ölçmeden hamle yapmak çok riskli.BDT bu konuda sert çizgileri olan bir ekol. Jimmy'nin tutumu eğer davranış deneyleri olarak daha kontrollü yansısaydı sorun olmayabilirdi. Tabi ki bu sadece bir dizi. Tam olarak terapi odasını yansıtmıyor. İkili ilişki kurmak, farklı rollere girmek, arkadaş olmak bunlar mümkün değil. Sebebi mesafeden değil danışanı koruyan bir yerde durmak için. Doğru mesafede işlenmeyen sorun felaket getirebilir Grace de olduğu gibi.. Her neyse dizi bu sınırların ötesinde bir yerde. Bize seans kuralları öğretmek gibi borcu da yok o yüzden etik hakemliği bir kenara bırakıyorum. Karakterlerin diyalogları ve doğru noktada ilerlemek üzere birbirlerini motive etmeleri muhteşemdi. İnsan ilişkilerine hatta kendimizle olan ilişkilerimize dair çok iyi yerlere temas etmiş. Evet annesini kaybeden bir genç kız buna üzülse de bununla kimlik kazanmak istemez, babasının Jimmy'ninki gibi dağılma lüksü yoktur çünkü Alice annesini kaybetmiyor babasını da yaşarken kaybediyor. Jimmy'nin duygusal yükü taşıyamayışı Alice için zor ama düzeltilemez değil. İlişkiler kırılgandır herkes hata yapar ama telafi hareketi varsa birçok şey telafi edilebiliyor dizi bunu çok güzel gösteriyor.Bazen dağılırız bazen toparlarız, hepimiz. Bunu yaşayacak ve hazır hissettiğimizde geri dönecek gücü ve güveni verecek insanlar varsa birçok sorun sadece bir dönemden ibaret. Hayatın kendisinden değil. Alice gibi annemizi kaybedebiliriz, Jimmy gibi,sevdiğimiz insanı, Paul gibi sağlığımızı, lız gibi kontrol edemediğimiz hayatla yüzleşip yeterince iyi bir anne olmama düşüncesiyle acı çekebiliriz, Sean gibi savaşta veya barışta hiç olmak istemediğimiz bir canavara dönüşebiliriz, Brian gibi olduğumuz kişiyi babamıza kabul ettirmek isteyebiliriz, aşktan kaçabiliriz, Gaby gibi iyileştiren kadın figürüne takılıp sorunlu ilişkilerde kendimizi bir döngünün içinde bulabiliriz, Dan gibi insanlarla konuşmaktan korkabiliriz, Derek gibi en güvendiğimiz kişiden ihanete uğrayabiliriz.. O kadar çok ki. Eminim birçoğu veya daha fazlasını yaşıyoruz ama hayat bu. Yardım alma cesaretini gösvarip yola devam eden herkes için yolun ilerisinde güzel bir manzara var.
İçini Dök


