İçeriğe geç
Raf
Bab'Aziz sayfasını açBab'AzizNacer KhemirFilm · 2005
51 gönderi

Tasavvuf gibi son derece derin, soyut ve bireysel bir içsel yolculuğu somutlaştırmak her zaman zordur. Bab’Aziz gibi filmler ise tasavvufu masalsı görseller, şiir ve metaforlar üzerinden ele alırken, bu öğretinin özündeki dinamikleri, şeriat-tarikat-hakikat dengesini ve gerçek hayattaki karşılığını fazlasıyla romantize ediyor. Yönetmenler, ibadet biçimlerini ve fıkhi zemini bilinçli bir tercihle arka plana atıyor ya da tamamen buduyorlar. Açıkçası filmi bir kaç yıl önce izlediğimde derinlikli bir şey hissetmemiş aksine, sufiyatın büyük ölçekte sabote edilmesinden ötürü rahatsızlık duymuştum. Üstelik bu, filmin imgesel yönünü anlamadığımdan değil ruhani yönelişin gerçek boyutlarının perde arkasında kalmasından kaynaklanıyordu. Yönetmenin filme dair verdiği röportajını okudum biraz. Evet, niyeti iyi olabilir ve gayreti anlaşılabilir; belliki suret ile manâ, gösteren ile gösterilen arasındaki mesafeyi görünür kılmayı çabalamış. İslam’ın bilgelik dini olduğunu göstermeye çalışmış. Ancak bana göre çaba bu noktada takılıp kalmış. Bu da anlaşılır zira oda dinde anladığı kadarını yansıtacaktı elbette yapıtında. Yine de sormadan edemiyorum: Batı, İslam'ı bilge ve entelektüel bir dine indirgeyerek kucakladı diyelim ya sonra? Peki, asıl bilgelik ve şefkat bir Müslümanın üzerinden en doğru haliyle nasıl izlenir bunu anlatabildi mi, zannetmiyorum. Bununla beraber bir filmde olabilecek yersiz felsefe ve abartılı metaforların, inancı veya uhrevi fikri kuvvetlendirmekten çok onu daha ziyade aşındırdığını söylemek mümkün. Hakikat arayışı sancılı olabilir fakat hakikatin kendisi ne bu kadar girift ne de bu kadar dağınıktır. Ayrıca bir yeri yaparken diğerini yıkmak diyebileceğimiz bir mesele de oluşuyor, insanlar bu tür filmlerle düşünmeye sürükleniyor ama pratikte bu düşünceyle ne yapacağını bilmediğinde rafa kaldırması olası oluyor. Hakikati anlatabilirsiniz ama onu nasıl elde edeceğinizi doğru tanımlayamazsanız bilmek de eksik kalır. Neticede, ana konunun yalnızca sanatsal bir nesneye indirgenmesi kaçınılmaz olur. İzleyiciler “vay be, ne derin ne felsefik sözler” derken, bu sözlerin hakiki manadan koparılarak ucuz birer özlü söz dekoruna dönüştürüldüğünü maalesef fark edemiyorlar. Bir şeyler anlattı, ama duymak için ama yaşamak için. Şu aralar bunun pek de önemi kalmadı sanırım..

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et