nyc
Yüreğim çığlık atarken, ruhum; pısırık bir çocuktu yetimler diyarında Anne ve babamdan şikayetçiyim, beni dünyaya getirdikleri için Olmayan babalığı altında hazince ezilirken Kız kardeşimi kurtarmalıydım ölümünden... Dünyaya isyandı her bir bakışım Abi oldum, suçlu oldum, işçi oldum..daha çocuk olamadan Günden güne yüzümün yorgunluğu çökerken yeryüzüne Güneş doğmayı bir kez olsun bırakmadı Ben her gün kendi mezarımı kazarken. Yaşamalıydım ama, yaşamamalıydı başkası benim yaşadıklarımı İki insanın aklı bir insanın hayatına karar verebilecek kadar ermiş değildi, Neydi bu tanrı rolleri iki güne bir iki bin insan doğarken İsveç'te çocuklar doğal yollarla ölüyormuş Ne tuhaf, değil mi? Ölmeden önce de çocuk olunabiliyormuş Sahi anne, cennette yemek var mı? Varsa öleyim, karnımız doyar hiç değilse İki gündür tek lokma yemedim Kendime ait olmayan hayatların enkazında büyürken, git gide daha çok küçüldüm Doğduğum yere geri girebilmek için Belki de böyle küçülmeliydim Siz yine de, çocuk yapmaktan kendinizi esirgeyin Binde bir ihtimal de olsa Bir hayatı karartmamak için bin kez düşleyin Ben Zain, bu dünyaya ilk ve son mektubum
Kefernahum
