Raf Yorumu: emin (@emin)

emin 5 years ago

* Yıllardır hâlâ kulaklarımda nefes nefese koşan o adamın ayak sesleri. Ayın loş ışığı altında koşarken toz toprak içinde kim bilir hangi tereddütleri ve endişeleri taşıyordu hızla çarpan kalbinde. Neden kaçıyordu, korktuğu neydi hatırlamıyorum, sadece ayak sesleri... Bu akşamki bölüm…devamı* Yıllardır hâlâ kulaklarımda nefes nefese koşan o adamın ayak sesleri. Ayın loş ışığı altında koşarken toz toprak içinde kim bilir hangi tereddütleri ve endişeleri taşıyordu hızla çarpan kalbinde. Neden kaçıyordu, korktuğu neydi hatırlamıyorum, sadece ayak sesleri... Bu akşamki bölüm devamı yarın deyip burada sonlanıyor. Çatının aralığından tavana sızan rüzgâr bir ıslığa dönüşüyor. Gündüz gibi görünüyor sanki dışarısı ay ışığında sürgülü pencereden dışarıyı seyrederken. Tavana asılı löküsün ışığını iyice kısıyor babaannem. Eline aldığı fındık odunuyla sobayı karıştırdıktan sonra sedire oturup battaniyeyi dizlerine çekiyor. Sık sık kesilen elektrikler üç gün sonra mı gelir, bir haftalık yolu mu vardır yoksa bir aylık mı kimse bilmezdi. Akşamları sobalı odada hep beraber oturup radyo tiyatrosunu, türküleri ve haberleri dinlediğimiz pille çalışan ışıldaklı radyomuz köyün toprak yollarını aydınlatan fenerimiz olurdu komşuya, uzak akrabaya giderken. Bu radyonun ışığında soğuktan donmuştu kibritçi kız ama, küçük bir kuş da bu radyonun ışığında kışın soğuğundan kurtulmuş; hiçbir ağaç kuşa ev sahipliği yapmazken onu dallarına davet eden çam ağacı da bu yaptığı iyilik sayesinde kışın yaprakları dökülmeyen tek ağaç olmuştu. Geceleri yıldızlar görünür köyün semalarında. Ayın etrafı nasıl aydınlattığı görünür. Rüzgarın sesi, yaprakların hışırtısı duyulur sanki onlar evin içindeymiş ya da biz rüzgarın içinde, yaprakların arasındaymışız gibi. Ne bu sesleri bastıracak bir başka ses, ne de ayın, yıldızların ışığını gölgeleyecek bir ışık kaynağı yoktur etrafta. Uzakta, çok uzakta akan derenin şırıltısı bile duyulur bazen dikkatli dinlenirse. Yıldızlar yolumuzu aydınlatmaktan vazgeçmediler. Yaprakların ezgisi, rüzgârın şarkısı susmadı ama biz büyüdük; toprağımız asfalt, göğümüz beton oldu. Kulaklıkları icat ettik dünyanın gürültüsünden kurtulmak için. İçimizde bir yerlerde çocukluğumuza dair bir hasret uyanır kimi zaman, telefon ekranında bir şeyler izler ya da okurken.