(@) - Raf

ptrlm 3 months ago

" Barışacaksın, başa çıkamadığın her olayı kabul edeceksin, barışacaksın çare yok..." "Eğer gönül tellerin sevdiklerinle sıkı sıkıya bağlıysa o bağlar kopmaz ve ölüm bir yok oluş değil bir evden başka bir eve geçiştir aslında. Gözlerini kapa; beni göremezsin ama ben…devamı

ptrlm 3 months ago

Ya Evde Yoksan

Cemal Safi

1 Gönderi

Bundan daha güzel müjde mi olur? Merhaba diyorsun telefonda sen, Sen ki konuşursun, derdim mi kalır? Nasılsın diyorsun telefonda sen... Bu gece misketi çaldırmaz mıyım, Başkenti ayağa kaldırmaz mıyım, Sesini duyup da çıldırmaz mıyım, Delisin, diyorsun telefonda sen... Sağlığını düşün…devamıBundan daha güzel müjde mi olur? Merhaba diyorsun telefonda sen, Sen ki konuşursun, derdim mi kalır? Nasılsın diyorsun telefonda sen... Bu gece misketi çaldırmaz mıyım, Başkenti ayağa kaldırmaz mıyım, Sesini duyup da çıldırmaz mıyım, Delisin, diyorsun telefonda sen... Sağlığını düşün herşeyden önce, Kendine iyi bak içme her gece, Seni seviyorum, hem de delice! Bilesin, diyorsun telefonda sen... Mutluluk ne kadar kolaymış meğer, Sevginin kadrini bilseydik eğer, Kim ne derse desin, çekmeye değer, Çilesin diyorsun telefonda sen... Çoktan terk ederdim, bu şehri çoktan, Arar diye caydım her yolculuktan, Dostlar ne âlemde, çoluk çocuktan Ne haber diyorsun telefonda sen... Sabrımı yenmese hasret nöbetim, Arayıp sormaya yoktu niyetim. O anda hapşırdın, "çok yaşa" dedim, Beraber diyorsun telefonda sen... Albümde görünce aklıma esti, Berbere uğradım dün akşam üstü, Resmime bakarak saçımı kesti, Severdin, diyorsun telefonda sen... Sevgi bu, insanı böyle inceltir, Aklın ermediği yere yöneltir. Sen de şiirlerde böyle yüceltir, Överdin, diyorsun telefonda sen... Biraz da fedakâr olsaydın keşke, Ne verdin destanlar yazdığın aşka? Ömründen üç gece, hepsi bu başka? Ne verdin? diyorsun telefonda sen... Hem içme diyorsun, içme de çıldır! Hem de kalk şu anda bir kadeh doldur, Hadi sağlığına şerefe kaldır, Çınçınlat, diyorsun telefonda sen... Bu yıl kurak geçti, bahar da, yaz da, Erik de olmadı, dut da, kiraz da, Neler söylüyorum, lütfen biraz da, Sen anlat, diyorsun telefonda sen... Ne söylersen söyle, sen ne dersen de! Anlat düşmanımı düşte görsen de! Bir sigara yaksam, izin versen de; Devam et, diyorsun telefonda sen... Seni dinlemekten güzel şey mi var? Çölde şırıl şırıl akan su kadar, Yeter konuştuğum, benden bu kadar, Merhamet, diyorsun telefonda sen... Gelirsem görünme, kendini gizle, Seni yağmalarım, yerim bu hızla! Yerin kulağı var, açılma fazla, Orda kal, diyorsun telefonda sen... Canım ne istiyor şu anda bilsen? Ah mümkün olsa da bulup da gelsen, Kendi ellerinle incecik dilsen, Portakal, diyorsun telefonda sen... Afedersin bazen sapıtıyorum, Böyle saçma sapan laf ediyorum, Kapı çalınıyor, kapatıyorum, Hoşçakal, diyorsun telefonda sen...

ptrlm 3 months ago

Nietzsche Ağladığında

Irvin D. Yalom

114 Gönderi

" Birbirimizin saplantılı hayatlarında başkasının yerini dolduran oyunculardık sadece biz." Hayatını sahiplenmemek varlığının bir kaza olmasına izin vermektir. İyi yaşamanın anahtarı önce gerekli olanı isteyip sonra da istediğin şeyi sevmek. Böyle olduy'u ben böyle istedim'e dönüştürerek çaresizliği aşabilmek... Kitap felsefe…devamı" Birbirimizin saplantılı hayatlarında başkasının yerini dolduran oyunculardık sadece biz." Hayatını sahiplenmemek varlığının bir kaza olmasına izin vermektir. İyi yaşamanın anahtarı önce gerekli olanı isteyip sonra da istediğin şeyi sevmek. Böyle olduy'u ben böyle istedim'e dönüştürerek çaresizliği aşabilmek... Kitap felsefe ile edebiyatının birleşmesinin en güzel örneği ayrıca çok akıcıydı. İnsanın içindeki dehlizlerde dolaşmasını sağlayan bir yeterliliğe ve güce sahipti çok güzeldi çok. Sürekli hayatı sorgulayan hatta kendisindeki varoluşsal sancıları gözlemleyen anlamlandırmaya çalışan biri olarak kitabın aslında zaten içimde var olduğunu yüzyıllar önce bazı insanların bunları fark edebilmiş ve bunlarla dertlenmiş olmasının bende yarattığı rahatlamayı tarif edemem. İçine anlam katılmayan her şey yozlaşıyor varlığı şüpheye düşüyor değeri kıymeti sorgulanabiliyor bu varlığımız için de geçerli. Fazla mükemmeliyetçi olmanın getirdiği bir şey miydi bu bilemiyorum ama hiçbir zaman karakterimden,hayatımdan, etrafımdaki insanlardan tatmin olmadım hep daha fazlasını daha değerlisini ve iyisini istedim ve bunun için hiç çabalamadım çünkü imkansız olduğunu biliyordum. Benim acı çekme yöntemim buydu. Ben de hayatimla oynamaya karar verdim kendim olma özgürlüğünü herkese dayattim.Kendi içimdeki karanlığa o kadar çok şahit oldum ki o ucun en lekesiz saflıkla aynı noktada birleştiğini çözdüm. Bunu hayallerim, tutkularım, anılarım, kaçtığım her şeyin, kavuşmak istediklerimin önüne paçavra gibi attım. Çünkü ben kendime kiymakta hiçbir zaman beis görmedim. Kendi varlığınızın şahidi olmaktan keyif alamazsaniz hayatınızı oluşturamazsiniz. Gözyaşı istediği kadar Tanrının suyu olsun ruhunuz sizin onu buladığınız her şeyi avuçlarında tutup en olmadık yerde önünüze atacağindan emin olabilirsiniz.

ptrlm 3 months ago

Alengirli Şiirler

Ali Lidar

13 Gönderi

Ben seni severim sevmesine de toplum buna hazır değil Nükleer denemeler kyoto sözleşmesi küresel ısınma falan. Belki sen çok küçüksün belki benim ruhum ölü Biraz Nietzsche biraz Kant kafan karışmış belki Parlıamanet'i de bozdular tutunacak dalımız mı kaldı? Pavyonda tanıdığım…devamı

ptrlm 3 months ago

Gidiyorum Bu

Ah Muhsin Ünlü

12 Gönderi

Sen beni öpersen belki de ben Fransız olurum Şehre inerim bir sinema yağmura çalar Otomobil icad olunur, Zarifoğlu ölür Dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür. -Senegalliler dahil değil Sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır Çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset…devamı

ptrlm 3 months ago

Daktiloya Çekilmiş Şiirler

Nilgün Marmara

11 Gönderi

Düşü Ne Biliyorum Kimdi o kedi, zamanın eşyayı örseleyen korkusunda eğerek kuşları yemlerine, bana ve suçlarıma dolanan? Gök kaçınca üzerimizden ve yıldız dengi çözüldüğünde neydi yaklaşan yanan yatağından aslanlar geçirmiş ve gömütünün kapağı hep açık olana? Yedi tül ardında yazgı…devamı

ptrlm 3 months ago

ESKİCİ Vapur rıhtımdan kalkıpta Marmara'ya doğru uzaklaşmaya başlayınca yolcuyu geçirmeye gelenler, üzerlerinden, ağır bir yük kalkmış gibi ferahladılar: — Çocukcağız Arabistan'da rahat eder. Dediler, hayırlı bir iş yaptıklarına herkesi inandırmış olanların uydurma neşesiyle, fakat gönülleri isli, evlerine döndüler. Zaten babadan…devamıESKİCİ Vapur rıhtımdan kalkıpta Marmara'ya doğru uzaklaşmaya başlayınca yolcuyu geçirmeye gelenler, üzerlerinden, ağır bir yük kalkmış gibi ferahladılar: — Çocukcağız Arabistan'da rahat eder. Dediler, hayırlı bir iş yaptıklarına herkesi inandırmış olanların uydurma neşesiyle, fakat gönülleri isli, evlerine döndüler. Zaten babadan yetim kalan küçük Hasan, anası da ölünce uzak akrabaları ve konu komşunun yardımıyla halasının yanına, Filistin'in ücra bir kasabasına gönderiliyordu. Hasan vapurda eğlendi; gırıl gırıl işleyen vinçlere, üstleri yazılı cankurtaran simitlerine, kurutulacak çamaşırlar gibi iplere asılı sandallara, vardiya değiştirilirken çalman kampanaya bakarak çok eğlendi. Beş yaşında idi; peltek, şirin konuşmalarıyla de güvertede yolcuları epeyce eğlendirmişti. Fakat vapur, şuraya buraya uğrayıp bir sürü yolcu bıraktıktan sonra sıcak memleketlere yaklaşınca kendisini bir durgunluk aldı: Kalanlar bilmediği bir dilden konuşuyorlardı ve ona İstanbul'daki gibi: — Hasan gel! — Hasan git! Demiyorlardı; ismi değişir gibi olmuştu. Hassen şekline girmişti: — Taal hun ya Hassen… Diyorlardı, yanlarına gidiyordu. — Ruh ya Hassen... Derlerse uzaklaşıyordu. Hayfa'ya çıktılar ve onu bir trene koydular. Artık ana dili büsbütün işitilmez olmuştu. Hasan köşeye büzüldü; bir şeyler soran olsa da susuyordu, yanakları pençe pençe, al al olarak susuyordu. Portakal bahçelerine dalmış, göğsünde bir katılık, gırtlağında lokmasını yutamamış gibi bir sert düğüm, daima susuyordu. Fakat hem pürnakıl çiçek açmış, hem yemişlerle donanmış güzel, ıslak bahçeler de tükendi; zeytinlikler de seyrekleşti. Yamaçlarında keçiler otlayan kuru, yalçın, çatlak dağlar arasından geçiyorlardı. Bu keçiler kapkara, beneksiz kara idi; tüyleri yeni otomobil boyası gibi aynamsı bir cila ile, kızgın güneş altında, pırıl pırıl yanıyordu. Bunlar da bitti; göz alabildiğine uzanan bir düzlüğe çıkmışlardı; ne ağaç vardı, ne dere, ne ev! Yalnız ara sıra kocaman kocaman hayvanlara rast geliyorlardı; çok uzun bacaklı, çok uzun boylu, sırtları kabarık, kambur hayvanlar trene bakmıyorlardı bile... Ağızlarında beyazımsı bir köpük çiğneyerek dalgın ve küskün arka arkaya, ağır ağır yumuşak yumuşak, iz bırakmadan ve toz çıkarmadan gidiyorlardı. Çok sabretti, dayanamadı, yanındaki askere parmağıyla göstererek sordu; o güldü: — Gemel! Gemel! dedi. Hasan'ı bir istasyonda indirdiler. Gerdanından, alnından, kollarından ve kulaklarından biçim biçim, sürü sürü altınlar sallanan kara çarşaflı, kara çatık kaşlı, kara iri benli bir kadın göğsüne bastırdı. Anasınınkine benzemeyen, tuhaf kokulu, fazla yumuşak, içine gömülüveren cansız bir göğüs... — Ya habibî! Ya aynî! Halasının yanındaki kadınlar da sarıldılar, öptüler, söyleştiler, gülüştüler. Birçok çocuk da gelmişti; entarilerinin üstüne hırka yerine elbise ceket giymiş, saçları perçemli, başları takkeli çocuklar... Hasan durgun, tıkanıktı; susuyor, susuyordu. Öyle, haftalarca sustu. Anlamaya başladığı Arapçayı, küçücük kafasında beliren bir inatla konuşmayarak sustu. Daha büyük bir tehlikeden korkarak deniz altında nefes almamaya çalışan bir adam gibi tıkandığım duyuyordu, gene susuyordu. Hep sustu. Şimdi onun da kuşaklı entarisi, ceketi, takkesi, kırmızı merkupları vardı. Saçlarının ortası, el ayası kadar sıfır makine ile kesilmiş, alnına perçemler uzatılmıştı. Deri gibi sert, yayvan tandır ekmeğine alışmıştı; yer sofrasında bunu hem kaşık çatal yerine dürümleyerek kullanmayı beceriyordu. Bir gün halası sokaktan bağırarak geçen bir satıcıyı çağırdı. Evin avlusuna sırtında çuval kaplı bir yayvan torba, elinde bir ufacık iskemle ve uzun bir demir parçası, dağınık kıyafetli bir adam girdi. Torbasında da mukavva gibi bükülmüş bir tomar duruyordu. Konuştular, sonra önüne bir sürü patlak, sökük, parça parça ayakkabı dizdiler. Satıcı, iskemlesine oturdu. Hasan da merakla karşısına geçti. Bu dört yanı duvarlı, tek kat, basık ve toprak evde öyle canı sıkılıyordu ki... Şaşarak, eğlenerek seyrediyordu: Mukavvaya benzettiği kalın deriyi iki tarafı keskin incecik, sapsız bıçağıyla kesişine, ağzına bir avuç çivi dolduruşuna, sonra bunları birer birer, İstanbul'da gördüğü maymun gibi avurdundan çıkarıp ayakkabıların altına çabuk çabuk mıhlayışına, deri parçalarını, pis bir suya koyup ıslatışına, mundar çanaktaki macuna parmağını daldırıp tabanlara sürüşüne, hepsine bakıyordu. Susuyor ve bakıyordu. Bir aralık nerede kimlerle olduğunu keyfinden unuttu, dalgınlığından ana diliyle sordu. — Çiviler ağzına batmaz mı senin? Eskici başını hayretle işinden kaldırdı. Uzun uzun Hasan'ın yüzüne baktı: — Türk çocuğu musun be? — İstanbul'dan geldim! — Ben de o taraflardan... İzmit'ten! Eskicide saç sakal dağınık, göğüs bağır açık, pantolonu dizlerinden yamalı, dişleri eksik ve suratı sarı, sapsarıydı; gözlerinin akına kadar sarıydı. Türkçe bildiği ve İstanbul taraflarından geldiği için Hasan, şimdi onun sade işine değil, yüzüne de dikkatle bakmıştı. Göğsünün ortasında, tıpkı çenesindeki sakalı andıran kırçıl, seyrek bir tutam kıl vardı. Dişsizlikten peltek çıkan bir sesle tekrar sordu: — Ne diye düştün bu cehennemin bucağına sen? Hasan anladığı kadar anlattı. Sonra Kanlıca'daki evlerini tarif etti; komşunun oğlu Mahmut'la balık tuttuklarını, anası doktora giderken tünele bindiklerini, bir kere de kapıya beyaz boyalı hasta otomobili geldiğini, içinde yataklar serili olduğunu söyledi. Bir aralık ta kendisi sordu: — Sen niye buradasın? — Bir kabahat işledik de kaçtık! Asıl konuşan Hasan'dı, altı aydan beri susan Hasan... Durmadan, dinlenmeden, nefes almadan, yanakları sevincinden pembe pembe, dudakları taze, gevrek, billur sesiyle biteviye konuşuyordu. Aklına ne gelirse söylüyordu. Eskici hem çalışıyor, hem de, ara sıra «Ha! Ya? Öyle mi?» gibi dinlediğini bildiren sözlerle onu söyletiyordu; artık erişemeyeceği yurdunun bir deresini, bir rüzgârını, bir türküsünü dinliyormuş gibi hem zevkli, hem yaslı dinliyordu; geçmiş günleri, kaybettiği yerleri düşünerek benliği sarsıla sarsıla dinliyordu. Daha çok dinlemek için de elini ağır tutuyordu. Fakat, nihayet bütün ayakkabılar tamir edilmiş, iş bitmişti. Demirini topraktan çekti, köselesini dürdü, çivi kutusunu kapadı, çiriş çanağını sarmaladı. Bunları hep aheste aheste yaptı. Hasan, yüreği burkularak sordu: — Gidiyor musun? — Gidiyorum ya, işimi tükettim. O zaman gördü ki, küçük çocuk, memleketlisi minimini yavru ağlıyor... Sessizce, titreye titreye ağlıyor. Yanaklarından gözyaşları birbiri arkasına, temiz vagon pencerelerindeki yağmur damlaları dışarının rengini geçilen manzaraları içine alarak nasıl acele acele, sarsıla çarpışa dökülürse öyle, bağrının sarsıntılarıyla yerlerinden oynayarak, vuruşarak içlerinde güneşli mavi, gök, pırıl pırıl akıyor. — Ağlama be! Ağlama be! Eskici başka söz bulamamıştı. Bunu işiten çocuk hıçkıra hıçkıra, katıla katıla ağlamaktadır; bir daha Türkçe konuşacak adam bulamayacağına ağlamaktadır. — Ağlama diyorum sana! Ağlama!.. Bunları derken onun da katı, nasırlanmış yüreği yumuşamış, şişmişti, önüne geçmeye çalıştı ama yapamadı, kendisini tutamadı; gözlerinin dolduğunu ve sakallarından kayan yaşların, Arabistan sıcağıyla yanan kızgın göğsüne bir pınar sızıntısı kadar serin, ürpertici, döküldüğünü duydu. Şişli 1938

ptrlm 3 months ago

Mulan

Barry Cook

19 Gönderi

Hunları kötü gösteren ama benim izlerken Hunlara gerçekten sempati duyduğum animasyon kan çekiyor demek ki asjjsj. Her masada varız ulan ayrıca çok karizma ve güçlülerdi bazı gerçekler saklanmiyor... Dünyayı Çinlilerden kim kurtaracak peki? Doğu Türkistan'daki soydaşlarimiza bin selam. Size sahip…devamı

ptrlm 4 months ago

Baba

Francis Ford Coppola

186 Gönderi

Ahaha baba ya kapıda getirilen çiçeklere bu ne saçmalık böyle diyor gerçekten farklı kafalar Filmi çok sevdim. Ortam yapıp o moda girip içselleştirerek izlemek farz oldu. Bunun hakkını veremedim ben ya Affet Babaaa ajsjd. Bazı kavramlar yaşa, konuma,vizyona, kültüre, karaktere,…devamı

ptrlm 4 months ago

Yüzüklerin Efendisi: Kralın Dönüşü

Peter Jackson

140 Gönderi

Bunu sinemada izlemiş olanlara ne kadar üzüldüm anlatamam. 4.5 saat film mi olur ya. Ben bitiremiyorum abi yaşlandım resmen kalan iki saati olmayan çocuklarıma miras bırakmayı düşündüm. Örümcek fobim oluştu sandım. Orklarin da hırtlarla kardeş ırk olduğunu düşündüm. Bi ara…devamı