(@) - Raf

İnsanların nefret odaklı olduğunu sürekli dile getiriyorum. Bu nefretin en çok kullanılan aracı inanç... Özgürlüğün bir hak olduğunu açıklamak zorunda kalmak istemezdim. Ne yazık ki nefrete bu kadar meyilli olduğumuz bir dünyada, yanlış anlaşılmamak adına özgürlük hakkında da söz söyleme…devamıİnsanların nefret odaklı olduğunu sürekli dile getiriyorum. Bu nefretin en çok kullanılan aracı inanç... Özgürlüğün bir hak olduğunu açıklamak zorunda kalmak istemezdim. Ne yazık ki nefrete bu kadar meyilli olduğumuz bir dünyada, yanlış anlaşılmamak adına özgürlük hakkında da söz söyleme gereği duyuyorum. Belli bir yaşa geldikten sonra başkalarını rahatsız etmeden istediğimiz hayatı yaşayabiliriz. İstediğimiz kimliğe bürünür, istediğimizi okur, yazar, söyler, yer, giyeriz. Parantez açıp tanıma yaş eklememe de açıklık getireyim. 5 yaşındaki bir çocuğun evlenmesine irade sahibi olmadığı için razı gelinmiyorsa işin içinde yaş faktörü de var demektir. İnanç boyutu daha hassas, insanların daha hırçın olduğu bir nokta. Ailelerin inancı ne olursa olsun çocuklarını da o inancı benimsemiş görmek ister. Bunu empoze eder. Hristiyan bir anne baba evine İncil alırken, müslüman aile çocuğunu Kuran kursuna yollar. Sanmayın ki aileler çocukları için her dine aynı mesafede kalıyor. Bu imkansız değil ama ütopik. Bu açıdan kız çocuklarına başörtü takmak da bir kesim için cahilce çocuklara seçim hakkı bırakmamakken bir kesim için doğruyu empoze etmek oluyor. Ben her açıdan çelişkiler dolu bir tablo görüyorum. İnanç özgürlüğü için eğitim özgürlüğünü ihlal etmek kaş yaparken göz çıkarmaktan başka birşey değil. Müslümanlıkla ilişkilendirilen başörtünün kutsallığını savunurken de kutsallığı kavrayamayacak yaştaki çocuklara özendirmek için başörtü takmak da desteklenecek birşey değil benim için. Bir ihtimal kendi isteğiyle hevesle başörtü takmak isteyen çocuklar da var. Bu bile önerilmemeli. Çünkü bana kalırsa inanç özendirme ya da heves işi değildir. Her ne olursa olsun nefretin malzemesi çocuklar olmamalı. Çocuklar yastıktan yapılma evlerinde ne inancı düşünmeli ne de okulunun onu dışlamasını. Sanmayın ki dışlayan veya dışlanan çocuklar büyüyünce sevgi dolu olacak. İçler acısı bir haldeyiz:!

qpnnhhrr 2 weeks ago

Aşk insanı vezir de eder rezil de. Ben vezir kısmındayım bu perspektiften benim için anlamını paylaşacağım. İlk başıma geldiğinde bu duygunun diğerlerinden farkını çok düşündüm. Anlatmaya çalışacağım. İnsan beklentileri için yaşar. Herkesten birşeyler bekleriz. Beklentileri sebebe sığdırırız. Arkadaşınızdan arkadaşınız olduğu…devamı

qpnnhhrr 2 weeks ago

Dün büyüdükçe korku filmlerine daha duyarlı olduğumu yazmıştım. Üzerine biraz düşündüğümde, yetişkin hayatına adapte olmaya çalışmanın, bazı acıları daha derinden kavrayabilmek gibi bir getirisi olduğu kanısına vardım. Eskiye nazaran çok daha hassas ve duygusalım. Herkesle empati yapabiliyorum ve hissettiklerini hissedebiliyorum…devamı

qpnnhhrr 2 weeks ago

12 13 yaşlarında korku filmlerinden hiç korkmazdım. Aksine en sevdiğim tür korku gerilimdi. Kabuslar görürdüm. Etkilenmez, ertesi gün hayatıma devam ederdim. (normal kabuslar değildi bayağı ürkütücü olurlardı) Annem korku filmlerini bir dönem yasaklamıştı. Ne olduysa bi yerlerde birşeyler değişmiş olmalı…devamı

qpnnhhrr 2 weeks ago

Dışarda pıtır pıtır yağmur yağıyor. Balkon kapısı açık, perde kapalı. Türk kahvesiyle klavye başındayım. Dünyadaki önemsizliğimizi düşünüyordum. İçimizdeki tufanlar dünyada ne az yer kaplıyor. Gönderiler paylaşıyorum ne için ? Saatlerce yazılar yazıyorum. Kimi hedef kitle alıyorum. Düşüncelerim kimi alakadar eder…devamı

qpnnhhrr 2 weeks ago

Kabullenmek olgunlaşmanın en büyük göstergesidir diye düşünüyorum. Önceleri çok keskin tabulara sahiptim. İnsan hata yapamaz, yaparsa sonuçlarına katlanmalı, yakınmayı kendine hak görmemeli derdim. Geçilmeyen yolun çakılı bilinmez. Yaşamadığımız hayatlara olan acımasızlığımız deyimsizlikten besleniyor. Katı düşüncelerimin arasına kendi başarısızlıklarımı da sığdırmam…devamı

qpnnhhrr 3 weeks ago

Etik anlayışlarımı sorguladığım bir dönemdeyim. Kötülüğün benim için ölçütünü, oluşumunu ve yansımasını konuşacağım. Hala içselleştirememiş olsam da insanlar gridir. Her insan içinde biraz beyaz biraz siyah barındırır. Ahlaki açıdan mutlak sınırlar yoktur. Kötülük ölçülemez çünkü yansımadır. Bizi tanıyan herkesin gözündeki…devamıEtik anlayışlarımı sorguladığım bir dönemdeyim. Kötülüğün benim için ölçütünü, oluşumunu ve yansımasını konuşacağım. Hala içselleştirememiş olsam da insanlar gridir. Her insan içinde biraz beyaz biraz siyah barındırır. Ahlaki açıdan mutlak sınırlar yoktur. Kötülük ölçülemez çünkü yansımadır. Bizi tanıyan herkesin gözündeki ahlaki değerimiz, bizimle deneyimledikleriyle sınırlıdır. Herkes için (yaptıklarımız değişmese bile) farklı bir kimlik taşırız. Kötülük yorumlamadan ibarettir. Doğuştan kötü olmaya inanmıyorum ama genetiğin bir tetikleyici olduğu da aşikar. Çocukluk travmaları yetişkinlikte kişiliğimizin temelini oluşturur pek tabi suçu travmalara bağlamak da yanlış. Yetişkinlik çağına kadar her kimlik yarımdır, tamamlanmayı bekler. Rol model ebeveyn, hayranlık duyulan bir ünlü ya da yoldan geçen alelade biri. Özenme hali küçükken kaçınılmaz bir durum. Bir çocuğun hele ki dijital çağda kendine bir tanım ararken beyin yıkayacak etkenlerin arasında kalması savrulmasına yol açar. Yetişkinlik çağında rol model aldıklarımız , çocukken yaşadıklarımız ,(görece daha az etkilese de) genetiğimiz kişiliğimizin taslağını oluşturur. Farkındalık geliştirmezsek akıntısına kapılırız. İyi kötü sınırımız bulanıklaşır. (Bu çağda iyiliğin enayi saflığı gibi görülmesi de bu bulanıklaşmaya zemin hazırlar). İlerleyen yaşlarda akıntıdan kurtulmak daha zor bir hal alır. Zaten en tehlikelisi de farkında olmadan yapılan kötülüklerdir çünkü durdurucu bir vicdan muhakemesi kalmaz. Parantez açıp Ted Bundy den bir söz alıntılayacağım " Bir insanı öldürmek ile jambonlu bir sandviç yemek arasında ne fark var ki?" Sonuçta ikisi de haz için yapılan eylemler... Dünyadaki her oluşumun sizi menun etmek için var olduğunu düşünen bir narsist değilseniz, her davranışınızı ahlaki açıdan analiz etmenizin gerektiğini düşünüyorum. Empati duygumuzun giderek kaybolması, farketmeden birilerinin hayatını negatif anlamda etkilemenin önünü açıyor. Kendimizin daima farkında olmak dileğiyle.:)

qpnnhhrr 3 weeks ago

Cinsiyet kimlikleri üzerine karalayacağım bugün. Herşeyde olduğu gibi bunda da epeyce kutuplaşma var. Toplumsal cinsiyet eşitliğinin olması gereken bir şey olduğunu anlatmak için ayrıca dil dökmeye gerek duymuyorum. Bunları aşmış olmalıyız artık. Ben bugün feminizm alt başlığında insanların gereksiz hırçınlaştığı…devamı

qpnnhhrr 3 weeks ago

Dünya dikdörtgenler tarafından istila edilmiş gibi bir alıntı gördüm. Herşeyin dikdörtgen olduğu bilgisinin kilidi açıldı. Artık gördüğüm herşey birer dikdörtgen... Sinir bozucu bir simülasyon hatası ve başka bir ihtimale yer yok gibiii

qpnnhhrr 3 weeks ago

Dün sosyal medyada bir videoya denk geldim. 50li yaşlarında bir abla şehre uzak olduğunu düşündüğüm bir yerden bir video paylaşmıştı. Videoda bundan bahsedilmese de dikkatimi kıyafetleri ellerinde yıkaması çekti. Mutsuz görünmüyordu. Gayri ihtiyari içimden halinden memnun mu acaba diye geçirdim.…devamıDün sosyal medyada bir videoya denk geldim. 50li yaşlarında bir abla şehre uzak olduğunu düşündüğüm bir yerden bir video paylaşmıştı. Videoda bundan bahsedilmese de dikkatimi kıyafetleri ellerinde yıkaması çekti. Mutsuz görünmüyordu. Gayri ihtiyari içimden halinden memnun mu acaba diye geçirdim. Sonra yorumları açıp gezindim.Akranı olduğunu düşündüğüm biri "haline şükretmelisin bir sene önce kaza sonucu bir kolumu sakatladım eskisi gibi kullanamıyorum. Kıyafet yıkayacak gücüm yok" gibi bir şey yazmıştı. Bir süredir evimde kurutma makinesi yok diye yakındığımı anımsadım. Afalladım. İlk düşündüğüm değiştiğim oldu. Duyarsızlaştığımı yüzüme çarpılmışcasına hissettim. Sadece elimizdekilere olan minnet duygusu değil derdim. Daha köklü katmanlı bir sorun seziyorum. Aklımda ayrı bir sekme açıp çocukluğumu düşündüm. Köye gitmek için gün sayardım. Rahatsız minderler o zaman için pamuk yumağı hissi veriyordu. Kıyafetlerimde yamalar veya geçmemiş görünür lekeler olması aklıma bile gelmezdi. Pembe bir montum vardı her kıyafetimle onu giymek isterdim başka monta gerek duymazdım. Ben 50li yaşlarda değilim çok eskilerden söz edemem ama bu doyumsuzluğun, reflekse dönüşen başkalarına gıpta halinin normal olmadığını söyleyebilirim. Mükemmel bir hayatın hep daha mükemmeli vardır. Daha mükemmeli arayıp sıradanlaşmış bir haset besliyoruz. Bununla beraber başkaları da bize gıpta edebilsin diye kendimizi de maskeleyip "çok mutluyuz, bizim de hayatımız mükemmel " imajı çiziyoruz. Gıpta hasedi, haset nefreti, nefret öfkeyi besliyor. Kendimden yola çıkarak söyleyebilirim ki bu öfke farkettirmeden ilerliyor. Gülünüp geçilen her 15 saniyelik video sadece güldürme amacı gütmüyor. Bir kesme olan zorbalık veya duyarsızlık olabiliyor. İçinizdeki bazı duyguları köreltme ihtimali de taşıyor. Böylelikle sıradanlaşıyor. Yüzünüze çarpmadığı müddetçe farkedilmiyor. Bu vaziyetteyken öfkeli mutsuz birer roboto dönüşmek kaçınılamaz oluyor...:|