senzasna (@senzasna)

Sarsılmaz sandığımız ilişkiler elbet bir gün laçkalaşıyor. Sağlamlaştırmaya yönelik adımlar sadece gerçeği görmeye yönelik ertelemelerimizden kaynaklanıyor. Karşıdakinin davranışını değiştirmeye yönelik tutumumuzun yorgunluğu kendimizi "bu seferlik bir şey olmaz" gibi bir söylem ile kendiliğimizi değiştirmeye itiyor. Peki biz gerçekten kalıcılığından şüphelendiğimiz…devamı

senzasna 5 years ago

Gişe Memuru

Tolga Karaçelik

15 Gönderi

Spoiler içeriyor İnsanlar hem yalnız kalmayı hem de yalnız olmama durumunu tercih etmeyi severler. Bunun nedeni ise kendimce yalnız kaldıklarında yalnız olmamanın değerini anlamalarıdır. Çünkü biz doğduğumuz andan itibaren bir şeylere, kişilere veya topluma bağımlı hale geliriz. Bizler aslında doğuştan bağımlı insanlar…devamıİnsanlar hem yalnız kalmayı hem de yalnız olmama durumunu tercih etmeyi severler. Bunun nedeni ise kendimce yalnız kaldıklarında yalnız olmamanın değerini anlamalarıdır. Çünkü biz doğduğumuz andan itibaren bir şeylere, kişilere veya topluma bağımlı hale geliriz. Bizler aslında doğuştan bağımlı insanlar olarak başlarız hayata ve yalnızlığın etkisini, yoksunluk belirtisini ise davranıslarımız da gösteririz. Karakterimiz çocukluğunda annesinin ölümünün etkisiyle babasının değişimine tanık olmuş ve sevgiden ihmal edilen bir çocukluk geçirmiştir zannımca. Burada bir baba oğul ilişkisi görürüz. Ancak bu ilişki ideal baba oğul ilişkisi değildir. Çünkü ideal ilişki sevgiyi ve sıcaklığı hissettirir. Burada ise babasının da etkisiyle belirlenen bir role bir işe girmiş karakterinin rutinlerini görürüz. Babasının baskısını artık sadece evde değil işinde de hisseden Kenan bu yüzden başka yere tayin edilir. Babasının davranışları kendisini rahatsız hissettirdiği kadar dile getirmemesine de neden olmaktadır. Çünkü çoğu evlada susmak öğretilmiştir. Bu saygı diye öğretilmiştir. Çocuklara "katı" kurallar ve sevgisizligi saygı çerçevesinde öğretmek ise bir yerde patlama noktasına ulaştırarak, Kenanda olduğu gibi gerçek ve hayali birbirine karıştırarak psikolojik etkisini göstermiştir. Her insan da aşma noktası ve yansıtılması farklıdır. Tamir ettiği arabanın kendisine çocukluk günlerini ve mutlu ailesini anımsattığı için yaptığını düşünmekteyim. İnsanlar geçmişe duyduğu özlemi nesneleştirerek tekrardan yaşayabileceğini düşünebilir. Psikolojide çoğu kuramcı çocukluk yaşantılarının karakter gelişimi üzerindeki etkisine fazlaca değinmiştir. Erken yaşantı travmaları ve deneyimleri kimlik oluşumunda etkilidir. Kenan çocukluğunda annesinin ölümüne tanık olmuş ve babasının ihamlini yaşamış bir bireydir.Kenan içine kapanan, sevgisizliği bize de çokça hissettiren ve doğru bir tabir mi bilemiyorum ama duygularının olmamasını sağlayan otomatik bir insandır. Bir diğer aklımda yer edinen konu ise sokak lambalarının bozulması ve babasına tamir edeceğini demesine rağmen babasının bunu yapması kendisini rahatsız hissettirmistir. Ancak bunu babası dışında herkese soyleyebilecekken babasına bunu tam anlamıyla ifade edememiştir. Her zaman böyle yaptığı ise kendisine bir şeyleri yapabilme fırsatı sunmamasını gösterir. Çok uzatmadan son sahneye gelmek istiyorum bana Karanlıktakiler filmini anımsattı biraz.. Son sahneler de artık insanın taşma noktasıdır. Kenanın hayatı boyunca bastırdığı duyguların dışavurumudur. Bastırma bizim oluşturdugumuz bir savunma mekanizmasıdır. Aşırı kullanımı ise sanırım böyle bir tepkiye yol açabiliyor Kıssadan hisse diyeceğim fakat öyle olmuyor özellikle psikolojik açıdan girince çıkılmıyor, film otomatik bir yaşamı konu alan, otomatikleşmede çevre faktörünü aile faktörünü gözümüze sokan, bize biçilen rolleri istesek de istemesek de benimseten sistem ve etkilerin bir yapımı olmuş.

senzasna 5 years ago

Üç Renk: Beyaz

Krzysztof Kieslowski

25 Gönderi

Spoiler içeriyor Kieslowski'ye göre kimse gerçekten eşit olmak istemez herkes daha fazla eşit olmak ister. İşte bu cümlesi ile film boyunca bize bir eşitlik sunusu verir. Biz günlük hayatımızda toplumsal cinsiyet eşitliği normlarından bihaber olan insanlara karşı eşitliği savunur ve bunun savunmasını…devamıKieslowski'ye göre kimse gerçekten eşit olmak istemez herkes daha fazla eşit olmak ister. İşte bu cümlesi ile film boyunca bize bir eşitlik sunusu verir. Biz günlük hayatımızda toplumsal cinsiyet eşitliği normlarından bihaber olan insanlara karşı eşitliği savunur ve bunun savunmasını yaparız. Ve yine biz toplumsal cinsiyet eşitliğini toplumda kadının yeri ve baskı altındalığını temel alarak savunuruz. Çünkü biz bunu görmüş bunu duymuş ve yaşamışızdır. Kieslowski bizi bu yaşantılarımızdan alır ve farklı ülkeye farklı bir pencereye götürür. Toplumda, hep kadın cinsel bir obje olarak görülür ve yine kadın cinselliği üzerinden yargılanırken, bir mahkemede bir erkeğin eşinin kendisini cinselliği ile yargılamasına şahit oluruz. Çünkü yine toplum ve yine insanlar erkeğe de roller biçmiştir. Cinselliğin böylece abartılması ve yaşamın sürdürülebilirliğindeki etkisi Freud'un Eros ve Thanatos'unu destekler niteliktedir. İnsan doğuştan iki içgüdüye sahiptir der. Bunlar cinsellik ve saldırganlık olarak da nitelendirilir. Yaşamak için Eros ve Thantos'un çatışmasına ihtiyaç vardır. Çok derinleştirmeden buradan ve filmden ortak bir sonucu çıkarıp bunu genel yaşantıya bağlarsam, cinsellik denge kullanımında önemli bir role sahiptir. Ve filmde bu bir boşanma nedenidir. Filmin başlarında Karol'un masumluğunu filmin sonuna kadar sürdürememesi en dikkat çekici yönüydü benim açımdan. İnsanlar özünde ne iyidir ne de kötüdür, insanı iyi veya kötü yapan yaptığı seçimlerdir ve yine insan yaptığı iyi veya kötü davranışla iyi veya kötü bir insan olmaz demeye getirir Albert Ellis. Karol başlarda iyidir ve karısından ayrılmak istemez ancak karısının katı duruşu, ondan intikam almasını istemesine neden olmuş ve bunun için de maddi kazanç yolunda birtakım işlere girişmiş ve bir insanı öldürmeyi bile kabul etmiştir. Sürekli baktığı bir heykel vardır, onda Dominique'yi görmektedir sanırım ancak heykel parçalanır ve o tekrardan birleştirir. Heykel burada Karol'un hayatının somutlaştırılması olarak ele alınabilir. Çok güzel bir heykel parçalanıp tüm izlerine rağmen tekrar güzel bir görüntü sunabilir. Hayat da böyle midir? Bitti sandığın anda bir metroda bir tarak ile farklı bir yöne kayabilir. Parçalanmak bir yok olma mıdır, yoksa kırıldığı yerden toplanan bir hayat mıdır? Bunun cevabını kırıldığı yerden toplanan bir hayattır diye vermiştir. Öldürmeyi kabul ettiği insanı yeniden hayata getirir Karol. Bu Mikolaji için bir yeniden doğuştur. Ölümle tanışınca yeniden doğmuş ve Karol'a da kendimi çocuklar gibi hissediyorum demiştir. Hepimizin bu hayatta ölmeyi istediği, hayattan umudu kestiği bir an vardır. İşte biz her ne kadar hayatta Mikolaji kadar doyuma ulaşmasak da yaşamışızdır. Şu farkla biz ölümle tanıştığımız yerde belki de hayatla bir yerlerde çarpışmışızdır.

senzasna 5 years ago

Büyük Budapeşte Oteli

Wes Anderson

165 Gönderi

Spoiler içeriyor Genel söylenenlerden farklı birkaç şey dile getirmek istiyorum bu film ile ilgili. Şöyle başlayalım; öncelikle filmi renklerinden dolayı tatlı tarzı nitelendirilenler olmuş fakat ben filmdeki renkliliği kendi açımdan değerlendirmek isterim. Kurgu bir savaş yılında geçen filmin renkliliği, benim açımdan savaşın…devamıGenel söylenenlerden farklı birkaç şey dile getirmek istiyorum bu film ile ilgili. Şöyle başlayalım; öncelikle filmi renklerinden dolayı tatlı tarzı nitelendirilenler olmuş fakat ben filmdeki renkliliği kendi açımdan değerlendirmek isterim. Kurgu bir savaş yılında geçen filmin renkliliği, benim açımdan savaşın karamsarlığının üzerini örtmek ve seyirciye o klişe savaş filmlerinden sıyrılıp savaş adı geçen,etkisi olan ancak bu etkiyi hayatı karalamayacak şekilde yansıtan, aktaran hoş ve ince anlamlı olmuş. Tabii çekilirken böyle bir amaç var mıydı yoksa spontane veya denk geliş mi bilemiyorum. Dinamik kamera çekimleri mükemmel, bayıldım. Yani çok hoş bir sinematografi sunuyor ve lezzet veriyor. İzlediğiniz bir buçuk küsür saat sadece rengi ve çekimleriyle doyuma oluşturuyor. Filmin bir hapishane bölümü var ve benim izler izlemez aklımda canlanan iki film vardı. Bunlar benim de favorilerim arasında yer edinen ve Esaretin Bedeli'ne de ilham kaynağı olan Le Trou filmi. Kesinlikle bu iki filmden esintiler hapishane sahnesine yansımış. Özellikle Le Trou filminin parmaklık kesme sahnesi bu fikrimi güçlendirdi açıkçası. Bir diğer değerlendirmem de filmin benim deyimimle sonuna kadar düşündüğüm kibarlığı üzerine. Filmde yer yer aksiyonumsu kaçış sahneleri, kovalamacalar Zero ve Gustave tarafından kibar bir şekilde aktarılırken sonlara doğru Dmitri yani kötü karakterimiz karamsar, siyahların adamı otel sınırları içerisine girdiği an koşma şekli ile bile bu kibarlıği alt üst edebiliyor. Bir diğer ve şu an aklıma gelen son değinmek istediğim konu da, renklerin karakterler üzerindeki kullanımı. Genel bir kanı vardır ki rengin hissettirdiği de öyledir. Siyah kötülüğü beyaz ise iyiliği temsil eder. Yin ve Yang'da da beyaz ve siyah; iyilik ve kötülük şeklinde alınmıştır. Yani şunu demek istiyorum filmde siyah kötülere karışmışken beyaz olsa da olmasa da açık renkler suçsuz ve iyi insanlarla özdeşleştirilmiştir. Genel olarak sürükleyici göz doyurucu ve ödülleri hak eden bir film olmuş. Sadece cümlelerin uzunluğu biraz yorucu ve şiirselliği biraz etkisiz.