İlk kez sıradan ve içedönük bir liseli olarak okuduğum bu kitabı bu sefer üç yıllık bir psikoloji eğitimi almış genç bir kadın olarak okudum. Ve o kadar farklı duygular içindeyim ki. Kitabı lisede de okuduğum da çok sevmiştim fakat gerek…devamıİlk kez sıradan ve içedönük bir liseli olarak okuduğum bu kitabı bu sefer üç yıllık bir psikoloji eğitimi almış genç bir kadın olarak okudum. Ve o kadar farklı duygular içindeyim ki.
Kitabı lisede de okuduğum da çok sevmiştim fakat gerek yetersiz bilgi birikimim gerekse anlama kapasitem nedeniyle bazı kısımları pek anlamlandıramadan geçmiştim oysa şuan neredeyse her şeyi çözümleyerek okudum.
anakarakterin içsel fırtınalarından tut Psikiyatristlerin kullandığı tekniklere kadar her şey oldukça fazla seviyede ilgimi çekti. Derste gördüğüm şeylerin bu tarz eserlerde var olması, öğrendiklerimin maddi dünyada bir karşılığı olduğunu dile getiriyor gibi geliyor bana bazen.
Kitap bir şizofreni hastasının başından geçenleri anlatsa da aslında hepimizin zaman zaman içinde bulunduğumuz psikolojik sorunlar, bir ileri iki geri gittiğimiz o bütün dertlerle kendimizi Deborah'ın yerine koyabiliyoruz. Çünkü bizler de her daim yaşadığımız şeyler tarafından sarsılıyoruz tam düzeldik derken tekrardan yıkılıyoruz.
Kitabın pek çok kısmında aslında dünyanın da hasta olduğunu söylüyor yazar. Akıl hastanesindeki kişiler desteğe ulaşabilmiş kişiler, belki aramızda Deborah'dan daha iyi ya da kötü olup yardıma ulaşamamış onlarca kişi var. Ya da diyor ki;hayal kırıklığı, hüzün gibi kavramlar sadece akıl hastalarının tekelinde değil. Kesinlikle öyle. Bizler bu kitapları okuyup kendi kendimizi iyileştirmeye çalışan insanlarız.
bu kitap benim için çok değerli. Liseli halimin psikolojiye ilgi duymasını sağladı. Aslında gelecekteki hayatımı değiştiren bir manevra oldu denilebilir.
Bana kalırsa bu eseri tüm insanlık okumalı lakin başta Psikoloji öğrencileri olmak üzere Psikiyatri alanında çalışacak tüm sağlık çalışanlarına iki kat tavsiye ederim. Sizler bu eseri ilk seferinde bir insan olarak sonra da bu alanda çalışacak biri olarak okumalısınız.
Bu eser aynı zamanda 100 kitaplık yaptığım challenge'ın ilk kitabı. Kendimle gurur duyuyorum.
1. reread an old favourite
komedi/mizah filmlerinden nefret ederim. Nedense bir filmin ya beni ağlatması ya da rahatsız etmesi gerekiyormuş gibi bir hisse sahibim. Bu filmi de sırf listemde izlemem gereken 3. filmin beni güldürebilecek bir film olmasıydı. Doğruyu söylemek gerekirse berbat bir film değildi.…devamıkomedi/mizah filmlerinden nefret ederim. Nedense bir filmin ya beni ağlatması ya da rahatsız etmesi gerekiyormuş gibi bir hisse sahibim. Bu filmi de sırf listemde izlemem gereken 3. filmin beni güldürebilecek bir film olmasıydı.
Doğruyu söylemek gerekirse berbat bir film değildi. Aslında çoğu kısımda baya sardı da. Ama esprileri bir süre sonra yakalamak beni aşırı yordu. Ve bilemiyorum bazı kısımların mizahı cidden Recep İvedikvariydi. Güldüğüm kısımlar genel olarak diğer filmlere gönderme yaptığı kısımlardı.
Pek çok konuda eleştiri yapabilecekken büyük oranda cinsellik üzerinden bir espri yapması biraz sıktı ama General'in izole bir kişilik olup kendini tatmin etmeyi bilmemesi detayı baya komikti.
Filmdeki en sevdiğim şey herkese sallıyor olması. Aynı zamanda bu tarz uç kişiliklerin aslında bakılıp dalga geçilmesi gereken kişiler olduğunu anlatıyor bize.
Tek pişmanlığım bu filmi agalarla izlememiş olmak
Spoiler içeriyor
Ergenliğe giren bir kıza toplumun bakışı ve bu kızın o topluma bakışını anlatan sürrealist, oldukça sanatsal bir film. Bu filmi çoğu erkeğin anlamayacağını düşünüyorum çünkü hiçbiri ergenliğe girmiş bir kızın toplum tarafından göz önünde tutulmasını, bastırılmasını aynı zamanda da utandırılmasını…devamıErgenliğe giren bir kıza toplumun bakışı ve bu kızın o topluma bakışını anlatan sürrealist, oldukça sanatsal bir film.
Bu filmi çoğu erkeğin anlamayacağını düşünüyorum çünkü hiçbiri ergenliğe girmiş bir kızın toplum tarafından göz önünde tutulmasını, bastırılmasını aynı zamanda da utandırılmasını yaşamamıştır. Regl olmak, vücudunun değişmesi ve bu değişikikliği cinselleştirilmesi (Aynı zamanda cinsellikten korkutulman ve bunun ayıp olarak görülmesi) detayları çok güzel işlenilmiş.
Filmdeki erkek figürler toplumu temsil etmekte. Bu erkeklerin Valerie gözünden temsili veya ona davranışları aslında genç kızın çarpık dünyasındaki erkek otoritesinin nasıl olduğunu anlatmakta.
Rahiple dine olan bakışı, sevgilisi/abisi(?) ile yeni tatmaya başladığı cinselliği ve baba figürüyle sevgiyle uzaklık arasındaki çizgiyi kavrıyor. Büyükanne figürü ise ataerkil düzene uyum sağlayan kadınları temsil etmekte bana kalırsa.
Film boyunca Valerie güzelliği, gençliği ve canlılığı yüzünden kıskanılıp tanrılaştırılmakta ama yine aynı sebepler yüzünden şeytanlaştırılmakta. Bu da toplumun bir yansıması. Genç kızların her şeyi özenilir lakin onların zevkleri her daim küçümsenir.
filmin hayali atmosferi, peri masalı gibi anlatısı çok hoştu. Cidden 13 yaşında sessiz bir kasabada yaşayan küçük bir kızın hayal dünyasındaymışız gibi hissettim.
Filmdeki bazı sahneler rahatsız etse de bence gayet gereklilerdi. Bazı filmler rahatsızlık duygusunu anlatmak isteneni aktarmak için kullanır.
1 saat 20 dklik bir film, zihniniz boşken tercihen tek başınıza izlemenizi tavsiye ederim
2000ler kaykay filmlerinden biri sadece içinde cinayet var. Ama asıl konu o ölüm değil, anakarakterin içsel mücadelesi. Bu tarz filmleri sevdiğimden bana çok hoş geldi. Gençleri full face makeuplı, kaslı vücut, spor arabalı vs göstermek yerine eskimiş jeanler, sivilceleri yüzler…devamı2000ler kaykay filmlerinden biri sadece içinde cinayet var. Ama asıl konu o ölüm değil, anakarakterin içsel mücadelesi. Bu tarz filmleri sevdiğimden bana çok hoş geldi. Gençleri full face makeuplı, kaslı vücut, spor arabalı vs göstermek yerine eskimiş jeanler, sivilceleri yüzler ve aşırı baygın yüz ifadeleriyle yansıtıyorlar. Ve cidden lisede tamamen böyleydik.
Filmin analog kamerayla çekilen kısımları o kadar güzel ki, insan sanki uzaktan akrabasının eski videolarını izliyormuş gibi hissediyor.
Film boyunca anakarakterin günlük/mektup yazarmış gibi bize bir şeyleri anlatması tarzında ilerleyen filmlere hayranım. Sanki benle konuşuyormuş gibi davranıyorum.
Film 120 dk, çerezlik izlenir. Kesinlikle beyninizi boşaltmak istiyorsanız izlemelisiniz.
Korku filmi ama korkutmayan Ama sırf böyle başladım diye kötü bir film sanmayın. Aslında gerek karakterler olsun gerek mekan olsun gayet iyi işlenmiş bir eser. Sadece korkutma işini pek becerememiş bana kalırsa. Özellikle bir Supernatural fanı olarak, dizideki birkaç bölüm…devamıKorku filmi ama korkutmayan
Ama sırf böyle başladım diye kötü bir film sanmayın. Aslında gerek karakterler olsun gerek mekan olsun gayet iyi işlenmiş bir eser. Sadece korkutma işini pek becerememiş bana kalırsa. Özellikle bir Supernatural fanı olarak, dizideki birkaç bölüm beni bu filmden daha çok korkutmuştur.
Korkutma kısmı dışında biraz gerdiği kesin. Özellikle 17. Yy dönemine ve paganizme hakim kişiler için. Cadı figürü, paganizmde baya önem sahip olan keçi ya da tanrı Pan, en sonda çıkan delice dans eden kadınlar ya da Bakkhalar. Bunlar cidden güzel işlenmiş. Tabii o csdı komününü biraz daha görseydik güzel olurdu.
Kısaca korkmak istiyorsanız sizi tatmin etmiyecekdir ama yine de ilgi çekici.
"Harry Potter, Game Of Thrones or Twilight may be everyone's favorite, but you, Percy Jackson, shall be mine" Çocukluğumu hatırlarken o zamanlarla bağdaştırdığım belli başlı şeyler var. Yüksek dağlardan toplanan kekik kokusu, dönemin birkaç popüler şarkısı, gece bahçeye yakılan ateşin…devamı"Harry Potter, Game Of Thrones or Twilight may be everyone's favorite, but you, Percy Jackson, shall be mine"
Çocukluğumu hatırlarken o zamanlarla bağdaştırdığım belli başlı şeyler var. Yüksek dağlardan toplanan kekik kokusu, dönemin birkaç popüler şarkısı, gece bahçeye yakılan ateşin etrafında toplanan bütün akrabalar ve evet, Percy Jackson serisi.
Ergenliğime kadar köyde yaşamıştık ve o zamanlar köyde internetimiz yoktu. Ilık yaz aylarında vakti dışarda eğlenerek geçirsek bile karların yolları kapadığı kış aylarında enerjik çocuklar olarak yapabilecek pek bir şeyimiz yoktu. İşte o zamanlar, bilgisayarı olan kuzenim birkaç ilçede birkaç film yükler ya da cd alır onları izlerdik. Barbie, Alacakaranlık ve en çok da Percy Jackson. Filmlerinden tanıdım Percy Jackson'ı ne kadar şuan o kadar da fazla sevmesem de o zamanlar bir kurtuluştu benim için. Başka dünyalara açılan bir ışık.
Lakin kitabı anca 12 yaşıma geldiğimde, başka bir şehire taşındığımda okuyabilmiştim. Seriyi ne kadar hızlı bitirmiştim o zamanlar! Fakat bir kez okumak bana yetmedi. İkinci, üçüncü ve dördüncü kez okudum bütün seriyi. Bu sırada da ben de büyüdüm. Ortaokul bitti ve lise de. Şuanda üniversitedeyim ve hala Percy Jackson okuyorum. Bu kitap serisi sayesinde okuma alışkanlığımı kazanmıştım.
Şuanda bazen bakıyorum, 10-14 yaşlarındaki çocuklara. Ellerinde ya hiç kitap yok ya da saçma sapan kitaplar okuyorlar. O kadar üzücü ki. Pjo, Hp vs. gibi özellikle çocuklar için efsane seriler varken kendilerini ziyan ediyorlar.
Şuanda olduğum kişiye bakıyorum. Mitoloji,tarih hayranı,boş zamanlarında Latince öğrenmeye çalışan, antik Yunan edebiyatına ilgi duyan ve Büyük İskender'i idolü olarak gören Alexia'nın temelinde bu seri yatmakta. Teşekkürler Rick Riordan, teşekkürler Perseus Jackson.
Genelde filmlerin Türkçe adını beğenmem, çeviriyi doğru yapmazlar çünkü. Ama bu film o kadar güzel çevrilmiş ki. Film cidden yaşamdan kesitleri barındırıyor. Gerçek hayatta, filmde geçen olayları yaşamayan insanlar filmin hiçbir şey anlatmadığını düşünebilir. Oysaki bir çok şeyi anlatmış. Filmi…devamıGenelde filmlerin Türkçe adını beğenmem, çeviriyi doğru yapmazlar çünkü. Ama bu film o kadar güzel çevrilmiş ki. Film cidden yaşamdan kesitleri barındırıyor.
Gerçek hayatta, filmde geçen olayları yaşamayan insanlar filmin hiçbir şey anlatmadığını düşünebilir. Oysaki bir çok şeyi anlatmış. Filmi izlerken belki sonunda olayların bir yere bağlanmasını, herkesin mutlu olmasını vs bekliyorsunuz ama böyle bir şey olamaz, filmin konusu depresyon ve depresyonda bir yere bağlanamazsın. Hiçbir şeyi sonuçlandıramazsın.
Film,hem anakarakteri bulunduğu zaman dilimini hem de geçmişi barındırıyor. Bu aniden zaman değişikliği benim çok hoşuma gitti çünkü depresyonda da kişi aniden kendini geçmiş anıları, pişmanlıklarıyla boğuşurken bulur. Ve dahi Lee'nin herkesle hızlı ve tekrarlı konuşması, çabuk sinirlenmesi, ani duygu değişimleri onun psikolojik durumunu çok güzel anlatmış.
Son olarak en beğendiğim şeylerden biriyse gerçekçiliği. Yani her konuda gerçekçiliği. Oyunculuk, senaryo, diyaloglar. 15 yaşındaki birini 60 yaşında felsefi laflar söyleyen biri yapmak yerine bir ergen ve kapıcı olarak hayatını sürdüren bir adamı da ultra başarili göstermek yerine depresif yapmaları tam yerinde olmuş.
Eğer hayatınızda birini kaybetmediyseniz, depresyonu tatmadıysanız ya da şahit olmadıysanız film size boş gelebilir ama bence baya güzeldi.
Biri bana "Sanat nedir?" diye soracak olsa ona Hannibal'ı izletirdim. Sadece bir korku/gerilim dizisi değil aynı zamanda felsefe, edebiyat ve güzellikle harmanlanmış kısa bir hayat gösteri gibiydi. 2023'ün ilk günlerinde,en sevdiğin dizi olan Supernatural'in yokluğunu doldurmak için izlemiştim ilk bölümünü…devamıBiri bana "Sanat nedir?" diye soracak olsa ona Hannibal'ı izletirdim.
Sadece bir korku/gerilim dizisi değil aynı zamanda felsefe, edebiyat ve güzellikle harmanlanmış kısa bir hayat gösteri gibiydi.
2023'ün ilk günlerinde,en sevdiğin dizi olan Supernatural'in yokluğunu doldurmak için izlemiştim ilk bölümünü lakin sonra devam ettiremedim. Büyük ihtimal üşenmiştim. Ve sonra 2023'ün son aylarında üniversiteden tanıştığım arkadaşımın zorlamasıyla tekrardan başladım.(Tekrardan teşekkürler Mikey) Yaklaşık 8 ayda sindire sindire izledim her bölümünü. Her detay, saniye, diyalog bir nimetti.
Hepimizin zihnine oturmuş kalıplara farklı bir bakış açısından yaklaşması,dünyada siyah ve beyazın değil grinin olduğunu ve doğru sandığımız şeylerin bizleri nasıl aldatabileceğini göstermesiyle benim için bir baş yapıttır.
Özellikle ilk sezonun direkt psikoloji üzerine kurulması, bir psikoloji öğrencisi olarak beni çok etkiledi. İlk sezonun bir tablo gibi dizayn edilmiş cinayetleri ve farklı kişiliklere sahip karakterleri insanı direkt içine çekiyor.
İkinci sezonda Will'in geçirdiği karakter değişimi öyle güzel yansıtılmıştı ki insan ilk sezondaki Will'i hiç olmamış gibi görebiliyor. 2. Sezonun cinayetlerinden çok felsefi alt yapısını daha çok sevdim. İlk sezonun hareketi, ikinci sezonun sözleri diyebilirim yani.
Üçüncü sezon, ne yazık ki ilk iki sezonun gölgesinde kalmış ve oldu bittiye getirilmiş bence. Will ve Hannibal var lakin eski Hannibal atmosferi çok hissedilmiyor. Lakin bu sezonda da ikilinin arasında duygusal gerilimi çok iyi hissettirnişler.
Karakterlerin dizaynı, senaryo, mekan ve kostüm seçimi, en önemlisi de cinayetin kan ve et yığınından oluşmadığını göstermesiyle Hannibal tam bir şaheser oluyor.
Umarım 4. Sezon çıkar nedense hala yarım kalmış hissediyorum. Bu dizi Supernatural'dan sonra favorimdir, bugün itibariyle.
(Sonda Will ve Hannibal'ı öpüştürmediği için senarist ve yönetmene ayrı kızgınım😡)
Tanrı Mads Mikkelsen ve Hugh Dancy'i korusun🛐🛐
Savaşın mahvettiği hayatlar... Hangi ülkeye ve millete ait olursa olsun, savaş her daim yoksul ve masum halkı etkiler. Onur, toprak, üstünlük sıfatları; açlığın, yalnızlığın, t*cavüzlerin ve yıkılan ailelerin üzerine bir gölge gibi çöküp onları unutturuyor. Ateş Böceklerinin Mezarı'da bunu çok…devamıSavaşın mahvettiği hayatlar...
Hangi ülkeye ve millete ait olursa olsun, savaş her daim yoksul ve masum halkı etkiler. Onur, toprak, üstünlük sıfatları; açlığın, yalnızlığın, t*cavüzlerin ve yıkılan ailelerin üzerine bir gölge gibi çöküp onları unutturuyor. Ateş Böceklerinin Mezarı'da bunu çok iyi şekilde işlemiş.
Babasına ve ülkesine inanan Seita'nın gerçeklerle yüzleşmesi çok acı oldu. Özellikle savaşın kahramanlık yüzü yerine gerçek yüzünü anlatmaları çok hoşuma gitti.
Kesinlikle izlenilmesi gereken bir film.
Savaşların olmadığı bir dünya dilemek isterdim lakin gerçekçi biriyim, o yüzden en azından masum insanlarının acılarının çabuk dineceği bir dünya diliyorum.