@slnyasar
Gelişen teknolojinin yanında getirdiği riskleri de eleştiren türden distopik bir komedi türü. İlk etapta sıkıldım fakat devamında yakaladı beni. İnsan kusurludur evet. Robotları yapan da insanlar olduğuna göre filmin sonu gayet uygun geldi :)
Son sahnelerde neden daha fazla insanı kurtaramadığı için kendini suçlayan bir vicdanın haykırışı mı yaraladı beni yoksa 1 buroşa 2 1 arabaya 10 insan hayatının satın alınabilmesi mi bilemiyorum..
Filmin neresinden başlasam bilemiyorum Belki de her adımında her sözünde bir mesaj barındıran nadir filmlerden. Öncelikle yemeklerden başlamak istiyorum. Dikkat ettiyseniz tüm platforma girenlere en sevdiği yemekler soruluyor menüye eklenmek üzere ve hepsi büyük bir özenle titizlikle hazırlanıyor. Yani aslında herkes sadece sevdiği yemeği yese bile herkese pay edilecek bir yemek menüsü mevcut. Ne yazık ki durum hiç öyle olmuyor. Bir kadın defalarca aşağı kattaki insanları konuşarak ikna etmeye çalışıyor aşağıdaki insanların açlıktan olmemesi için sadece paylarını yemesi gerektiğini anlatıyor buda ne yazık ki nafile bir çaba olarak gösterilmiş. Başrolümüz yemeklerine b#k sürmekle tehdit edince bir nebze de olsa dinler hale geliyorlar. Yani burda da aslında insanın bir başkasından çok yine kendi çıkarını korumaya çalışmasını görüyoruz. Aşağı katlarda cefa çeken insanlar yukarı çıktıklarında tıpkı yukardakilerin kendilerine yaptıkları çirkinlikleri aşağıdakilere yapmaya devam ediyorlar. Buda oranın kuralı haline gelmiş durumda. Başrolümüzün seçtigi objeye gelirsek bir kitap. Kim bir hapishaye tek bir seçme hakkı varken kitapla gelir ki? Kestikce kendini bileyen bıçak, samuray kılıcı, yüklü miktarda para, yada bir can dostu köpek varken. Evet burda Mesih ve gelişine bir anlam yüklenen karakterin kitap taşıyıcısı olması tabi ki özellikle vurgulanmış olmalı. Üzerine uzunca yazabilecegim dip notlar var fakat çok uzatmak istemiyorum son olarak iletilen mesaja geleceğim. Benim anladığım şu oldu. Yönetim kesinlikle çocukların burda olamayacağını kural koyduğu halde gerçekten bu platformda bir çocuk bulunuyordu. Çocuk bir mesajdı. Bu insanlar belki de işledikleri suçlar sebebi ile vicdanlarıyla vicdansızliklariyla burda olmayı hak ediyorlardı belki ama çocuk gunahsizdı. Platform aslında dışarıdakileri yansıtıyordu bize. Dünya da tam olarak böyle bir yer değil mi? Yukarı çıkanın aşağıdakileri hakkını yediği, açgözlülüğün hüküm sürdüğü dünyayı dirhem dirhem tuketirken çocuklara birakabildigimiz tek şey "panna cotta" olacak. Panna cotta bir mesaj değildi. Yerine kadar ulastirabildigimiz tek şeydi.




