Sonsuznisan (@sonsuznisan)

Spoiler içeriyor ⚓❤️‍🔥📚 Martin Eden hakkında yazılanlara bakınca büyük bir aşk hikayesi okuyacağımı düşündüm. Ama okuduğum şey tam olarak bir aşk romanı değildi. En azından ben öyle hissetmedim. Bu yüzden kitabın genelinden çok Martin'in karakteri ve onun hikayesi üzerine birkaç düşünce paylaşmak…devamı⚓❤️‍🔥📚 Martin Eden hakkında yazılanlara bakınca büyük bir aşk hikayesi okuyacağımı düşündüm. Ama okuduğum şey tam olarak bir aşk romanı değildi. En azından ben öyle hissetmedim. Bu yüzden kitabın genelinden çok Martin'in karakteri ve onun hikayesi üzerine birkaç düşünce paylaşmak istiyorum. Roman boyunca Martin’in, Ruth için katlandığı şeyler elbette var. Kendini geliştirmek için çabalıyor, okuyor, yazıyor, dünyasını değiştirmeye çalışıyor. Bunları okurken etkilenmemek gerçekten zor. Ama yine de bütün hikayeyi taşıyan büyük bir aşk duygusu hissettiğimi söyleyemem. Bu yüzden romanın genelde “Ruth için verilen büyük mücadele” gibi anlatılması bana biraz abartılı geldi. Martin’in çabası çoğu zaman Ruth’tan çok kendini dönüştürme isteğiyle ilgiliydi. Bir de Ruth’a yönelen nefret dikkatimi çekti. Romanın bir yerinde Martin kendisi için “Ben hep aynı Martin’dim, ünlü olmadan önce de sonra da değişmedim” gibi bir düşünce dile getiriyor. Ama aynı şeyi Ruth için de söylemek mümkün aslında. O da başından beri belli değerleri olan biri. Güvenli bir hayatı, belli bir toplumsal konumu önemseyen bir karakter. Yani roman boyunca çok keskin bir değişim geçirdiğini düşünmedim. Bu yüzden Martin’in onu değerlendirirken biraz haksızlık yaptığını düşündüğüm anlar oldu. Martin karakterinde dikkatimi çeken başka bir şey de şu çelişkiydi: Kendini sık sık realist olarak tanımlıyor. Hayata oldukça gerçekçi baktığını söylüyor. Ruth’u da ondan bir vaat beklemeden sevdiğini ifade ediyor. Ama davranışlarına bakınca bazen beklentilerinin oldukça romantik olduğunu hissettim. Sanki roman ilerledikçe Martin, hayatın gerçeklerini kabul eden biri olmaktan çok, karşılıksız ve saf aşkı bekleyen biri haline geliyor. Bu yüzden bana göre gerçekten büyük bir aşk romanı olsaydı Martin belki de sonuna kadar aynı duygunun peşinden giderdi. Aşkının tek taraflı olması bile bunu değiştirmezdi. Örneğin Muhteşem Gatsby, bana bu anlamda daha çok aşk hikayesi hissi vermişti. Gatsby’nin duygusu baştan sona aynı yoğunluktaydı. Martin’de ise bu duygunun zamanla başka şeylerin arasında kaybolduğunu düşündüm. Romanın genel akışı ise oldukça akıcıydı ama uzun felsefi tartışmaların olduğu bölüm beni biraz yordu. Belki felsefeye ilgisi olan biri için bu kısımlar ilgi çekici gelebilir. Sonuç olarak benim için büyük bir aşk hikayesinden çok, bir karakterin yükselişini, hayal kırıklıklarını ve sonunda yaşadığı boşluğu anlatan bir romandı. Ve ne olursa olsun, oldukça hüzünlü bir sonla bitti. ⚓❤️‍🔥📚

sonsuznisan 2 months ago

Babamdan Öğrendiğim Her Şey

Prentice Penny

1 Gönderi

🥂🍷 Filmi sevdim ama biraz boğucu buldum. Herhangi birinin hayatındaki bir dönemi izlemek, bana gerçekten farklı bir şey varsa ilginç geliyor. Başarısızlık hikâyeleriyle zaten gerçek hayatta fazlasıyla karşılaşıyoruz. Kısacası film, “hayallerinin peşinden koş, pes etme” mesajını vermeye çalışsa da güçlü…devamı

sonsuznisan 9 months ago

The Ugly Stepsister

Emilie Blichfeldt

40 Gönderi

The Ugly Stepsister, bildiğimiz klasik Cinderella hikayesini tamamen ters yüz eden, rahatsız edici ama düşündüren bir film. Benim en çok hoşuma giden şeylerden biri, karakterlerin basitçe “iyi” ya da “kötü” olarak kodlanmamasıydı. Özellikle Elvira, klasik kötü üvey kardeş klişesinden çok…devamıThe Ugly Stepsister, bildiğimiz klasik Cinderella hikayesini tamamen ters yüz eden, rahatsız edici ama düşündüren bir film. Benim en çok hoşuma giden şeylerden biri, karakterlerin basitçe “iyi” ya da “kötü” olarak kodlanmamasıydı. Özellikle Elvira, klasik kötü üvey kardeş klişesinden çok daha karmaşık ve insani. Onun psikolojik mücadelesi, kendini olduğundan çirkin görme, bedeniyle ve kimlik algısıyla ilgili derin bir hastalık hali olarak yansıyor. Kötülüğün kaynağı olarak asıl üvey annenin varlığı ise, masalın beklenmedik yönlerinden biri. Bir yandan da Agnes'a (Külkedisi) bakıyoruz ve kanatları eksik bir melekten ziyade o da daha gerçekçi yansıtılmış: Acıyan, nefret eden, hatta küçümseyen hallerini izliyoruz. İyilik ve kötülük arasındaki çizginin bulanıklığı, insanı düşünmeye itiyor: Gerçek “kötü” kim? Teknik açıdan, karanlık ve neredeyse boğucu atmosfer; mekanlar ve kostümler, hikayenin psikolojik ağırlığını destekliyor. Sanki her detay, izleyiciyi o rahatsız edici dünyaya çekmek için tasarlanmış gibi. Film boyunca hissettiğim şey bir duygu karışımıydı: Acıma, ürperti, hayret... Özellikle Elvira'nın kendi bedenine dair yaşadığı mücadele beni derinden sarstı, ister istemez "güzellik algısı" üzerine düşündüm durdum. Öyle sahneler vardı ki, etkisinden çıkmak hiç kolay değil. Son olarak hikaye oldukça gerçekçi ilerlerken finale doğru fantastik bir dokunuş eklemeleri açıkçası pek hoşuma gitmedi diyebilirim. İzlemenizi öneririm, tabi hemen yanında bir uyarı notuyla: Film, kolay sindirilebilecek türden değil; travmatik sahnelere sahip. Ama eğer farklı bakış açılarını, klasik masalları sorgulamayı seviyorsanız, güçlü bir mideniz varsa ve sınırları zorlayan işler ilginizi çekiyorsa izleyebilirsiniz. (SP)‼️❤️‍🩹 Bu arada eyyy Külkedisi al o tarağın da turşusunu kur, deccalin yeryüzündeki gölgesi olan o karakter yoksunu prensle sana iyi şanslar 😅

sonsuznisan 11 months ago

Körlük

José Saramago

247 Gönderi

👩🏼‍🦯👁️📌... iyi yürekli körlerin merhametli ve resim gibi dünyası bitti, şimdi katı, acımasız ve amansız bir körler krallığı var. Kurguyu genel olarak sevsem de özgünlük açısından kitabı çok da olağanüstü bulmadım. "Herkes kör olsaydı ne olurdu?" sorusu üzerine düşünmek elbette…devamı👩🏼‍🦯👁️📌... iyi yürekli körlerin merhametli ve resim gibi dünyası bitti, şimdi katı, acımasız ve amansız bir körler krallığı var. Kurguyu genel olarak sevsem de özgünlük açısından kitabı çok da olağanüstü bulmadım. "Herkes kör olsaydı ne olurdu?" sorusu üzerine düşünmek elbette ilginç ama bu fikir zaten çoğumuzun aklına gelebilecek bir şey. Jose Saramago'nun becerisi bence burada en dikkat çekici cevapları yakalayıp kurguya taşımak olmuş. Yani müthiş bir hayal gücünden ziyade iyi bir derleyici gibi davranmış. Kitabın akıcılığı tartışılabilir elbet ama çoğu kişi son kısımları akıcı bulmamış. Bana göre tam tersi; giriş kısmı daha durağandı. Çünkü asıl olaylara henüz girilmemişti, kitap ilk yarıdan sonra daha akıcı hale geldi bence. Yine birçok kişi yazarın alışılmadık virgül kullanımını şikayet etmiş, ama bana göre kimin ne söylediği gayet netti. Evet, sık rastlanan bir yazım şekli değil ama abartılacak bir karmaşa da yoktu. Kitapta karakterlerden çeşitli tamlamalarla bahsedilmesi ise pek hoşuma gitmedi. Yazarın, körlük metaforuyla, ismin öneminin kalmadığını vurgulamak istediği açık ama sonuçta ismin bilinmemesi bir yere kadar anlamlı olabilir, fakat kitabın yarısının tamlamalarla dolu olması biraz yorucuydu. Kitabın başında dikkatimi çeken karakterlerden biri araba hırsızıydı. Onun, başına gelenlerden ders çıkarıp "ilahi adaletin tecellisi" aydınlanması yaşayacağını sanmıştım. Fakat tam tersine, mağdur ettiği kişiyi suçladı. Benzer şekilde, sonlara doğru ilk kör olan adamın da yaşadığı felaketlerden sonra kalbinin yumuşayacağını düşündüm. "Bir arabanın değeri ne ki" diye düşünmesini beklerken, içindeki kini hâlâ canlı tuttuğunu gördüm. Bu da bana şunu düşündürdü: İnsanın içindeki ilkel duygular hep bir köşede pusuda bekliyor. Romanda yaşanan diğer iğrenç olaylara gelince... İnsanların davranışları beni tiksindirse de şok olmadım.Çünkü bugün bile güçlünün zayıfı ezdiği örnekler görmüyor muyuz? Üstelik kitapta karakterler, sefaletin yönlendirmesiyle ve sistemin çöküşüyle birlikte kötülük yapıyorlardı. Oysa gerçek hayatta, iyi şartlarda yaşayanlar bile kötülüğe rahatlıkla bulaşabiliyor. Bu yüzden "Körlük bir distopya mı, yoksa gerçeğin aynası mı?" karar veremiyorum. Bir de küçük bir itirafta bulunayım: Başta Jose Saramago'yu kadın bir yazar sanıyordum-evet biraz cahilim sshh🤫-. Kitabın ortalarında kadın karakterlere yaklaşımında bir eksiklik hissettim ve araştırınca erkek olduğunu öğrendim. Özellikle doktorun, eşiyle ilişkisini yansıtma konusunda çok zayıf kaldığını düşünüyorum. Bu noktada bir puan kırdım kendimce. Yazarların hemcinsleri dışındaki karakterleri nasıl yansıttıkları her zaman dikkatimi çeken bir konu. Sonuç olarak, Körlük'ü okumaktan zevk aldım, ama beklentilerimi tam karşılamadı. Özellikle insanların ahlaki çöküşü konusunda kitapta öyle büyük bir şok unsuru göremedim. Bir anda herkesin kör olmasına gerek yok; savaşlara, doğal afetlere, toplumsal kargaşalara bakmak bile yeterli. Düzen varken bile insanlar içlerindeki canavarı serbest bırakabiliyor. Açlık ve temel ihtiyaç eksikliği bir insanı hayvana değil, canavara dönüştürüyor. Bence dünyanın en korkunç şeylerinden biri de "canavarların içinde canavarlaşmak". Kitabın bu kadar abartılmasını anlayamasam da, yine de okunmaya değer buluyorum. Çünkü tüm eleştirilerime rağmen etkileyici bir tarafı olduğunu da kabul ediyorum. Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim! 👨🏻‍🦯👁️📌 Peki öldürmek ne zaman gerekir... Henüz hayatta olan ölünce.

sonsuznisan 11 months ago

Keşif

Volkan Kocatürk

9 Gönderi

Film sanal gerçeklik gibi ilginç bir fikir üzerinden ilerlese de -gerçi tam olarak sanal gerçeklik de denemez- duygu aktarımı ve oyunculuk oldukça zayıf, senaryo da oldukça yüzeysel. Yine de farklı bir şeyler deneme açısından emek verildiğini görmek güzel. Onun dışında…devamı

sonsuznisan 12 months ago

İhtiyarlara Yer Yok

Ethan Coen, Joel Coen

104 Gönderi

Spoiler içeriyor Çok sinirliyim, bu Willy Wonka saçlı yazı tura bağımlısı psikopat için fazla iyi bir son değil mi ya? (😠🤔) Her şey bir yana, bir an odanın kapısı açılacak ve içeri girip bana 'yazı mı tura mı?' diye soracak gibi hissettim.…devamı

sonsuznisan 1 year ago

Medyum

Rodrigo Cortés

13 Gönderi

🎬 İki tür insan vardır: Gerçekten özel bir yeteneğe sahip olduklarına inananlar ve bizim onları çözemeyeceğimizi düşünenler. İkisi de yanılıyor. Dürüst olmak gerekirse film beni biraz ikilemde bıraktı. Konusu gerçekten ilgimi çekti, hatta işleniş tarzı da güzeldi. İlk yarısı biraz…devamı

sonsuznisan 1 year ago

Still 17

N/A

10 Gönderi

🐇🌕🎻 Safe place hissettiren bir diziydi; güldürdü, ağlattı ama iyi hissettirdi. Akıcı bir hikayesi ve iyi işlenmiş yan karakterleri vardı. Ana karakterlerin travmalarını aşma süreçlerini, sevgi ve dostlukla iyileşmenin mümkün olabileceğini anlatıyordu. Romantizm olmazsa olmaz; ama bunun yanı sıra zor…devamı

sonsuznisan 1 year ago

Prens

Niccolo Machiavelli

8 Gönderi

📑 ...dürüstlükle ve başkalarına haksızlık etmeden soyluların arzusunu yerine getirmek olanaksızdır, oysa halkın arzusu elbette yerine getirilebilir, çünkü halkın arzusu, soylularınkinden daha dürüsttür -soylular ezmek isterken, halk ezilmemek ister-. Prens'i okumak benim için biraz zorlayıcıydı çünkü normalde okuduğum türlerden hayli…devamı📑 ...dürüstlükle ve başkalarına haksızlık etmeden soyluların arzusunu yerine getirmek olanaksızdır, oysa halkın arzusu elbette yerine getirilebilir, çünkü halkın arzusu, soylularınkinden daha dürüsttür -soylular ezmek isterken, halk ezilmemek ister-. Prens'i okumak benim için biraz zorlayıcıydı çünkü normalde okuduğum türlerden hayli farklıydı. Hatta sürekli yarım bıraktığım için giriş kısmını sar baştan yeniden okumak zorunda kaldım. İyi ki öyle yapmışım, çünkü Machiavelli'nin hayatını az çok anlamadan bu kitabı okumak bana biraz eksik hissettirecekti. Kendisinin küçük yaşlardan itibaren aldığı ağır eğitim beni gerçekten etkiledi. Bu kadar genç yaşta ciddi dersler görmüş birinin, bu denli stratejik bir zihin yapısına sahip olması artık şaşırtıcı gelmiyor. İlk başlarda “Ne yapsın bu adam, Mediciler düşman, cumhuriyetçiler düşman” diye düşündüm ama sonra fark ettim ki Machiavelli de çok masum değilmiş. Medicilere yaranmaya çalışmış; ki işkence görmüş, politikadan uzaklaştırılmış bir insandan bahsediyoruz. Böyle bir durumda ona hak verilebilir mi? Belki. Ama yine de tamamen bir kurban gibi görmeyi zorlaştıran noktalar var. Kadınlarla ilgili görüşleri ise beni biraz rahatsız etti. Machiavelli, erdemi erkeklere özgü görüyor gibi, çünkü kadını duygusal bulduğu için güçsüz addediyor. Mesela Büyük İskender'in duygusallık yüzünden kaybettiğini düşünüyor-yani yan fikir olarak buraya varıyor-. Kadınlarda da erdem olduğunu kabul ediyor ama “yumuşak” erdemlerden bahsediyor; o kadar ki kitabın sonlarına doğru kadınlara dair küçümseyici söylemleri göze çarpıyor. Bkz. "... çünkü talih dişidir ve ona hükmetmek isteniyorsa onu dövmek ve zorlamak gerekir..." Bu noktada, zamanının zihniyeti diyerek alttan almak mı gerekir, yoksa eleştiriyi daha net mi yapmak gerekir, karar veremedim. Kilise ve yöneticilerin bu kitabı “şeytanın kitabı” ilan etmesine ise sadece güldüm çünkü gerçekte Machiavelli'nin bahsettiği yöntemleri zaten uyguluyorlar. İkiyüzlülüğün resmi geçidi bu. İşte bu yüzden bazı insanlar Machiavelli’nin aslında iyi bir yurttaş olduğunu savunuyor. Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla misali, aslında halka, yöneticilerin gerçek yüzünü göstermeye çalıştığını düşünenler var. Asıl içeriğe gelirsek; Machiavelli bir prensin, bulunduğu konuma nasıl geldiğini unutmaması gerektiğini söylüyor. Zayıfları hemen yok etme, onları kullan; çünkü isteseler de sana zarar veremezler ama kendinden güçlü birini de asla yanında barındırma diyor. Bu görüşler, bir yöneticinin hayatta kalma rehberi gibi. Ayrıca, halk ve soylular arasındaki çatışmadan doğan prens figürüne dair düşünceleri de dikkat çekiciydi. Halk ve soyluların birbirine hükmedemediği durumda, ya özgürlük ya da kaos ortaya çıkıyor; insanlar da kaostan kaçıp bir prensi seçiyor. Machiavelli’nin kilise prensliklerine yaklaşımı ise bana yumuşak geldi. Bu prensliklerin gücünü, dini köklere dayalı bir sistemden aldığını o da kabul ediyor ama eleştirileri çok da sert değil gibi. Bana göre Machiavelli, insan doğasıyla ilgili karamsar bir yaklaşımı benimsiyor. Konuşmalarından “İnsanlar doğuştan kötüdür” gibi bir düşünceye sahip olduğunu çıkardım. Ayrıca, hayatın yarısının kadere bağlı olduğunu düşünüyor gibi geldi. Bu kadercilik, dönemin koşullarıyla ilgili olabilir. Kitap boyunca Fransa’ya karşı bir hayranlık sezinledim; belki de sürekli onlara yenilmiş olmanın etkisidir, kim bilir. Türklerden de bahsediyor, ama genellikle bizi Fransayla birlikte anıyor. Bu, yine bir hayranlık duyduğunu düşündürüyor fakat birçok kez Osmanlı'nın siyasi yapısının, onun önerdiği stratejilere uygun olmadığını belirtiyor. Kendi ülkesinin siyasi yapısını, Osmanlı'dan çok farklı buluyor. Kitabı okumak epey uzun sürdü. İtalya’nın tarihindeki iç işlerine, savaşlarına odaklandığı bölümlerde sıkıldığımı itiraf etmeliyim ama buna rağmen Prens, zamanını aşan bir eser. Fikirlerini birebir benimsemem mümkün değil; buna rağmen bu kitabın okura sunduğu perspektif oldukça değerli. Zaman zaman sıkıcı, zaman zaman rahatsız edici olsa da bu eserin hem Machiavelli’yi hem de siyaseti anlamak için okunması gerektiğine inanıyorum. Sonuç olarak, düşünmeyi, sorgulamayı seven herkese tavsiye edebilirim. 📑 ...var olan en iyi kale, halk tarafından nefret edilmemektir...

sonsuznisan 1 year ago

The Wisdom of Trauma

Maurizio Benazzo

6 Gönderi

📑 Travma olaylar değildir. Travma, Yunanca 'yaralanmak' demek. Yani travma, taşıdığımız bir yara. Travmanın Bilgeliği, Dr. Gabor Maté’nin travma konusundaki derinlemesine görüşlerini ve travmanın insan hayatını nasıl şekillendirdiğini ele alıyor. Ancak belgeselin yalnızca çocukluk veya erken yaş travmalarıyla sınırlı kalması,…devamı📑 Travma olaylar değildir. Travma, Yunanca 'yaralanmak' demek. Yani travma, taşıdığımız bir yara. Travmanın Bilgeliği, Dr. Gabor Maté’nin travma konusundaki derinlemesine görüşlerini ve travmanın insan hayatını nasıl şekillendirdiğini ele alıyor. Ancak belgeselin yalnızca çocukluk veya erken yaş travmalarıyla sınırlı kalması, konuyu biraz daraltmış gibi hissettiriyor. Travmanın insan hayatında yarattığı derin etkileri tartışmak için daha geniş bir perspektif güzel olabilirdi. Dr. Maté'nin, belgesel boyunca kendi hayatına ve yaşadığı zorluklara değinmesi dikkat çekiciydi. Genelde doktorları yalnızca "tedavi eden" bir pozisyonda görürüz; onları insan olarak, travmaları olan bireyler olarak düşünmeyiz. Dr. Maté, kendi deneyimlerinden bahsederek bir anlamda "Ben de sizin gibi biriyim" diyerek izleyiciye yaklaşıyor. Bu, travmaların doktorlar dahil herkesin hayatında nasıl bir iz bıraktığını gösteriyor ve bize daha insani bir bağ kurma şansı veriyor. Öte yandan, belgeselin yer yer fazla hümanist bir bakış açısına kaydığını da söylemek mümkün. Özellikle hapishanedeki insanlar üzerine yapılan değerlendirmelerde, suçlu davranışların sadece çocukluk travmalarına dayandırılması düşündürücüydü. Evet çocukluk travmaları insanı derinden sarsabilir; ancak her suçlu yalnızca yaşadığı zor geçmiş yüzünden suç işlemez. Bazı durumlarda, suçun temelinde bireysel tercih ve seçimler de vardır. Aynı travmaları yaşayıp suçsuz bir hayat süren bireyleri düşündüğümüzde, suçlu davranışlar için çok daha karmaşık bir bakış açısı gerektiği ortada. Belgeselin insanlar üzerindeki etkisi konusunda ise biraz şüpheliyim. Kendi toplumumuz açısından baktığımda, vermeye çalıştıkları mesaj değerli olsa da travma konusunda oldukça bilinçsiziz, bu yüzden bu belgeselin çok büyük bir etki yaratmayacağını düşünüyorum. Özellikle bazı insanların, başkalarının yaşamış olduğu trajik olaylara karşı insanlık dışı yaklaşımlarını düşününce duyarlılık beklemek çok daha zor. Dahası belgeselin örnek verdiği olaylar ve kişiler sınırlıydı, farklı profillerden daha fazla insanın hikayesine yer verilseydi belki daha etkileyici olabilirdi. The Wisdom of Trauma, bana pek sarsıcı gelmese de insanların yaşadıkları acılara daha yakından bakmamı sağladı. Gerçekten de kimse dışarıdan bakıldığında yaşadığı derin acıları veya geçmişin izlerini göstermez. Bu tür belgesellerin daha fazla yapılması gerektiğini düşünüyorum. İnsanlar psikoloji kitapları okumaya pek hevesli olmayabiliyor ama böyle yapımlar daha ulaşılabilir ve daha anlaşılır bir farkındalık sağlıyor. Son olarak, belgeselin sonunda çalan şarkı… Gerçekten çok anlamlıydı, insanda derin ve hoş bir his bırakıyor. Bir kapanış olarak düşündüğümüzde, bana ulaşan güzel detaylardan biri oldu. 📑 Neden kendimizle bağlarımız kopar? Çünkü kendimiz olmak acı verir.