özge (@spenezei)

Spoiler içeriyor Bugün düşünüyorum da… Şu ara evren, hatta bugün bazlı konuşayım; evren bana diyor ki: Doğru yok, yanlış yok. Vicdan azabı hiç yok. İnsan ve yaşamak var. Hisleriyle, sevdayla, aşkla. İki ruh birbiriyle harmonize olmuşken ne gerek var ki kalıplandırmaya? Suç…devamıBugün düşünüyorum da… Şu ara evren, hatta bugün bazlı konuşayım; evren bana diyor ki: Doğru yok, yanlış yok. Vicdan azabı hiç yok. İnsan ve yaşamak var. Hisleriyle, sevdayla, aşkla. İki ruh birbiriyle harmonize olmuşken ne gerek var ki kalıplandırmaya? Suç adı altında ille de kötülemeye… Ne gerek var iyi insan–kötü insan sınıflandırmasına? İyi de olmuyorsun, kötü de; uyarak bu sıfatlara. Kalıpların daracık çatısının altında omurganı çıkarıp oturmaya… Kimse gelip “Aferin be kambur, çok haklısın; sen iyiyi yaptın, doğruyu yaptın. Al, bu da madalyan. Bak bak dur, al al, çekinme; hakkın bu,” demiyor. Ne geçer eline? Koca, hissiz, çelik bir madalyon mu? Değdi mi peki sana öğretilen, dayatılmış bir hayatı yaşamana? Mutlu edecek mi o madalyon seni? İşte bu noktada sahneye çıkar başrol oyuncumuz: Pişmanlık. Ben sana söyleyeyim kardeşim, değmez. Değmeyecek yahu. Olmayıver “iyi insan”, o kişilerin dediği gibi biri. Aydınlanmam bu. Kimse bu kadar vicdan muhasebesi yapmıyor; iyi hissedip iyi hissettiriyorsa… Karşılıklı aşkın günahı olmaz, suçu olmaz. Ayrılık da Sevdaya Dahil – Bölüm 6: Aşk Ana karakterlerimiz birbirine âşık. Oğlumuzun bir nişanlısı var ama kızımıza âşık değil. Olması gerektiği gibi, tam derinlemesine işlememişler de zaten. Boş ver, bizim ana odağımız bu ikili değil. Ana odağımız Afife Jale ve bu oğlumuz Kemal. Birbirlerini seviyorlar; ama ne güzel sevgi… Kemal, babasından dolayı hapis yatmak zorunda kalıyor. Afife de o zamanlar hapishanelerde senaryo yazmak, oyunculuk üzerine eğitim veriyor. Kemal aslında o zamanlar tutuluyor bizim asıl kıza. Tabii zamanla eğitim de bitiyor, sevgi de paspas altı yapılıyor derken; gel zaman, git zaman, hayat tekrar iki farklı hayatta yaşayan oğlan ve kızın yollarını kesiştiriyor. Ve birbirlerine, bir günlük de olsa, diyorlar ki: “Sen doğruları, ben yanlışları yaşarken; hayata ayak uydurmaya çalışırken, içimizden geleni yapsak…”

spenezei 2 months ago

The Price of Confession

Lee Jeong Hyo

19 Gönderi

The Price of Confession, merkezine “itiraf” kavramını alıyor ama bunu ahlaki bir erdem olarak yüceltmek yerine, onu gri bir alana yerleştiriyor. Diziye göre itiraf etmek her zaman kurtuluş değil; bazen düzeni bozan, ilişkileri parçalayan ve insanı daha yalnız bırakan bir…devamı

spenezei 3 months ago

Tufan

Byung-woo Kim

66 Gönderi

Spoiler içeriyor tufan klasik bir sel felaketi değil. felaket,arka plan. Asıl film: Bir annenin travması, suçluluğu ve gerçekle yüzleşme süreci. An-na(Anne): yapay zeka araştırmacısı aşırı kontrolcü duygusal olarak kopuk. film boyunca gördüğümüz anna gerçek anna değil. travma sonrası zihninin yarattığı versiyon. Ja-in…devamıtufan klasik bir sel felaketi değil. felaket,arka plan. Asıl film: Bir annenin travması, suçluluğu ve gerçekle yüzleşme süreci. An-na(Anne): yapay zeka araştırmacısı aşırı kontrolcü duygusal olarak kopuk. film boyunca gördüğümüz anna gerçek anna değil. travma sonrası zihninin yarattığı versiyon. Ja-in : Jain büyük ihtimalle film başlamadan önce ölmüş. aşırı sessiz gerçek olaylara çok az tepki veriyor, tıpkı anılarda insanların zihnimizde yaptığı gibi. Ja in Annanın suçluluk duygusunun somutlasmıs hali. Heejo: Gerçek dünyaya en yakın karakter, mantıklı konuşur, sürekli Annayı gerçeğe çekmeye çalışır. Heejo da muhtemelen gerçek değil. O, Annanın vicdanı. Artık gerçekle yüzleş diyen vicdanı.Sürekli cocuğu bırakmalısın havasındadır ama açık açık söylemez. Sel: Annanın zihnindeki boğulma hissinin metaforu. Su yükseldikçe suçluluk artıyor. Kaçacak yer kalmadıkça gerçek yaklaşıyor. Apartman ise labirent gibi. Zihnin içi. Koridorlar, Annanın bastırdığı anılar. Kilitli kapılar yüzleşmek istemediği gerçekler. Yukarı aşağı inme ise bilinç ve bilinçaltı. Filmde yapay zeka olma sebebi ise Anna yapay zeka geliştiricisi, her şeyi algoritma gibi çözmeye çalışıyor. Duyguyla değil mantıkla yaşayan biri, annelik bile onun için bir sistem. Film şunu diyor; bazı kayıplar hesaplanamaz. Ölümün kontrol edilemezliği Annayı yıkıyor. Helikopterin gelmesi ama kurtulamaması zihin gerçekle yüzleşmemek için sürekli bir çıkış daha yaratır. Ama her çıkış bir noktada çöker. Son sahnede Anna Jaini artık taşıyamadığını fark eder. Anna ilk kez kontrolü bırakır ve onu kurtaramadım der. Bu bir vazgeçiş değil kabul. Son sahne🎬:Final sessiz büyük olay yok kahramanlık yok. Çünkü gerçek hayatta bazı acılar sessizce kabul edilir. Anne çocuğu zihninde bırakır. Ama kendisi yaşamaya devam eder. Bu iyileşme değil, başlangıçtır. ✨Mutlu Yıllar✨

spenezei 9 months ago

Kowloon Generic Romance

Jun Mayuzuki

4 Gönderi

12 ve 13. bölümleri yokkkk!!

spenezei 2 years ago

Tune In For Love

Ji-woo Jung

28 Gönderi

Bir kişiye inanma ve değişeceğine olan güvenle alakalıydı. Biri size inanırsa kendinize inanmanız daha güçlü oluyor bunu gördüm başrolde. O minnet ve hayal kırıklığına uğratmak istememe başarıya giden yolda sabır, irade katıyor insana. Ve bir kişiye duyulan sevgi ve o…devamı

spenezei 4 years ago

Yüreğinin Götürdüğü Yere Git

Susanna Tamaro

18 Gönderi

Kitap kutsal bir keşmir şiva kitabından alıntıyla başlıyor. Oh Şiva, nedir senin gerçeğin? Bu hayret verici evren de ne? Tohumu yapan ne? Evrenin tekerleğini kim çeviriyor? Biçimlerin özünü saran bu biçimler ötesi yaşam da ne? Mekanın ve zamanın ötesinde adların…devamıKitap kutsal bir keşmir şiva kitabından alıntıyla başlıyor. Oh Şiva, nedir senin gerçeğin? Bu hayret verici evren de ne? Tohumu yapan ne? Evrenin tekerleğini kim çeviriyor? Biçimlerin özünü saran bu biçimler ötesi yaşam da ne? Mekanın ve zamanın ötesinde adların ve huyların dünyasına nasıl gideriz derinlemesine Aydınlat benim kuşkularımı ••• Kitaba geçmeden önce İtalyan yazarların kitaplarını çok sevdiğimi fark ettim. İtalyan Edebiyatından devam etmeye istekliyim. Önerebileceğiniz kitap olursa yazın lütfen. Yazarın seksenli yaşların sonundaki anneanneyi ve yaşanmışlıklarını aktarması o kadar gerçekçi ve hüzünlüydü ki yazarın da bu eseri yazarken o yaşlarda olduğunu düşünüyordum, ama otuz sekiz yaşındayken basılmış ilk basımı… Sürükleyiciydi, günümüzden geçmişe doğru yavaş yavaş geçişler yapmış. Önce delicesine sorular sorup ( mesela kendi kızının ondan neden bu kadar nefret ettiğini yavaş yavaş anlatıyor. Yargılama imkanı vermeden onun mokasenlerinde yürüyoruz 150 sayfa boyunca. Ama olayları bir de kızından dinlemek isterdim, sorularım var…) sonrasında cevapları tek tek alıyorsunuz. Upuzun bir yazı alacağım kitaptan, okurken ben de böyle miydim diyerek tırnaklarımı yediğim bir sayfaydı. ••• Çocukluk ve yaşlılık birbirine benzer. Her iki durumda da, değişik nedenlerle, insan savunmasız olur; hala - ya da artık- etkin yaşantının bir parçası değildir, bu da korunaksız, açık bir duyarlılıkla yaşamaya yol açar. Bedenimizin çevresinde görünmez bir zırh oluşması ergenlik döneminde başlar. Bu zırh bu dönemde oluşur ve ergin yaşam boyunca kalınlaşır. Gelişimi biraz da incininkine benzer, yara ne denli büyük ve derinse, çevresinde oluşan zırh da o kadar güçlü olur. Ama sonra zamanla, çok uzun süre giyilen bir giysi gibi en çok kullanılan yerlerinden yıpranır, dikişleri atar ve ani bir hareket sonucu yırtılır. Başlangıçta hiçbir şey fark etmezsin, zırhının hala seni sıkıca sardığını sanırsın, ama bir gün birdenbire aptalca bir şey karşısında bir çocuk gibi nedenini bilemeden ağlamaya başlarsın. İkimizin arasında doğal bir fark oluştu derken, işte bunu söylemeye çalışıyordum. Senin zırhının oluşmaya başladığı dönemde, benimki çoktan lime lime olmuştu. Sen benim gözyaşlarıma katlanamıyordun, ben de senin bu ani katılığına. Her ne kadar ergenlikte senin huy değiştireceğine kendimi hazırladıysam da, bu değişiklik ortaya çıktığında, buna katlanmak bana çok zor geldi. Karşımda birden bire yepyeni biri vardı ve ben bu insana nasıl davranmam gerektiğini artık bilemiyordum. Akşamları, yatakta şöyle bir toparlayıp gözden geçirince, sana olanlar beni mutlu ediyordu. Kendi kendime diyordum ki, zarar ziyan görmeden ergenlik yaşayanlar hiçbir zaman gerçekten büyük insan olamazlar. Ama sabah, sen suratıma kapıyı çarpınca, Tanrı’m ne üzülüyordum, nasıl ağlamak istiyordum! Sana kafa tutabilecek gücü nereden bulacağımı bilemiyordum. Sen de seksen yaşına gelirsen, göreceksin ki insan bu yaşta kendini eylül sonunda bir yaprak gibi hissediyor. Gün ışığı daha kısa sürüyor ve ağaç, besleyici maddeleri yavaş yavaş kendine doğru çekmeye başlıyor. Ağacın gövdesi azotu, klorofili, proteinleri emiyor ve böylece ne yeşillik kalıyor, ne canlılık. Hala bir dala takılı kalıyorsun ama artık düşmen an meselesi oluyor. Yakınlardaki yapraklar birbiri ardına düşüyor, sen onların düşüşünü seyrediyorsun, rüzgar çıkacak korkusu içinde yaşıyorsun. Benim için rüzgar sendin , senin ergenliğinin o kavgacı canlılığıydı. Sen hiç bunu fark ettin mi bir tanem? İkimiz de aynı ağacın üstünde yaşadık, ama öyle değişik mevsimlerde ki!

spenezei 4 years ago

Dickinson

N/A

7 Gönderi

İlk yorumun şerefine şöyle zayıf bir yorum yapalım bakalım. Emily Dickinson’ı bu dizi sayesinde öğrendim yani izlemeyecekler için bile en azından birkaç şiirini okumanızı isterim. 19.yyda doğan Emily’nin hayatı işlenmiş ama biraz farklı yani fazlaca modernleştirilmiş gibi - bunun getirisi…devamı

spenezei 4 years ago

Yıldız Gezgini

Jack London

23 Gönderi

🪄Burada kesiyorum. Yalnızca kendimi tekrarlayabilirim. Ölüm diye bir şey yok. Yaşam ruhtur ve ruh da ölemez. Yalnızca et ölür ve geçip gider, hep kendisini belirleyen kimyasal maya, hep plastik, yalnızca akışkana dönüşen bir sürünme. Bir tek ruh kalır ve yukarıya,…devamı