sude (@sude.1)

Derin bir eleştiriye girmeden önce şunu söylemek istiyorum jokerin ilk çıkan filime bayıldıysanız ve oranın atmosferine kapıldıysanız kesinlikle bu filmi izlemeyin çok yazık edersiniz duygularınıza birakin yarım kalsın film sizin için öylesi daha iyi keyifli okumalar 😔 Joker… Tartışmasız sinema…devamıDerin bir eleştiriye girmeden önce şunu söylemek istiyorum jokerin ilk çıkan filime bayıldıysanız ve oranın atmosferine kapıldıysanız kesinlikle bu filmi izlemeyin çok yazık edersiniz duygularınıza birakin yarım kalsın film sizin için öylesi daha iyi keyifli okumalar 😔 Joker… Tartışmasız sinema tarihinin en değerli eserlerinden biri. İlk filmi izlediğimde sadece bir karakter değil, bir toplum aynası izliyordum sanki. Arthur’un sessiz çığlığı, sistemin bir insanı nasıl parça parça yok ettiğini izlemek — hem acıydı hem büyüleyici. O film, deliliğin bile bir sebebi vardır dedirtiyordu insana. Yıllar geçti. “Joker 2 geliyor” dediklerinde içimde çocuk gibi bir heyecan doğdu. Gerçekten efsane bir devam filmi bekledim. Zamanla beklentiler büyüdü, spoiler’lar yayıldı… Ama ben yine de inandım; Joker’in devamı başka bir seviye olur dedim. Ve sonunda o an geldi. DC evrenini, Harley Quinn’in hikayelerini, tüm o karanlık atmosferi önceden izlemiş biri olarak oturdum karşısına. Hazırdım. Ama film başladığında, beklediğim o “karanlığın yankısı” yerine… melodiler çalmaya başladı. İlk dakikalarda ilginçti, evet. Ama her 10 dakikada bir Lady Gaga’nın sesiyle baş başa kalmak — Joker’in sessiz çığlığını tamamen bastırdı. Joker artık sahnede değildi, sadece bir seyirci gibiydi. Harley karakteri hikayeyi devralmıştı. Ve evet, Gaga harika bir sanatçı olabilir ama bu filmde Harley’nin duyguları o kadar ön plandaydı ki, Joker’in varlığı gölgede kaldı. İzlerken kendi kendime sordum: “Ben Joker’i mi izliyorum, yoksa bir aşk müzikalini mi?” İlk filmdeki toplumsal mesajlar, sistem eleştirileri, Arthur’un deliliğe inişi… Hepsi arka planda kaybolmuştu. Yerine yüzeysel bir aşk, abartılı müzikler ve sahte bir romantizm geçmişti. Oysa biz Joker’i, sustuğunda bile dünyayı titreten bir karakter olarak tanımıştık. DC’nin Joker’ine alışmış bir izleyici olarak, bu versiyon bana tamamen yabancı geldi. Tamam, evrenler farklı olabilir. Ama bir karakterin ruhu bu kadar değişmemeliydi. Harley ve Joker’in aşkı hep çılgındı, ama asla bu kadar klişe değildi. Kısacası 😐 Joker 2, görüntü olarak güçlü olabilir ama ruhunu kaybetmiş bir film. İlk film insanın içini kazıyordu, ikinci film ise kulağa fazla bağırıyordu. Birincisi deliliğin felsefesiydi, ikincisi sadece gürültü. Bazen sessizlik, bir bağırıştan daha etkileyicidir. Ve Joker, sessizken bile daha çok şey anlatıyordu. 🃏 — iyi günler efenim görüşlerinizi dört gözle beklerim 🙂🙂🙂

sude.1 4 months ago

Yks güzel sırlama yapanlar varsa konuşabilir miyiz say da 40 bin yaptım hemşirelik yazıp geç dediler ama tıp istiyorum istediğim gibi olmuyor hic bisey yapanlar lütfen yardım edebilir miii🙏🙏🙏😔

sude.1 4 months ago

Beyaz Leke

Aslı Arslan

24 Gönderi

Hayatımda hiç wattpad kitabı okumamıştım ve dürüst olmak gerkirse ön yargıladıydım bilmiyorum çevrem tarafından klasik aşk hikayesi vs vs diye empoze edilmişti bana bende hiç okumadım yakın arkadaşım görüp okumuştu ve bana ısrarda bulunmaya başladı işte oku kesinlikle oku diye…devamı

sude.1 8 months ago

Bekli eleştirilecek ya da beğenilmiyecek yazacaklarım neyse Türk sineması hakkında ki itiraflarim🥲 “Yine bir adam sevdi. Yine kadın acı çekti. Yine müzik çaldı. Yine biz hiçbir şey hissetmedik.” Türk sinemasında bir dönem yükselen ve nedense “sanatsal” ya da “duygu dolu”…devamıBekli eleştirilecek ya da beğenilmiyecek yazacaklarım neyse Türk sineması hakkında ki itiraflarim🥲 “Yine bir adam sevdi. Yine kadın acı çekti. Yine müzik çaldı. Yine biz hiçbir şey hissetmedik.” Türk sinemasında bir dönem yükselen ve nedense “sanatsal” ya da “duygu dolu” diye yutturulan bazı yapımlar var: Issız Adam, Delibal, Aşk Tesadüfleri Sever… Bunlar ilk bakışta derin bir aşk hikâyesi gibi görünür ama kazıdıkça altından ne edebî bir katman çıkar ne de sinemasal bir cesaret. Hani neredeyse "Spotify listesi + İstanbul sokakları + mutsuz bakışmalar" formülüyle 🤡 Ağlamayı Anlatmak Sanat Değildir Karakter Derinliği Yerine Karizma Satmak Bu filmler, karakterleri asla kişilikleriyle değil, playlistleriyle, kitap raflarıyla ya da giydikleri salaş kazaklarla tanımlar. Issız Adam Adnan, bir kadınla ilişki kuramıyor çünkü... çünkü ne? Çocukluğunda ne olmuş? İnandığı ne var? Yok. Ama 70’ler plakları dinliyor diye derin zannediliyor. Oysa duygusal olmak, geçmiş travma demek değildir. Kırılgan olmak = karizmatik değil. İşte bu denklem yıllardır yanlış anlaşıldı. Kadınların “Aşka Teslim Olan Kurban” Olarak Yazılması Neredeyse hepsinde kadınlar hikâyeye sadece “erkek karakterin dönüşümüne hizmet etmek” için yazılmış. Ya terk ediliyorlar, ya ölüyorlar, ya hasta oluyorlar. Kadının kendi hikayesi yok, sadece adamın dramına zemin oluşturuyor. Bu artık sadece sinemasal bir sorun değil, ahlaki bir problem. Gerçek Duygular Yerine Müzik Bandı 😫 Delibal izlerken arkadan müzik çıkınca, bir anda her şeyin duygulu olduğunu sanıyoruz. Halbuki o an yaşanan şeyin dramatik değil; basit, boş, yapay olduğunu göz ardı ediyoruz. Hikâye anlatılmıyor; hissettirilmek istenen şey, müzikle zorlama bir şekilde dayatılıyor. Bu filmlerin çoğunda aslında bir olay örgüsü yok. Ya da varsa bile, üç paragrafta biten, kolay tüketilen bir hikâye. Ama üzerine bir ton slow motion, gözyaşı, aşk bakışması, belki bir acıklı final… İzleyiciye o acıyı yaşatmaya çalışıyorlar ama içine girince: boşluk. Issız Adam, Delibal ve benzerleri; sanatı acı dolu bir ambalaja sarıp, içi boş bırakıyor. Gerçek aşkın, gerçek acının, gerçek insanın ne kadar karmaşık, çelişkili ve çırılçıplak olduğunu anlatmak yerine; yakışıklı adam, güzel kız, bir tutam depresyon formülünü tekrar tekrar önümüze koyuyorlar. Ama bir film ağlatıyorsa değil; düşündürüyorsa kalıcı olur. Ve bazen en derin his, sessizliktir Hayırlı geceler millet👧

sude.1 8 months ago

Dövüş Kulübü

David Fincher

367 Gönderi

Filmi izeldim ve açıkçası beğendim kesinlikle izlenmeli. Iki farklı şekilde de filmi ele aldım keyifli okumalar 💗 Fight Club, izleyicisini ilk saniyesinden itibaren yerin altına, zihnin derinliklerine, bastırılmış öfkenin karanlık mahzenine sürüklüyor. Görselliğiyle, ses kullanımıyla ve başkaldıran diliyle izleyenleri yalnızca…devamı

sude.1 8 months ago

Aklıma takılan bir konu hakkında birşey soracağım : Bir anı gerçekten yaşadığını nasıl anlarsın: hissettiğinde mi, hatırladığında mı? – Hafıza mı gerçektir,yoksa an mı?

sude.1 8 months ago

Godfather Üçlemesi: 1972-1990

Francis Ford Coppola

18 Gönderi

The Godfather Üçlemesi: Efsane mi, Abartı mı? Bazı filmler vardır, henüz izlememiş olsanız bile kült olduğunu bilirsiniz. The Godfather (Baba) da onlardan biri. Üzerinden yarım asır geçmiş olmasına rağmen hâlâ “gelmiş geçmiş en iyi film” listelerinde ilk sıralarda yer alıyor.…devamıThe Godfather Üçlemesi: Efsane mi, Abartı mı? Bazı filmler vardır, henüz izlememiş olsanız bile kült olduğunu bilirsiniz. The Godfather (Baba) da onlardan biri. Üzerinden yarım asır geçmiş olmasına rağmen hâlâ “gelmiş geçmiş en iyi film” listelerinde ilk sıralarda yer alıyor. Peki gerçekten bu övgüleri hak ediyor mu? Hem evet, hem hayır. Evet, çünkü… Francis Ford Coppola bu üçlemeyle bir suç hikâyesinden çok daha fazlasını anlatıyor: Güçle zehirlenen bir adamın (Michael Corleone) yavaş yavaş insanlığını kaybedişini. İlk filmde saf bir genç olan Michael’ın üçüncü filmde pişmanlıkla kıvranan, yorgun bir gölgeye dönüşmesi; sinemada çok az görülen uzun soluklu bir karakter portresi sunuyor. Bu açıdan bakıldığında üçleme, bir trajedi. Ve oldukça etkileyici. Oyunculuklar ise tartışmasız zirvede. Marlon Brando’nun donuk bakışlarla bile hükmeden Don Vito’su, Al Pacino’nun giderek içine kapanan Michael’ı, Robert De Niro’nun genç Vito yorumu... Her biri adeta derslik. Müzikler, ışık kullanımı ve atmosfer ise filme ayrı bir ruh katıyor. Kimi sahneler var ki —düğün, vaftiz, Sicilya— kelimenin tam anlamıyla sinema tarihine kazınmış. Ama bir yandan da… Üçlemenin tamamı, özellikle günümüz izleyicisi için ağır ilerleyen, zaman zaman yorucu olabilen bir yapıya sahip. Sahne süreleri uzun, diyaloglar yoğun, tempo sabırlı bir izleyici istiyor. Bazıları için bu "derinlik" demek, bazıları içinse "gereksiz uzatma". Ayrıca kadın karakterlerin neredeyse yok sayılması ya da sadece işlevsel yerlerde kullanılması da gözden kaçmıyor. Kadınlar ya kurban, ya arka planda. Bu açıdan bakıldığında, üçleme belli bir erkek egemen bakışın ürünü gibi duruyor. Üçüncü film ise zaten başlı başına bir tartışma konusu. Hikâyeye anlamlı bir kapanış getiriyor olsa da, ilk iki filmin büyüsünü tam anlamıyla sürdüremiyor. Sofia Coppola'nın performansı hâlâ sinema dünyasında dalga konusu ediliyor. İyi seyirler cok fazla detaya girmedim 🤡 Fikirlerinizi dört gözle bekliyorum

sude.1 8 months ago

Aşk Güzel Şey

D.J. Caruso

44 Gönderi

Açıkçası ben beğendim filimi yorumlamak istersem de ; "Redeeming Love" – Yaralı Kalplerin Affediliş Masalı Redeeming Love, yalnızca bir film değil; kırık ruhlara yazılmış bir ağıt, ilahi bir sevginin ete kemiğe bürünmüş hali. Angel’ın hayatı, daha çocukken yitirdiği masumiyetin gölgesinde,…devamı

sude.1 8 months ago

Küçükken, küçükken eksilen sevgiler yetişkinliğe kadar yankılanır. 13072025

sude.1 2 years ago

Büyük Umutlar

Charles Dickens

7 Gönderi

Selamlarrr efenimmm tatlı rüyalar. ♤ Şimdi sorsalar en altını çizerek ve ağlayarak okuduğun kitap ne hiç düşünmeden büyük umutlar derim konusu,karakterleri,olay örgüsü efsaneee dedim yarabbim ben ne okuyorum böyle SIIDIDIDJEJEJ ( Fazla abartmış olabilirim) ♤ Kısacası olay pip'in başından geçiyor...…devamı