(@) - Raf

"Zaten bir planın olmaması, en iyi plandır." Aynı şehirde yaşıyor olmanız, aynı dünyada olduğunuz anlamına gelmez. Ve en acısı şu: Ne kadar zeki olursan ol, sınıfsal uçurumlar bazen insanın çabasını bile boşa çıkarır. Rasyonel açıdan bakarsan, Parazit bir sistem eleştirisidir.…devamı

theayaz 11 months ago

Ekşi Elmalar

Yılmaz Erdoğan

78 Gönderi

"Bazı insanlar susar, çünkü kimse onların içini duyamaz." Bazen sevgi alan açmaktır.. Sevgi gösterilmediğinde, eksik kalır. En çok da kadınların ve çocukların içinde yankılanır bu eksiklik. Kızlarının gözlerinde, her biri başka bir hayata tutunmaya çalışırken, hepimizin içinde bir yerlerde taşıdığı…devamı

theayaz 11 months ago

Zodiac

David Fincher

105 Gönderi

"This is the Zodiac speaking." (Zodiac katilinin mektuplarına yazdığı meşhur giriş cümlesi) Bu cümle sadece bir tehdit değil, bir ilan. Zodiac sadece öldürmek için değil, var olmak için yazıyordu. Görülmek, bilinmek, korkuyla hatırlanmak istiyordu. Aslında şiddet onun için bir araçtı;…devamı

theayaz 11 months ago

Vahşi Robot

Chris Sanders

57 Gönderi

"Bazen kalbin çelikten de yapılabilir; yeter ki içine sevgi sızsın.." Paslı bir gövdenin içinde parlayan bir kalp düşün; adı Roz. Ne toprak onun toprağıydı, ne de rüzgâr tanıdı onu. Ama doğa sabretti, hayvanlar direndi, o da öğrendi. Yalnızlıkla tanıştı önce,…devamı

theayaz 11 months ago

Köpek Dişi

Yorgos Lanthimos

57 Gönderi

"Çocuklarınıza sevgi adı altında onları kendinizden ibaret kılmaya çalışmayın. Eğer sevgiyle sarmak istiyorsan, önce sınır çizme hakkını vermelisin." "Köpek Dişi", ilk bakışta tuhaf, rahatsız edici ve mesafeli görünse de, alt metninde aslında çok güçlü bir duygusal çöküş hikayesi taşır: Sevgi…devamı"Çocuklarınıza sevgi adı altında onları kendinizden ibaret kılmaya çalışmayın. Eğer sevgiyle sarmak istiyorsan, önce sınır çizme hakkını vermelisin." "Köpek Dişi", ilk bakışta tuhaf, rahatsız edici ve mesafeli görünse de, alt metninde aslında çok güçlü bir duygusal çöküş hikayesi taşır: Sevgi adı altında yapılan kontrolün, aile kisvesiyle sunulan baskının, insan ruhunu nasıl deforme ettiğini anlatır. Film, aile içindeki "koruma" maskesiyle çocukların birey olma süreçlerinin bastırılmasını gösterirken, izleyiciyi şu soruyla baş başa bırakır: Sevgi, gerçekten sevgi mi, yoksa korkunun başka bir biçimi mi? Duvarların ardında yaratılan yapay dünya, başta güvenli gibi gelir; ama zamanla boğar, kısıtlar, hatta kimlikleri yok eder. O yüzden bu filmde en sert sahneler bile aslında bastırılmış duyguların çığlığıdır. "Köpek Dişi", duygusuzlukla değil, bastırılmışlıkla ilgilidir. Sessizliklerin, bakışların, bilinçli cehaletin içinde kaybolmuş bir gençliğin dramıdır bu. Ve en sonunda anlarız ki, duygular yasaklandığında, insanın içindeki varoluş bile çürümeye başlar. Şimdi bu filmin asıl psikolojisi hakkında konuşalım: Baskıcı aile yapısının ve totaliter sistemlerin psikolojisini ev içi bir laboratuvara çevirerek inceler. Baba figürü, hem otoriteyi hem de Tanrı’yı temsil eder; bilgiye, cinselliğe ve özgürlüğe erişimi tamamen kendi kontrolünde tutar. Bu durum, çocukların birey olma süreçlerini değil, itaat eden varlıklar olarak kalmalarını amaçlayan bir sistem yaratır. Filmin psikolojik katmanlarında, özellikle öğrenilmiş çaresizlik, bilinçli cehalet ve bastırılmış kimlik gelişimi öne çıkar. Çocuklar kelimeleri yanlış öğrenir; çünkü doğru bilgi, özgürlüğe açılan kapıdır ve bu da otoriteyi tehdit eder. Bastırılan cinsellik ise, doğal dürtülerin nasıl sapkın şekillerde geri dönebileceğinin çarpıcı bir göstergesidir. Toplumsal açıdan bakıldığında, "Köpek Dişi", aileyi bir mikro-diktatörlük olarak işler. Aile, toplumun en küçük birimi değil, en ilk ve en tehlikeli baskı aracı olarak resmedilir. Çünkü bireyin düşünce biçimini şekillendiren ilk alan burasıdır. Eğer buradaki "doğrular" çarpıtılmışsa, birey dünyaya hiçbir zaman sağlıklı bir şekilde açılamaz. Ve son olarak, filmin en çarpıcı tarafı şu: Gerçek özgürlük, çoğu zaman bir kırılma anıyla başlar. Ama o an geldiğinde bile, insan hem fiziksel hem zihinsel olarak dışarı çıkacak cesareti bulamayabilir. Çünkü yıllar içinde içselleştirdiği duvarlar, gerçek duvarlardan çok daha kalındır. Size tavsiyem dostlar; Her şeyi kontrol etmek, iyi ebeveynlik değildir. Çocuklar, sizin korkularınızı değil, kendi hayatlarını yaşasınlar. Yanılsamalarla dolu bir güvenlik alanı yaratmak yerine, onlara dünyayı olduğu gibi tanıtın. Bazen dış dünya tehlikelidir, evet. Ama dış dünyadan daha tehlikelisi, içeride inşa edilen sahte gerçekliklerdir. Ve belki de en önemlisi: Birinin hayatını korumak değil, onun hayatı üzerine söz hakkı olduğunu düşünmek kibirdir. Sevgiyle sarmak istiyorsan, önce sınır çizme hakkını ver. İyi seyirler..

theayaz 11 months ago

Bizim İçin Şampiyon

Ahmet Katıksız

113 Gönderi

"Şampiyon, kaybedeceğini bile bile yarışandır." Görünüşte bir at yarışının hikayesi gibi başlasa da, derinlerinde çok daha büyük bir savaşı anlatıyor: insanın kendi korkularına, kayıplarına ve hayatın zorluklarına karşı verdiği mücadeleyi. Filmde sadece kazananlar değil, kayıplar da yüceltiliyor. Çünkü asıl şampiyonluk,…devamı

theayaz 1 year ago

Aşk ve Gurur

Jane Austen

56 Gönderi

“Bazen kalbin ne hissettiğini, gururun sesi bastırır.” “Aşk ve Gurur”, klasik bir aşk hikâyesi gibi başlıyor ama kısa sürede anlıyorsun ki mesele sadece aşk değil. İnsanların birbirini anlamadan önce nasıl yargıladığını, gururun bazen sevgiden ne kadar yüksek sesle konuşabildiğini gösteriyor.…devamı

theayaz 1 year ago

İnsanın Anlam Arayışı

Viktor E. Frankl

98 Gönderi

“Bir insan, neden yaşadığını bildiğinde, her nasıla katlanabilir.” Bazı kitaplar vardır; okunmazlar, içilirler. Sayfaları çevirdikçe boğazına bir yumru oturur, kelimeler değil yaşanmışlıklar akar içine. Frankl’ın “İnsanın Anlam Arayışı” işte böyle bir kitap. Ne sadece psikolojidir, ne felsefe… Bir insanın, cehennemin…devamı“Bir insan, neden yaşadığını bildiğinde, her nasıla katlanabilir.” Bazı kitaplar vardır; okunmazlar, içilirler. Sayfaları çevirdikçe boğazına bir yumru oturur, kelimeler değil yaşanmışlıklar akar içine. Frankl’ın “İnsanın Anlam Arayışı” işte böyle bir kitap. Ne sadece psikolojidir, ne felsefe… Bir insanın, cehennemin içinde anlamı nasıl koruduğunu anlatan bir ağıttır bu. Viktor Frankl, soykırımın gölgesinde, her şeyini kaybeden bir adam olarak karşımıza çıkmaz bu kitapta. Aksine, hiçbir şeyini kaybetmemiş gibi, insanın en temel ihtiyacına tutunur: anlam. Acının en koyu tonunda bile, umutla bakan bir gözle yazılmıştır her satır. Çünkü o bilir: Anlam varsa, hayat hala çağırıyordur bizi. Kitap boyunca sessiz bir yürüyüşe çıkar insan. Bazen dikenli tellerin ardında, bazen bir hücrenin karanlığında, bazen de kendi içinin boşluğunda bulur kendini. Frankl’ın cümleleri seni sarsmaz; daha çok, yavaşça omzuna dokunur ve fısıldar: “Yaşamak, anlam bulmaktır. Ve bu anlam, bazen acının tam merkezinde gizlidir.” Bu kitapta ölüm vardır ama umutsuzluk yoktur. Çünkü Frankl, acının karşısında boyun eğmez; aksine onu dönüştürür. Her mahkumda, her gözyaşında bir ışık arar. Çünkü bilmektedir ki, insanın en büyük gücü, koşullara rağmen tutumunu seçebilme hakkıdır. Ben bu kitabı okurken sustum. Hayatın sesi gürültüsünü kesti. Çünkü insanın kendiyle bu kadar açık ve yalın bir şekilde yüzleştiği anlarda, dışarıdan gelen hiçbir sesin hükmü kalmaz. “Benim anlamım ne?” sorusu, kitap bittikten sonra da zihnimin bir köşesinde yankılanıp durdu. “İnsanın Anlam Arayışı”, yalnızca bir kamp hikâyesi değil; insan olmanın en yalın, en kırılgan ve en dirençli halidir. Bu kitap bir reçete sunmaz. Ama yüreğine bir pusula bırakır. Ve belki de bu çağda en çok ihtiyacımız olan şey, tam da budur: Karanlıkta yönümüzü bulmak için bir pusula.

theayaz 1 year ago

Siddhartha

Hermann Hesse

56 Gönderi

“Sessizliğin bile bir dili vardır. Bazen bir insan, sadece bakarak da anlatabilir aradığı huzuru.” Bazen bir kitap değil de, bir nehir konuşur insanla. Sayfaları çevirdikçe, içindeki yankıya kulak kesilirsin. “Siddhartha” işte böyle bir yolculuğun hikâyesi; dışarıdan içeriye, bilgiden bilgeye, kelimeden…devamı“Sessizliğin bile bir dili vardır. Bazen bir insan, sadece bakarak da anlatabilir aradığı huzuru.” Bazen bir kitap değil de, bir nehir konuşur insanla. Sayfaları çevirdikçe, içindeki yankıya kulak kesilirsin. “Siddhartha” işte böyle bir yolculuğun hikâyesi; dışarıdan içeriye, bilgiden bilgeye, kelimeden sessizliğe doğru yürüyen bir ruhun iz düşümü. Hesse’in kaleminden dökülen bu hikâye, yalnızca bir adamın aydınlanma arayışı değil, aslında hepimizin içindeki boşluklara doğru bir çağrıdır. Siddhartha bir isimden ibaret değil. O, arayan her insanın yüzüne sinmiş bir yorgunluk, göğsüne çökmüş bir özlem ve gözlerinin içinde kıvılcımlanan hakikat tutkusudur. Ne bir öğretmen yeter ona, ne de bir öğreti. Çünkü onun kalbi, başkalarının tecrübeleriyle yetinmeyi reddeder. Her kelime, her duruş, her terk ediş ve her dönüş onun kendi yolculuğuna bir iz olur. Kitap boyunca Siddhartha'nın geçirdiği değişimleri okurken, kendi içimize tuttuğumuz aynada kimi zaman suskun bir çocuk, kimi zaman öfkeli bir genç, kimi zaman da nehrin kıyısında durmuş, hayata bir bütün gibi bakmaya çalışan bir bilge görürüz. Hesse bizi Siddhartha'nın yanında yürütürken aslında kendi sessizliğimizle baş başa bırakır. Çünkü bu hikâyede asıl önemli olan, anlatılan değil, içimizde uyananlardır. “Hiçbir hakikat, başka birinin dilinden bize tam olarak ulaşmaz.” der Hesse. Ve biz bu cümlede kalakalırız. Çünkü o anda anlarız ki, bilgiyi öğrenmekle, bilgeliği yaşamak arasında bir nehir akar. Siddhartha gibi durup o nehri dinlemeli, taşların arasından geçerken çıkardığı sesi duymalıyız. Belki de o ses, bütün cevapların tek yankısıdır: Huzur, beklemeyi bilenlere gelir. Ve hakikat, aramayı bıraktığımız anda görünür. “Siddhartha”yı bitirdiğimde, ne içimde bir son vardı ne de bir cevap. Ama sanki daha derinden nefes alabiliyordum. Çünkü bazen bir kitap, yalnızca okunmaz; kalpte bir nehir gibi akar, sustukça daha çok anlatır.

theayaz 1 year ago

Dönüşüm

Franz Kafka

253 Gönderi

"Bir sabah huzursuz düşlerinden uyandığında, kendini dev bir böceğe dönüşmüş olarak buldu." Bu kitabı herkes farklı yorumluyor ama bence bu kitap, insanın bir sabah bambaşka biri olarak uyanmasının hikâyesi değil. Aslında daha çok, zaten öyle olup olmadığını fark etmesidir… Gregor…devamı