kitap, İrlanda kırsalında yaşayan yoksul bir ailenin kız çocuklarını Kinsella adlı aileye bir süreliğine emanet etmesiyle başlıyor ve tüm kitap boyunca olanları tamamen küçük kızın gözünden okuyoruz. okudukça sevginin aslında ne kadar önemli olduğunu da görüyoruz. gönderildiği ailede sevginin, değer görmenin ne demek olduğunu öğreniyor. çok kısa bir öykü, bir oturuşta okunabilir. sürükleyici ancak daha uzun yazılabilirdi gibi hissettim. yine de beğendim hoş bir kitaptı 7/10⭐️ alıntılar: 📌 öyle bir noktadayım ki ne bugüne değin olduğum kişi ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum. 📌 bir yerde sır varsa, orada utanç vardır, utançsa ihtiyacımız olan bir şey değil. 📌 hiç de bir şey söylemek zorunda değilsin, yapmak zorunda olmadığın bir şey olarak hatırla bunu daima. çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir.
Tüm Gönderiler
Su daha önce hiç içmediğim kadar soğuk ve temiz: Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. Günbatımı yaklaşıyor ama sanki gün bitmiyormuş gibi geliyor. Her şey bir başka şeye dönüyor, daha önce her ne idiyse onun bir başka biçimine. ...Ama burası daha başka bir ev. Burada odalar ve düşünmek için zaman var.
•Mutlu azınlığa! “Artık yana devrilmekte olan güneşin ışıkları, suya yansıyan bizi eğri büğrü gösteriyor. Bir an korkuyorum. Buraya ilk geldiğimdeki o çingene çocuğu gibi değil de, şimdiki gibi temiz, başka giysiler içinde ve arkamdaki kadınla beraber olduğumu kabullenene kadar bekliyorum. Tası suya daldırıp dudaklarıma götürüyorum. Su daha önce hiç içmediğim kadar soğuk ve temiz: Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. Tası yeniden daldırıp güneşin suda yansıdığı yere kadar kaldırıyorum. Altı yudum içip, utancın ve sırların barınmadığı bu yerin, şimdilik, yuvam olmasını diliyorum.”
çoğu kişiyi çok etkileyeceğini, hatta benim bile okumadan önce çok etkisinde kalacağımı düşündüğüm bu kısa kitabı bitirdim ama çok tahmin ettiğim gibi işlemedi bana hikayesi. belki de hiç evden ve ailemden kopmadığım, daha doğrusu kopamadığım için veya kendimi anlatmadan anlaşılmadığım bir yere hiç sahip olmadığım içindir. ama içinizden birilerinin çok seveceğine eminim.
Yarım saat bir saatte okunabilecek kadar kısa bir öykü. Çok sıcak çok içten Biyolojik ailesinde göremediği sevgiyi, ilgiyi iki yabancıda gören küçük bir kızın hikayesini anlatıyor. " 'Hiç de bir şey söylemek zorunda değilsin' diyor. Yapmak zorunda olmadığın bir şey olarak hatırla bunu daima. Çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir." "Su daha önce hiç içmediğim kadar soğuk ve temiz: Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı."
Kısacık bir öyküde bir çocuğun anlaşılmasıyla değer görmesiyle bir ailenin evladı yerine geçmesini ve aile sıcaklığını tatmasıyla bu aileden kopamayışını okuyorsunuz.
"Babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. Tası yeniden daldırıp güneşin suda yansıdığı yere kadar kaldırıyorum. Altı yudum içip, utancın ve sırların barınmadığı bu yerin, şimdilik, yuvam olmasını diliyorum. "
"Çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir."
yıl bitene kadar 33 kitap okuyorum #27 günün üçüncü kitabı mı, noluyor noluyor?? kitap kırsalda yaşayan bir ailenin kızlarını başka bir aileye emanet etmesini konu ediniyor. olayları emanet edilen kız çocuğunun bakış açısından okuyoruz. yine kısa çerezlik ama anlattıklarıyla insanın kalbini yumuşatan türden bir eser. sevgi ve ilginin özellikle çocuklar için ne denli önemli olduğunu aslında bi ekmek bi su gibi gerekli olduğunu görüyoruz. bu duygular çocuklara yeterince yansıtıldığında ise onların olumlu anlamda değişikliklerine tanıklık ediyoruz. bir yanda çocuğunu kaydedip emanet edilen çocuğa kıymet verip özenle bakan bir aile, diğer yanda mevcut ekonomik sıkıntıları umursamayıp, çocukları kullanmaktan da asla geri kalmayan, aynı zamanda bakamasa da çocuk doğurmaya devam eden bir aile. insanın kıymet bilmesi için illa elindekini kaybetmesi mi gerekiyor acaba anlamıyorum. insanoğlu elbette nankör ve şükürsüz o 2+2. karşımıza çıka çıka anladık artık onu... ama bu kadar olur mu? (oluyormuş) her neyse yeterince üzülecek problemim yokmuş gibi kitaptaki kızın travmalarına, sorumsuz ebeveynlerine, emanet ettikleri aileye ve daha on yüz bin milyon şeye üzüldüm. yazsam ansiklopedi olur, ama üşeniyorum. tekrar kitaba dönecek olursak eğer okunmaya değer tatlı bi eser, iyi geceler! . . . öyle bir noktadayım ki ne bugüne değin olduğum kişi ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum. bir yerde sır varsa, diyor, orada utanç vardır, utançsa ihtiyacımız olan bir şey değil. keşke şimdi evde olsaydım da tüm buanlamadığım şeyler hep oldukları gibi kalsaydı diye geçiriyorum içimden babamın bırakıp gidişinin tadı var suda; hiç orada olmayışının, gittikten sonra bana ait hiçbir şeyin olmayışının tadı. acaba başka ne zaman böyle hissettim diye hatırlamaya çalışınca üzülüyorum, çünkü buna benzer başka bir zamanı ve de mutluluğu hatırlayamıyorum, çünkü hatırlayamam. her şey bir başka şeye dönüyor, daha önce her ne idiyse onun bir başka biçimine. gittiğinde içimdeki tek şey onu özlemek oluyor. başkalarının hep iyi yönlerini görmek ister ve bazen de bunun için düş kırıklığına uğramayacağını umarak onlara güvenme yolunu seçer, ama yine de uğrar. çoğu insan sırf bulunmaz bir hiçbir şey söylememe fırsatını kaçırdığı için çok şey kaybetmiştir. ah, ne olursa olsun kadınlar neredeyse her zaman haklı çıkıyorlar. bir erkek daha burnunu uzatmadan, aklı başında bir kadın yolun en sonunu bile görüp olacakların kokusunu alır.
🍀 Çağdaş İrlanda edebiyatına ait bir kitap. Yazar kitapta bir kız çocuğunun gözünden olayları anlatmış. Bir yanda kendi ailesi bir yanda ise tatmadığı ilgiyi, sevgiyi gördüğü emanet edildiği aile. Kitap akıcı ve hızlı ilerliyor. Sayfa sayısı da 80 olduğu için hemen bitiriyorsunuz.








