İçeriğe geç
MeczupKitap · 2014

Tüm Gönderiler

..Ne olursak olalım, var olmaya devam edeceğiz.. Kutsa, maskelerimi çalan hırsızları kutsa! Özgürlüğü ve huzuru buldum meczupluğumda; yalnızlığın özgürlüğünü ve anlaşılmamış olmanın huzurunu. Çünkü bizi anlayanlar içimizdeki bir şeye de egemen olurlar. Kitap kısacık. İçinde ise kendisinden de kısa öykü bile demek istemeyeceğim öyküler yer alıyor. Hepsi üstüne düşünülesi hikayeler. Tabi bazıları pek de dolu değil bence ama aralarda gerçekten çok güzeller var. Bana ne alaka diyebilirsiniz ama yazım tarzı neil gaiman ın sandmanini hatırlattı. Kitap 51 sayfa. Okuyup beğenmeseniz bile bir şey kaybetmezsiniz.

Zaman zaman anlaması zor, kimisi düşündüren onlarca kısa hikayeden oluşan bir kitap. Bazı noktalar gerçekten bir durup nefes aldırıyor insana, bazı satırları ise anlamakta güçlük çekiyorsunuz. Bolca altını çizdirecek sözleri var. Neyse ki Halil Cibran’ın okuduğum 3. eseri olduğundan diline ve anlatımına alıştım. Günün son kitabı olarak kapanışı yapmış oldu.

“Kayaların arasında otlarla kaplı bir yerde, başını kuma gömmüş bir adam vardı. “Burada yıkanabiliriz, o bizi göremez,” dedim ruhuma. “Hayır, binlerce kez hayır,” dedi ruhum. “Bu, gördüğün insanların en kötüsüdür. Ruhunu gizleyen tam bir softadır.”

"Neden ne olacağımızı tartışıyoruz ki, henüz daha ne olduğumuzu bilmeden?" "Özgürlüğü ve huzuru buldum meczupluğumda; yalnızlığın özgürlüğünü ve anlaşılmamış olmanın huzurunu. Çünkü bizi anlayanlar içimizdeki bir şeye de egemen olurlar." "Dostum, sen benim dostumsun, ama nasıl sağlayabilirim ki anlamanı? Benim yolum senin yolun olmasa da, birlikte yürürüz, el ele." "Ne söylediğime inanmanı ne de yaptığıma güvenmeni isteyeceğim senden; çünkü sözlerin düşüncenin öz yankısından başka bir şey olmadığı gibi, eylemlerim de senin eylem arzunun yankısından başka bir şey değildir."

Hayatın farklı birçok noktasına değinilmiş olsa da ana temalar; topluma yabancılaşma, yalnızlık, anlaşılmamak, kendi varlığını kabullenmeme üzerineydi. Yani bana, bu kısa kitabı okurken sirayet eden izlenimler bu yöndeydi. Özellikle Meczup, Uyurgezerler, Çarmıhtaki Adam ve Kusursuz Dünya bölümleri, benim de bir zamandır aklımı kurcalayan konuları içerdiğinden çok dikkatimi çekti. Hikayelerin çoğunda yazar, yumuşak, şiirsel tarzıyla benliğinin aldığı hâli kabulleniyor gibi gelse de buna karşı çıkan başka semboller de vardı. Küçük eleştiriler olarak yazılmış, duyguları ve beklentileri hakkında maskelerle dolaşan iki yüzlü topluma hafif bir iğnelemede bulunuyordu. Tabii ki farklı konularda yaptığı, yerinde hicivleri metaforik ve imgesel bir şekilde yazmış. Yazardan ilk kitabım olsa da okuması bu yüzden hem keyifli hem de rahattı. Basit ve direkt bir üslup, hayatın sığ konularını işlemek için yavan kalıyor bence. ° "Ne söylediğime inanmanı ne de yaptığıma güvenmeni isteyeceğim senden; çünkü sözlerim senin öz düşüncelerinin yankısından başka bir şey olmadığı gibi, eylemlerim de senin eylem arzunun yankısından başka bir şey değildir."

Tekrar oku, tekrar hatırla. Birbirinden anlamlı kısa öyküler. Her birinde uzun uzun düşündüm, ancak daha çok düşünmeliydim. Napayım bu ara amaçlarım farklı :/

Bomboşşş hissettiren bir kitap. Ne için okudum, ne çıkardım, hiçbir anlam ifade etmiyor. Kısacıktı, okumak için okudum.

Sen benim derin düşüncelerimi anlayamazsın, ben de onları anlamanı istemem. Ben denizle baş başa olmak isterim. 📚 Binlerce ifadeye ev sahipliği yapan bir yüz de gördüm, kalıptan çıkmış gibi tek bir ifade barındıran yüz de. 📚 Ben senin topraktaki kökünüm, sen benim gökteki çiçeğimsin... 📚 Çünkü sen ne benim karanlığımın ezgilerini duyabilirsin ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin. 📚📚 Yazarın gençlik döneminde yazdığı bir eseri. Meczup'ta, maskelerinden sıyrılıp gerçek benliğini sevmiş, tabiri caizse kendinle barışmış insanı anlatıyor. Gençlik döneminde yazdığını da düşünürsek, yazarın bakış açısının enginliğine şapka çıkarmamız da kaçınılmaz elbette :) Bütün yüzeysellikten sıyrılıp, varış noktasındaki yalnızlığını ve özgürlüğünü seven insan meczup konumunda ona göre. Kötülük, ikiyüzlülük, egoizm, tahammülsüzlük gibi bireyin kişiliğini baltalayan durumları eleştirmek hatta bunu yapınca toplumdan dışlanacağını da bilse, yalnızlığıyla barışmış insanın yani meczubun yol hikayesine eşlik etmek keyifliydi :)

"Yenilgi, Yenilgim, benim yürekli eşim, Duymalısın şarkılarımı, çığlığımı, sessizliğimi, Senden başka hiç kimse söz edemeyecek kanat vuruşlarımdan, Ve denizlerin gürlemesinden, Geceleri yanıp tutuşan dağlardan, Sarp ve kayalık ruhuma yalnız sen tırmanacaksın. Yenilgi, Yenilgim, benim ölmez cesaretim, Sen ve ben, birlikte güleceğiz kasırgayla, Ve ikimiz, mezarlar kazacağız içimizde ölenler için, Şevkle tutunacağız güneşe, Teklikeli olacağız.! "

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et