‘Bir inşaat işçisi olan Latif'in, kimliğini gizleyerek çalışan Afgan bir genç kıza âşık olmasıyla başlayan hikâye, sevginin insanı nasıl değiştirebileceğini ve fedakârlığın anlamını anlatır.‘ 🌧️ İnşaat alanında çalışan genç Latif, başlangıçta sorumluluk almaktan kaçınan, kendi rahatını düşünen bir karakterdir. Ancak geçirdiği kaza nedeniyle çalışamaz hâle gelen bir işçinin yerine gelen Rahmat, onun hayatında beklenmedik bir değişimin başlangıcı olur. Latif, önce işini elinden aldığını düşündüğü bu genç adama öfke duyar. Fakat zamanla Rahmat'ın ardındaki gerçeği öğrenmesiyle birlikte ona bakışı da değişir. Artık karşısında bir rakip değil, hayatın ağır koşulları altında ayakta kalmaya çalışan bir insan vardır. Üstelik bu karşılaşma, Latif'in henüz kendisinin bile farkında olmadığı duygularla tanışmasına neden olur. Baran'ın kimliğini ve yaşadığı zorlukları öğrendikçe Latif'in sevgisi de bambaşka bir hâl alır. Başlangıçta kendisine yakın olmak istediği bu insan için zamanla hiçbir karşılık beklemeden çabalamaya başlar. Kendi rahatından, kazancından ve güvenliğinden vazgeçerek onun hayatını kolaylaştırmaya çalışır. Filmin en güzel taraflarından biri de bu dönüşümü aceleye getirmemesi. Latif'in değişimini büyük itiraflarla değil, bakışlarla, sessizliklerle ve küçük fedakârlıklarla izliyoruz. Bir insanı sevmekle birlikte onu anlamayı, onun dünyasını görmeyi ve kendi isteklerinden biraz olsun uzaklaşmayı öğreniyoruz. 🕯️ Film, bu aşk hikâyesinin arka planında göçmenlik, yoksulluk ve hayatta kalma mücadelesini de oldukça etkileyici bir biçimde ele alıyor. Baran'ın ailesi için üstlendiği sorumluluklar, kimliğini gizlemek zorunda kalışı ve Afgan işçilerin ağır çalışma koşulları, hikâyeye yalnızca romantik değil, insani ve toplumsal bir derinlik de kazandırıyor. Bazen bir insanın sessizliğinin ardında ne kadar büyük bir mücadele olduğunu bilmiyoruz. Baran, tam da bu noktada, tanımadığımız insanların hayatları hakkında ne kadar kolay hüküm verdiğimizi ve onların taşıdığı yükleri ne kadar az gördüğümüzü hatırlatıyor. 🪷 Latif'in sevgisi ise zamanla sahip olma arzusundan uzaklaşıyor. Baran'ın kendisine ait olmasını değil, iyi olmasını istiyor. Belki de sevginin en incelikli hâli budur: Bir insanın hayatında kalamayacağını bilsen bile onun iyiliğini istemekten vazgeçmemek. Filmin finalindeki yağmur ve silinen ayak izi de bu duyguyu tamamlıyor. Baran'ın geride bıraktığı iz yavaşça kaybolurken Latif'in içinde bıraktığı iz kalmaya devam ediyor. Çünkü bazı insanlar hayatımızda uzun süre kalmasalar da bizi eskisi gibi bırakmazlar. Belki de filmin en güzel hatırlatması şu: Her karşılaşma bir ömür sürmek zorunda değildir. Bazı insanlar hayatımıza yalnızca bir anlığına dokunur ama o andan sonra dünyaya aynı gözlerle bakamayız. Tıpkı yağmurun altında silinen bir ayak izi gibi, geride kalan şey görünmez olabilir; ama hissettirdikleri kolay kolay kaybolmaz.
Tüm Gönderiler
Bir Ayak İzinin Kısa Tarihi - `Ve Baran’ın da üzerinde Burka; Burka’nın rengi mavİ`•• Ölümün bile bir töreni var. Görünmezliğin yok. Bir insanın öldüğünü anlarsın. Hiç yaşamamış gibi silinmesini çoğu zaman fark etmezsin. film hikâye anlatmıyor, yokluğu görünür kılmaya çalışıyor. Filmin belirgin bir türü yok. tür dediğimiz şey, kütüphanecilerin ihtiyacıdır. Hayat, raflara sıkıştırmak ile ilgili değil. Bir işçi aynı gün hem yabancı, hem âşık, hem aç, hem suçlu, hem masum.Tek kelimelik mesele değil, mesele kelimeden utanabilir. Aslında görünmeyenler hakkında çekilmiş bir film. Zaten devlet denilen şey de böyle çalışır Sana “yoksun” demiyor. Seni saymıyor. Yokluk inkâr değil, muhasebedir. Defterlerinde adın yoksa sen de yoksun. Bu yüzden de insan bazen ölümle değil, istatistikle kayboluyor. Ne tuhaf. Eskiden masallarda görünmezlik pelerini vardı. Şimdi çalışma izni. İnşaatları uzun zamandır sevemiyorum. Kendini izlettiriyor olması, vahşetindendir. Çünkü her yükselen kat eksilen birini hatırlatıyor. Bir bina göğe doğru büyürken mutlaka bir insan yere doğru eğiliyor. Bunun kuantum fiziğinde de karşılığı var. Demir, beton ve cam… Ne kadar sağlam duruyorlar. Oysa onları bir arada tutan şey harçtan çok yorgunluk. Şehirler, kanalizasyonların üzerinde ve birikmiş yorgunlukların eseridir. Akşam eve dönen insanların omuzlarını üst üste koysak, belki bir köprü eder. Köprüyü alkışlar. Omuzlar unutur. Çocuklar, kumsallarda dalga gelince yıkılan kumdan ev yaparlar. Çocuk olmayanlar, betondan evler yapar. Bunları dalga yıkamıyor. İçindekiler yıkılıyor. Toprağın unutmaya çalıştığını, yağmur hatırlar. Medeniyetler nehir kıyısında kurulmasında bunun payı vardır. İnsan önce suya bakıp kendini gördü. Sonra aynayı icat etti. Aynaya bakıp başkasını unuttu. Teknoloji biraz hızlandırılmış unutkanlık olabilir mi? bknz: dromoloji. Bilmiyorum, aşırı şüpheci bir gün. Şehir ilginç bir şey. Sürekli yükseliyor. Şehirler yukarı doğru büyümesi, geri kalanını aşağı doğru küçültüyor. Bir bina yapılıyor. Mimar, mühendis, banka, kredi, emlakçı ve anahtarı alan başkası… Gülün Adı var; O binayı taşıyan sırtların adı yok. İlerleme dedikleri şey biraz da malzeme değişikliğidir. Filmin en sevdiğim tarafı konuşmaması. İnsan konuşmaya başladıkça kendini savunuyor. Sessizlik öyle değil. Sessizlik mazeret üretmiyor. Bakışın söylediğini cümle çoğu zaman bozuyor. Bir insanın yüzüne uzun süre bakınca biyografisini değil, yorgunluğunun skalası görünür. Yorgunluğun dili yok, tercüme de istemiyor. Sanayi devriminden beri, sevgi hakkında söylenenlerin çoğu sahip olmak üzerinden anlatılıyor. Ne kadar çok “ben.”Oysa bazen tam tersine doğru büyüyor. Birini sevmek, kendi cümlesinden bir özneyi eksiltmek gibi. Dil bunu pek sevmiyor. Yağmur, herkesin üzerine aynı yağmaz. Bazıları yağmurdan sonra eve gidiyor. Islananlar, üşüyenler, şemsiyesiz dolaşmayanlar.. Aradaki fark meteoroloji değil. !SINIF. Ne tuhaf. Damlaların düştüğü yer bile sınıfsal olabiliyor; Asfaltın üstüne, teneke çatının, avuç içine, pasaportun olmadığı bir sınıra. Su aynı. Hayatlar değil. Sonra, ayak izi… -uzun bir tek plan sahne- İnsan neden iz bırakmak ister? Unutulmamak için mi? Yoksa gerçekten yürüdüğünü kendine kanıtlamak için mi Uygarlık denilen şey, birbirinin üstüne basılmış ayak izleri.. Kimileri taşa kazınmış. Kimileri çamura. Kimileri hiç görünmemiş. Şunu fark ettim. Bir insanı gerçekten sevdiğinde onu hikâyenin merkezine koymuyorsun. Tam tersine, merkezden çekiliyorsun. Bugün herkes görünmek istiyor. Daha çok duyulmak, bilinmek, daha çok hatırlanmak. Sevgi meselesi, bunların tam tersidir; Bir başkasının görünmesine razı olmak; Kendi gölgenden vazgeçebilmek; Bunun için büyük laflara gerek yok. Sessizce geri çekilen bir omuz yeter. Film bitti. Ekran karardı. Ben dışarı çıkmadım Yağmur da yapmıyordu. İnsanların çoğu koşuyordu -dromoloji-. Başka bir şey düşündüm. Acaba şimdi yağmur yağarsa, gerçekten sudan mı kaçılıyor? Yoksa suyun hatırlatacaklarından mı? Su garip bir şey. Temizlediği kadar ortaya da çıkarıyor. Yüzü yıkıyor -özellikle maskeyi-. İnsanlar üzerinden atladığı; kaldırımlarda küçük su birikintileri olur. Pek kimse içine bakmaz. Oysa suyun en eski huyudur bu; Gökyüzünü yere indirir. İnsan ise başını eğmeden yürümeyi marifet sanıyor. Belki de bütün meselenin birazı da bundan ibaret. İnsanlar göğe de bakarak yaşar; yaşayabilmeli; yaşıyorlarmış. Bazıları yere. Bazıları ise bir su birikintisinde ikisini aynı anda görür. iyi filmler de böyle çalışıyor. Sana yeni bir dünya göstermiyorlar. Aynı dünyaya yeniden bakmayı öğretiyorlar. Ve Baran’ın da üzerinde Burka; Burka’nın rengi mavi••
Bir insanı uzaktan da sevebilmenin mümkün olduğunu ve sevmenin en çok da fedakarlık olduğunu anlatan güzel, sakin bir film. Ve tabii fakirlik meselesi var çok iyi işlenen.
Aşk tenden ibaret olmadığının en büyük kanıtı. Zaten tende olan şey aşk değildir şehvettir. En büyük aşk görmeden yaşanandır…
"gσ̈rünєn σ kí αşk вütün dєrtlєrín ílαcı; lαkín єn вüчük dєrt αşkın kєndísí." İçimi acıtan, canımı yakan, beni benden alan, dağıtan film. Sıkıntının, yoksulluğun, zorluğun, acının, çaresizliğin, hayatta kalabilme dertlerinin içinde, aşkın lüks olarak dahi hayatlara sızamadığı bir iklimde, çöllerde bir çiğdem çiçeği gibi filizlenen bir aşkın hikayesidir Baran. Bir gölgeyi görerek başlayan aşkı için olabilecek her türlü fedakarlığı ve hatta elinden gelenin fazlasını yapabilen, kimliğinden, isminden, kendisinden vazgeçebilen, aşktan ibaret bir Latif. Ve film boyunca tek kelimesini dahi işitmediğimiz, zorluktan, sıkıntıdan, acıdan ama aynı zamanda azimden, dirayetten, masumiyetten, iffetten ibaret bir Baran. Değil dokunmak, tek bir kelime etmeden, ses dahi duyulmadan içine düşülen, teslim olunan böylesi bir aşk. Aşkın cinsellikten öte olduğunu, tek kelime kelime dahi etmeden gözleri ile konuşan Baran'dan, her türlü fedakarlığı yapmaktan geri durmayan Latif'ten öğreniyoruz. Aşkın anlamını yeniden yazıyor, dahası yaşatıyor bu film. İzlenmeli, izlettirilmeli. Aşk'la kalın..
"Yalnız yaşayanin komşusu Allah'tır." Naif aşkları izlemeyi sevenler için güzel bir İran sineması. Aşk uzaktan da sevmenin de mümkün olduğunu hatırlattı.
26.01.25
sociological perspective dersinde teorilerle analizlediğimiz bir film. klasik bir yapım sınıf çatışmalarından cinsiyet eşitsizliklerinden bahsediyor Ortadoğu'da
👩🏻❤️👨🏻🐦⬛🍁🌧️☔️🫓☕️🩼🛻🏚️💴 (Spoi yerine geçer mi bilmem ama takılmayan okuyabilir kdjd) Neden mutlu sonla bitmedi ki.. mutlu bir son isterdim Latif ve Baran için. Şahsen kızın öylece gitmesine izin vermesi de ne bilim yani. İsteyen bir şekilde alırdı o kızı Latif. Olmadı bu kdjdd Neyse efendim filmi beğendim. Sakin ilerliyor ama konusu ve işleyişi güzel. Başta Latif afra tafra yaptı ama sonradan nasıl da peşinde koştu. En baştan belliydi aslında kız olduğu kimsenin anlamaması da filmin mantık hatalarından diyelim. Tuzu biberidir efendim. Latif’in mutfağı talan ettiği sahneden sonra Baran’ın güzelleştirmesi.. görür görmez “kadın girdiği her ortamı güzelleştiriyor, çiçek açtırıyor. Nasıl da kadın eli değdiği belli oldu.” Dedim kendi kendime. Hoş ama sakin ilerleyen bir filmdi. İzleyecek olanlara keyifli seyirler dilerim💐
Alışık olduğumuz aşk ve dram filmlerinden çok farklı bir film. Roman okur gibi hissettim kendimi izlerken, ince ince insanın içine işliyor. Oyuncular bakışlarıyla oynamış büyük ölçüde, çok fazla diyalog yok. Hatta Baran karakterinin bir kere bile sesi duyulmuyor filmde. Ama bakışlarıyla çok şey anlatıyor. Klasik aşk hikayelerini seven romantik biriyseniz mutlaka izleyin 😀









