Vallahi çok farklı bi yapımdı. Bitirdiğimde "Noluyo şimdi" dedim. Sonra yavaş yavaş anladım filmi düşününce. Fena kasvetli ve gerici bir filmdi. Korku kavramını nasıl ele aldığınıza göre korku mu değil mi değişir ama ben netlikle diyebilirim ki ürperticiydi. İnsanların ifade edemediği, bastırdığı duyguların, nefretin, sitemin, kinin bir "Hipnoz" sonucu feci dışavurumudur desek yeridir film için. Dedektif Takabe'nin akıbeti en baştan belliydi bence. Japonlar garip film çekmesini de biliyorlar. Yönetmenin aklına nasıl böyle bir şey gelmiş yahu. Bayıldım diyemem ama kesinlikle kötü değildi. Farklılık görmek isteyen izleyebilir.
Tüm Gönderiler
Bazen kendi içimde bir boşluk hissediyorum. “Sen kimsin?” diye sorsalar, ne cevap verirdim bilmiyorum. Film de bunu yapıyor: sessizce, yavaşça, insanın en karanlık köşesini gösteriyor. Hollywood bunu yapamaz.
Oldukça yavaş tempoya sahip olmasına rağmen giderek artan bir gerilimle ilerleyen psikolojik polisiye filmi. Aynı zamanda varoluşsal ögeler de barındırıyor. Film boyunca, insan kötü doğar mı, yoksa sadece tetiklenmeleri yeterli midir? Neden cinayet işler, bunda bir anlam var mıdır? gibi sorulara yanıt ararız. Filmin ana karakteri Takabe, her biri farklı kişiler tarafından işlenen ama ortak noktası, çarpı işaretiyle kesilmiş kurbanlar olan seri cinayetleri araştırmakla görevli bir dedektiftir. Araştırdıkça aslında tüm bunların arkasında tek bir kişinin olduğunu bulur. Hafızasını kaybetmiş gibi davranıp insanlara sürekli "ben kimim?", "neredeyim?", "sen kimsin?" gibi sorular sorup ve sonradan unutup tekrar sorduğu için amnezisi olduğu düşünülen ancak gerçekte mesmerizm üzerine çalışmalar yapmış, hipnoz tekniğini oldukça iyi kullanan Mamiya insanları cinayet işlemeye yönlendirir. Takabe Mamiya'yı yakalar ancak bir türlü bunu neden yaptığı konusunda konuşturamaz. Mamiya ile konuşmanın tehlikeli olduğu ve derine inmemesi konusundaki uyarılara Takabe kulak asmaz ve sonunda Mamiya onu da etkisi altına alır. Akıl hastası karısı yüzünden iç çöküş yaşayan dedektifin bastırdığı öfkesini ortaya çıkararak zihnini çözer. Filmin sonu açık uçlu bitiyor ancak Takabe'nin Mamiya'yı öldürdükten sonra onun yerine geçtiği son sahnede tedavisi yokmuş gibi görünen hipnoz hastalığının bulaşıp yayılmaya devam etmesinden anlaşılıyor. Tıpkı insan zihninin bir labirent olduğu gibi çok katmanlı sahneleri olan Cure, konusu ve temposu bakımından izlerken adeta hiptoz edici bir etki yaratıyor.
Çok sıkıcıydı hiç beğenmedim. Yorumlarını görünce beklentiyle izlemeye başlamıştım halbuki. Film boyunca kasvetli bir havası vardı. Ayrıca sonunu anlayamadım. Bu sefer de dedektif mi insanları hipnoz etmeye başladı? İzlemesemde olurmuş. 4/10
Şöyle zekice yazılmış seri katil filmlerine bayılıyorum. Seven, Memories of Murder şimdi de bu. Normalde uzun uzun yazardım ama hem yazabileceğimi düşünmüyorum hem de haddim değil gibi geliyor. Yine de bir şeyler söylemek gerekirse senaryo sizi alıp götürüyor. Sonunda da sizi hipnoz ediyor. Teknik olarak da başarılı. Koji Yakusho abimiz de çok iyi oynamış. Kötü adam da gayet iyi. Ama filmi böyle herhangi bir film gibi incelemek bana doğru gelmiyor. Film korku unsurları içermeden sizi germeyi başarıyor. Bittikten sonra filmle ilgili bir şeyler okuyunca daha da saygı duydum. Tavsiye de ederim. Kısacası çok usta bir kalemi var filmin Bu tarz zekice filmlerin artması dileğiyle. 9/10
Kiyoshi Kurosawa'nın en bilinen filmlerinden biri.Yönetmen Nabız filmine de açıkça göndermeler yapmış bu filmde mesela kırmızı ışıgın yanıp sönmesi gibi. Bunu bir çakmak ışıgında ya da trafik lambasında görmekteyiz.Bana göre film biraz ters köşeli ve bu sizi baglıyor filme.
A Film By Kiyoshi Kurosawa Japon sinemasının David Cronenberg'ü olarak anılan yönetmen Kiyoshi Kurosawa'nın 1997 yapımı gerilim suç filmi. Aklı başında bir grup farklı insanın kendi istekleri ile bir anda cinayet işlemeleri ve işledikleri cinayette cesetlere x işareti yazmaları japon emniyetini harekete geçirmiştir. İzleyici olarak acaba şu mu? Yoksa bu mu? Derken olay bambaşka bir hal alıyor. Gerilim sevenlerin zevkle izleyeceği bir film..
10/8,5 👍👍 Cure yani tedavi filmi sıra dışı bir senaryoya sahip. Art arda öldürülen kurbanlar var ve hepsinin boynunda X şeklinde çizikler. Fakat ilginç olanı cinayeti işleyen kişiler hep olay yerinin yakındalar. Fakat hiçbir şey hatırlamıyorlar sadece öldürdüklerini biliyorlar. Dedektifimiz Takabe bunların hipnoz olduğuna şüpheleniyor. Ve bir süre tüm cinayetlerden önce katille görüşen bir genç bulunuyor. Gencin tuhaf tavırları ve hafıza problemi var. Dedektif Takabe bu gencin eskiden çalıştığı geri dönüşüm fabrikasındaki kiraladığı odaya gider ve burada Mesmer'in kitaplarını bulur ve araştırmaya devam ettikçe gencin aslında bir Psikoloji öğrencisi olduğunu ve hipnoz konusunda dersler aldığını görür. Daha sonra dedektif gencin bulunduğu odaya gider ve onunla konuşur. Kendisinin suçlu olduğunu ve onu hapse attıracağını söyler fakat genç zamanla onu kendine çeker ve hipnoza başlar. Dedektif,genç ile konuştuğu her sahnede sinirlerine hakim olamaz. Bu hipnoz aslında tedavidir. Bilinçaltımızda yatan duyguları serbest bırakır. Bu sebeple öğretmen,karısını öldürmüş, polis, arkadaşını öldürmüş, doktor kadın, bir erkeği öldürmüş, filmin başındaki adam, fahişe kadını öldürmüş. Film aslında bilinç altında yaşadığımız şeylerin dışarıya çıkımını bir nevi bizim 'şeytanımız' olduğunu anlatır. Dedektifimiz dava arkadaşı psikiyatr ise genç ile konuşmuş ve o da hipnoza uğramıştır. Zaten kendisinin intihar ettiğini görüyoruz. Takabe ise karısını öldürür. Yönetmen o sahnede bize eşine bakan Takabe'yi ve bıçağı gösterip hemen farklı bir sahneye geçiş yapar. Sanırım Takabe de karısını öldürür. En sonda genci nasıl bulduğunu anlamadığımız bir binada vurur ve öldürür. Film ise Takabenin bir garsonu hipnoz edip garsonun bir bıçak almasıyla biter. Yani Takabe hipnozcu görevini gençten almıştır. Üzerinde konuşulacak çok şey olan karmaşık bir film Cure fakat benim analiz okumadan anlayabildiklerim bu kadar. Ayrıca yönetmenin filmin birçok sahnesinde yanıp sönen kırmızı ışık da koyması izleyiciye 'sizi hipnoz' ediyorum mesajını veriyor olabilir.







