(@) - Raf

Hani midye için bir tabir vardır ya "yediğim en güzel bok" diye. Bu filmde benim için öyleydi denebilir. Her ne kadar saçmalıklarla dolu olsa da zevkle izledim. Normalde fantastik bir filmi saçma diye eleştirmek doğru olmayacaktır tabi ama bu filmdekiler…devamıHani midye için bir tabir vardır ya "yediğim en güzel bok" diye. Bu filmde benim için öyleydi denebilir. Her ne kadar saçmalıklarla dolu olsa da zevkle izledim. Normalde fantastik bir filmi saçma diye eleştirmek doğru olmayacaktır tabi ama bu filmdekiler çoğu kişiye hitap etmeyecek şeylerdi. Yine de ben yönetmenin kafasını sevdim. KONUSU: Bir adada mahsur kalan Hank tam her şeyden ümidi kesmişken kıyıya bir ceset vuruyor ve macera başlıyor. Filmin adının "Çakı Gibi" olmasının sebebi de kıyıya vuran cesedin yani Manny' nin İsviçre çakısı gibi her işe yaraması. Ne işe yaradığını söylemeyeyim, tadı kaçmasın. Ara ara Recep İvedik' ten esintiler (gerçekten esinti) hissetseniz de bu filmde daha çok eğleneceğiniz, duygulanacağınız ve daha az kıl göreceğiniz kesin. Çok güldüğüm yerler oldu. Ayrıca böyle saçma bir filmin drama ile de işlenebilmiş olması ayrı bir başarı. Dostluk ve insanlık hakkında birçok güzel mesaj görebiliyoruz. Eleştirilen konulara gelecek olursam en çok şikayet ettiğim konular mevcuttu: İnsanların birbirine değer vermemesi, farklı birini gördüklerindeki hal ve tavırları, bu yüzden de çoğu kişinin toplumda kendini ifade edememesi, bir babanın yapması gerekenler, hayat denilen yolda bir dost edinmemiz gerektiği... Meğer ne çok konu işlenmiş. Filmden sonra "Artık bunu böyle yapacağım, şöyle olacağım." diyebilirsiniz. Çünkü her ne kadar okumasam da bir kişisel gelişim kitabı bitirmiş ve daha duyarlı bir birey olmuş gibi hissediyorsunuz. Yorumumda birçok kez "saçma" kelimesini kullandım ama bu filmin bir eksisi olarak anlaşılmasın. Aksine benzeri olmayan saçma güzel bir film çıkmış ortaya. SPOILER --------------------------------------------------------- Özellikle otobüs ortamı oluşturup müzik dinleyerek, camdan dışarıyı seyrederek, Hank' in kız kılığına girip Many' nin aşık olduğu kız gibi davrandığı sahneler çok güzeldi. Manny' nin ilk konuştuğu, osurduğu ve pusulalık yaptığı sahnelerde de epey güldüm. -------------------------------------------------------------- BİTTİ Her ne kadar "Buna mı güldün len?" diyecek kişiler çıkabilecek olsa da ben filmi beğendim. Biraz pozitif olmanız, gülmekten korkmamanız lazım. Henüz bunlara da yasak gelmedi ne de olsa. Ha film az komik olarak da anlaşılmasın. Bazı Türk yapımlarının düşük seviyesinden dolayı gülmeye utandığımız için benzer şeyler görünce yine gülmemeye çalışabiliyoruz. Merak etmeyin, arada ciddi bir kalite farkı var. Çakı gibi bir dost bulmanız ve sizin de ona çakı gibi gelebilmeniz dileğiyle...

tunahantino 4 years ago

Dr. Garipaşk

Stanley Kubrick

17 Gönderi

Suç, dram, romantik, gerilim, gizem, bilim kurgu, savaş... Her telden çalmasını bilen Kubrick, gençlik filmi çekse yine tadından yenmezdi. Dr. Strangelove da kendisinin mizahi yönünü görmemizi sağlayan en değerli filmlerinden biri. Filmde General Jack D. Ripper kafasında kurduğu teoriler yüzünden…devamıSuç, dram, romantik, gerilim, gizem, bilim kurgu, savaş... Her telden çalmasını bilen Kubrick, gençlik filmi çekse yine tadından yenmezdi. Dr. Strangelove da kendisinin mizahi yönünü görmemizi sağlayan en değerli filmlerinden biri. Filmde General Jack D. Ripper kafasında kurduğu teoriler yüzünden kimseye haber vermeden SSBC' ni bombalamaya karar veriyor. Ancak dünyanın, SSBC' nin zor zamanlar için sakladığı Kıyamet günü Silahı' ndan (söylemesi güzel hâliyle Doomsday Machine) haberi yoktur. Savaşın sebepleri, ciddiyeti, etkileri; komik ve absürt bir dille anlatılmış. Her filminde olduğu gibi yine hiçbir gereksiz detay kullanmayan Kubrick, her replik ve inceliklerle vermek istediği mesajı gerekli yerlere adeta dart misali saplamış. Hatta bu yüzden film için tanımım: Her çizgi filmde gördüğümüz, içinden yazı çıkan o meşhur silah. Tekrar detaylara dönecek olursak film siyah beyaz olmasına rağmen takıntılı amcamız Kubrick, toplantıların yapıldığı dev masa için yeşil renk bir örtü seçiyor. Bunun sebebiyse savaş hakkında toplantı yapan elemanların aslında Dünya üstüne kumar oynamaları. Film bunun gibi daha birçok gönderme içeriyor ancak ne ben bunlardan bahsedeyim ne de sizin seyir zevkiniz kaçsın. En iyisi, hemen bu film için bir boş vakit ayırın ve internetten Tamer Baran' ın Dr. Strangelove hakkındaki incelemesini okuyun. Zaten okumak isteyeceğinizi düşünüyorum çünkü aklınızda ufak boşluklar kalıyor. En az film kadar değerli bir noktaya daha değinmek istiyorum: Tek filmde üç farklı rolü aynı kişinin oynadığını biliyor muydunuz? Üstelik her rolde o kadar başarılı ki ben ilk izlediğimde farketmemiştim. Aklımdaki tek düşünce "Hmm, bu adam bir yerden tanıdık geliyor ama nerden?" sorusuydu. Savaşı kara mizah ile en iyi Kubrick' ten izlerdik zaten. Mizahi yönüyle, siyah beyazlığıyla, oyunculuklarıyla, sizi ekrana kitleyecek senaryosuyla mükemmel bir film. İyi ki çekmiş bu filmi büyük üstad. UYARI: Filmi izlerken canınız sakız çekebilir ve yılından ötürü bazı sahneler gerçekçi gelmeyebilir. Ayrıca film alttan alttan aklınızdan geçmeyecek konulara değindiği için bahsettiğim incelemeyi kesin okuyun. - Mandrake, sen hiçbir Komünisti su içerken gördün mü? - Hayır, gördüğümü söyleyemem Jack. - Votka, tek içtikleri şey bu, değil mi? Hiç su içmezler.

tunahantino 4 years ago

Kayıp Çocuklar Şehri

Marc Caro

7 Gönderi

Birçok ödülde adaylık kazanan Delicatessen filminin usta yönetmeni Marc Caro' dan yine hayal gücünün doruklarına ulaşan, Bağımsız Ruh En İyi Yabancı Film Ödülü' ne adaylık kazanmış, Jean-Pierre Jeunet' ın da yönetmenlikte payının bulunduğu efsane bir film. KONUSU: Çocukları, onların güzel…devamıBirçok ödülde adaylık kazanan Delicatessen filminin usta yönetmeni Marc Caro' dan yine hayal gücünün doruklarına ulaşan, Bağımsız Ruh En İyi Yabancı Film Ödülü' ne adaylık kazanmış, Jean-Pierre Jeunet' ın da yönetmenlikte payının bulunduğu efsane bir film. KONUSU: Çocukları, onların güzel rüyalarını görebilmek için kaçıran ama bu yüzden onların sadece kabus görmelerine neden olan acımasız bir adam, ona yardım eden klon çocukları, üç göz topluluğu, zincir kıran One, yedikleri bir giden yapışık ikizler... Yönetmenin böyle konuları akıl etmek için çocukları kaçırdığını düşünmedim değil doğrusu. İzleyince bana daha çok hak vereceksiniz. Yeni filmlerin çoğuna taş çıkaracak bu film; her dakikasında hayret edeceğiniz orijinal fikirlere, detaylara, efektlere, mekanlara, karakterlere, atmosfere ve hayal gücüne sahip. Günümüzde neden böyle filmler olmadığını düşünmüyor değilim. Cevabı basit aslında: Emek yok. Bu filmde her ayrıntının üstünde uzun vakitler harcandığını herkes görebilir. Hem gözünüzü hem de aklınızı büyülüyor. Her şeyin art arda olacağı şekilde ayarlanan düzenekleri bilirsiniz. Örneğin: Top ilerler, domino taşlarını devirir, onlar bir kaldıracı hareket ettirir, kaldıraç balonu serbest bırakır, balon arabayı hareket ettirir... Heh, işte bunun film halini düşünün. O kadar güzel detaylar, olay sırası var ki filmde; izlediğiniz her dakikadan zevk alacaksınız. Direkt "şu türde" demesi zor bir film. Fantastik var, bilim kurgu var, komedi var, aksiyon var, dram var. Neyse orası önemli değil, filmi izlediğinizde aklınızda bir fikir oluşuyor. Bana kalırsa o fikre göre türünün en iyileri arasında. Delicatessen de öyle. Eminim birçok yönetmene ilham olmuştur bu film. Tam çıkaramasam da bazı tanıdık noktalar gördüm gibi çünkü. Birçok klasik filmde gördüğümüz bir yetişkin ve bir çocuğun dostluğunun çok güzel bir örneğine bu filmde de rastlıyoruz. Ayrıca ailenizle izlenebilecek bir yapım. Raf' ta sadece iki filmi bulunan yönetmenin tüm filmlerini eklettireceğim. Bu yürüyen hayal gücünden bir şeyler kapmalıyız.

tunahantino 4 years ago

The Falcon and the Winter Soldier

Derek Kolstad

42 Gönderi

Marvel her fırsatta kullandığı eğlenceli, komik -belki de ciddiyetsiz diyebilirsiniz- havayı azaltarak tam dozunda kullanırsa ne olur? İşte karşımıza böyle mükemmel bir dizi çıkar. Marvelcılar ile Marvel' a "çocuk işi" diyenleri birleştirir bu dizi. Eminim iki taraf da çok beğenerek…devamıMarvel her fırsatta kullandığı eğlenceli, komik -belki de ciddiyetsiz diyebilirsiniz- havayı azaltarak tam dozunda kullanırsa ne olur? İşte karşımıza böyle mükemmel bir dizi çıkar. Marvelcılar ile Marvel' a "çocuk işi" diyenleri birleştirir bu dizi. Eminim iki taraf da çok beğenerek izleyecektir. (Ben iki taraftan da değilim.) Her bölümde daha da karanlıklaşan bir yapısı vardı -hele hele son üç bölüm neydi abi- Müzikler bile daha karanlıktı. Keşke bunu filmlerde de yapmaya cesaret edebilseler. Çünkü ben daha çok bu koyuluğu, acımasızlığı, hissizliği, kanı seviyorum doğrusu. Zaten altı bölüm olan dizi, su gibi akıp oluyor size altı dakika. Önyargılarınız varsa eğer hepsini yıkıp vaktinizin ufak bir parçasını bu diziye ayırın derim. UYARI: Spoiler içeren paragrafları başında (SPO) yazarak belirttim. Dizinin adı "The Shield" olsa da fazla garip gelmezdi çünkü neredeyse tüm dizi kalkan üzerine kurulu. Ama bundan şikayetçi değilim. Dizinin hem Falcon' a hakettiği değeri verirken, hem de Steve' i unutturmaması iyi olmuş. Ancak Bucky' e yeteri kadar değer verilmediğini düşünüyorum. Kendisini süre olarak daha çok izlemek isterdim. Ve gerçekte de çok yakın olan bu ikilinin dizideki samimiyetleri de çok güzeldi. Bölüm bölüm bakacak olursak ilk iki bölüm sizi tatmin edecek bir aksiyonla başlıyor. Falcon' un kalkana layık olup olmadığını, Bucky' nin de geçmişte yaptıklarını düşünmesiyle geçiyor biraz. Ve tabi ki yeni Kaptan' dan nefret etmekle... Abi en azından maskesinin kulaklarını açık yapmasaydınız da görüntüsü hoş olsaydı. Neyse, belli ki nefret etmemizi istemişler. (SPO) Veee üçüncü bölüm. Kadroya Zemo da katılıyor ve üçlü tamamlanıyor. Diziye çok güzel bir hava katmış. İyi ve kötülerin birlikte çalışması izleyiciyi pür dikkat kendine çekiyor. Özellikle Zemo' nun katılmasıyla tatlanan dizi, bu bölümde Madripoor' dan sonra daha da tatlanıyor. Bar sahneleri, müzikler, atmosfer -oyun gibiydi adeta- ve tabi ki Zemo' nun dansı. Dizide bu sahne bir saniye olmasına rağmen -aslında daha uzunmuş- izleyiciler çok beğenmiş ve Marvel da Zemo' nun doğaçlama olan bu dans sahnesinin uzun versiyonunu yayınlamış. (SPO) Dördüncü bölüme kadar yeni Kaptan' a az biraz alışmış olsam da bu bölümde gerçek yüzünü görüyoruz. "The serum amplifies everything inside. So good becomes great, bad becomes worse" sözünün kanıtı niteliğindeydi. Steve' in koruma sembolünün silaha dönüştürülmesi de epey bir üzücüydü. En karanlık bölüm, bu bölümdü galiba. Ve Wakandalılar da ayrı bir aksiyon, heyecan katmış. Beşinci bölüm mükemmel bir aksiyon sunuyor sizlere. Marvel' ın o akıllıca kavgalarına, her karakterin silahını mükemmel bir şekilde kullanmasına hasret kalmışız. Şimdiye kadarki en iyi bölümdü diyebilirim. Ve Steve nasıl bir miras bıraktıysa bu bölümde de bir mirasa tanıklık ediyoruz. Yeni filmlerin ve kahramanların önü açılacak gibi duruyor. Altıncı bölüm. Aksiyon tüm hızıyla devam ediyor. "Bir bölümde tüm bu olaylar nasıl toparlanabilir?" diyorsunuz ama bir bakıyorsunuz ki her şey su gibi akıp gidiyor. Hem aksiyonlu hem duygusal hem tatmin edici hem de güzel mesajlar veren mükemmel bir final bölümü yapmışlar. Ağızda güzel bir tat bırakıyor. Ayrıca yeni bir kötü karakterimiz daha oldu gibi gözüküyor. DUYURU: Zaten "Captain America 4" filmi resmi olarak duyuruldu. (SPO) John Walker' ın süper asker serumunu almadan önce, kalkanı bumerang gibi kullanabilmesi bana saçma geldi. Çünkü Steve' in kalkanını her fırlattığında kendine geri gelmesini sağlayan; kalkanın titreşimi emen, kinetik enerjiyi yansıtan bir metalden yapılmış olmasının yanında serumun sağladığı kendisinin gelişmiş zekasıydı. Yani Kaptan Amerika kalkanın geometrik hizalamasını tahmin edebilir hatta atışını zamanlayabilirdi. Kendisinin de dediği gibi: -Bir milimetreye kadar olası her fırlatmanın yörüngesini biliyorum, her viraj ve dönüşü alabilir. Ek olarak Wyatt Russell' ın oyunculuğu da güzeldi. Sonradan kendini affettirse de nefret edilesi bir karakteri oynamak zordur. O, bu amacı gayet güzel yerine getirmiş. Falcon & Winter Soldier çizgi romanını linkteki blogtan Türkçe okuyabilirsiniz: ucracizgiroman.blogspot.com/2021/03/falcon-winter-soldier-01.html

tunahantino 4 years ago

Sen Aydınlatırsın Geceyi

Onur Ünlü

77 Gönderi

Her şarkının bir müddet sonra sıktığı şu zamanlarda, Gülmek İçin Yaratılmış' ı keşfedip her dinlediğimde başka bir sözün derinliklerine inmemi, kemanın sesine daha da aşık olmamı sağladığı için filme teşekkür ediyorum öncelikle. Filmde herkesin özel gücünün olduğu bir kasabanın oldukça…devamıHer şarkının bir müddet sonra sıktığı şu zamanlarda, Gülmek İçin Yaratılmış' ı keşfedip her dinlediğimde başka bir sözün derinliklerine inmemi, kemanın sesine daha da aşık olmamı sağladığı için filme teşekkür ediyorum öncelikle. Filmde herkesin özel gücünün olduğu bir kasabanın oldukça sıradan hayatı içindeki Cemal ve Yasemin' in aşkını izliyoruz. Tıpkı adı gibi, şiir gibi bir film. Her dizesinden ayrı tat alınan, hem göze hem kulağa hitap eden türden üstelik. Felsefi düşüncelere daldığınız da oluyor, bu sıra dışı aşkın gölgesinde kaybolduğunuz da. Ve bu fantastik dünyaya hayret ettiğiniz ama garip bir şekilde bunun sizi çektiği de... Filmin ne kadar hoşuma gittiğini üç dört gün aklımdan çıkmayınca anladım. Bazı filmler böyledir; değerini anlamak, sindirmek için üstünden bir müddet geçmesi gerekir. Bu da o filmlerden biriydi bana göre. Tekrar tekrar izleme isteği oluştu içimde. Şöyle tüm güzel sahnelerinin bulunduğu kısa bir video olsa da, ara sıra açıp izlesem diyorum kendi kendime ama o kısa video dahi bir saat sürer. ---SPOILER--- Hatta o bir iki sahneden bahsedeyim: Yasemin' in, Cemal' in motorla kendisini takip ettiği zaman onu hafif esen rüzgardaki bir yaprak gibi narin narin bir sağa bir sola savurması... Bir de o şarkı eşliğinde. Ve malum final sahnesi. Yaptıklarından pişman olan Cemal' in, Yasemin' i geri getirmek için elinden gelen her şeyi yapmasına rağmen elinden hiçbir şey gelmemesi. Hatta filmi kafamda biraz devam da ettirdim: Cemal sonsuza kadar öyle bekliyor. Elleri tekrar çırptığında Yasemin' in ondan daha da uzaklaşacağını biliyor çünkü. En azından böyle kalalım diyor. Ve zamanı aşabilen tek şey sevgi oluyor. Çoğu filmden daha değerli, seyirciye büyük bir duygu yüklemesi yapan sahneler bunlar. ---SPOILER BİTTİ--- Filmin her anının üstüne düşünülmüş, emek verilmiş olduğu her halinden belli. Her şey yapboz gibi, bir şiirin iki dizesi gibi birbirini tamamlıyor. İlk defa bir filmde ne hissettiğimi tam olarak bilmiyorum. Elbette hüzün de var ama genel olarak baktığımda bu filmi farklı olarak hatırlamamı sağlayan bir şey daha var. Umarım hiç bulamam, bu belirsiz hissin güzelliği devam eder. Ne de olsa hiçbir şey bilmemekle her şeyi bilmek aynı değil midir:) Oyuncular tanıdık olmasa ve Ege ağzıyla konuşmasalar tam bir yabancı film havasındaydı. Fantastik sahneler, çekimler, sinematografi, müzik ve görüntünün uyumu. Özellikle Cemal' in Dundar' la konuştuğu ve Yasemin' le uçtuğu sahneler bu açılardan mükemmeldi. Onur Ünlü, sen hep böyle kal. "Ne kadar izlenir, ne kadar beğenilir?" derdinde olmadan yap filmlerini. Filmin sinemalarda yayınlanmasa da vazgeçme bu sevdandan. Biz seviyoruz bu absürtlüğü, alışılmışın dışındalığı. Ve böyle bir film yapma cesaretinde bulunduğun için de ayrı teşekkür ediyorum. Ayşenil Şamlıoğlu' ndan çok güzel kabadayı olmuş. İzlerken kadın olduğunu asla farketmedim. Hem makyaj hem oyunculuk mükemmeldi. Ve Ali Atay. Her ne kadar çok sevsem de çık artık şu Mecnun rolünden. Tamam güzel, hoş ama filme odaklanamıyorum abi, her an bi Mecnun' luk yapacak diye bekliyorum. Artık normal hayatta da böyle olduğu kanaatine vardım. Lafın özü herkese hitap etmeyen ancak size hitap edip etmediğini ancak izleyerek anlayabileceğiniz, müzikleriyle, görselliğiyle, absürtlüğüyle, izlerken hissettirdiği "Ne kadar farklı, ne kadar güzel bir film?" duygusuyla tam bir kült film. Siyah beyaz, fantastik filmler nedense ayrı bir güzel geliyor bana. Tavsiyeleriniz varsa alabilirim:) DÜZENLEME Dinleye dinleye bu şarkıdan da bıktım. Uzun süre dinlemeyip kaldığım yerden devam edeceğim :)

tunahantino 4 years ago

The King

David Michod

38 Gönderi

Romanlar, diziler, filmler gibi hikayesi olan sanat eserlerini okurken ya da izlerken insanı hikayenin içine çeken unsurlardan biri de özdeşimdir. Özdeşimin oluşturduğu duygusal yoğunluğu bize en çok yaşatan eserlerse gerçek olaylardan esinlenen, halihazırda birinin başına geldiğini bildiğimiz olayları anlatanlardır. Bu…devamıRomanlar, diziler, filmler gibi hikayesi olan sanat eserlerini okurken ya da izlerken insanı hikayenin içine çeken unsurlardan biri de özdeşimdir. Özdeşimin oluşturduğu duygusal yoğunluğu bize en çok yaşatan eserlerse gerçek olaylardan esinlenen, halihazırda birinin başına geldiğini bildiğimiz olayları anlatanlardır. Bu film, ana karakteriyle en çok özdeşim kurabildiğim filmlerden oldu. Hal, krallığa geçtiği andan itibaren bende büyük bir sorumluluk hissi uyandırdı. Onunla beraber ben de ülkenin geleceği için en doğru kararları vermeyi, kimlerin tavsiyelerine uymamın gerektiğini düşündüm. Kral olmanın, bir ülke adına karar vermenin, savaş başlatmanın tüm ağırlığı üstüme çöktü. Tabi bunda müziklerin etkisi asla ve asla es geçilemez. KONU: Prens Hal, saray hayatından oldukça uzaktır. Günleri halkla iç içe ve içip yatmakla geçmektedir. Babasının ölümüyle beraber kendisine kalan savaş halindeki bir ülkeyi yönetmek zorunda olan Hal, her şey için en doğru kararı vermek ve istediği barış için gerekli fedakarlıkları yapmak mecburiyetindedir. Film ana olaylar dışında gerçeklerle ne kadar örtüşüyor bilmiyorum ama bildiğim şey şu ki oldukça gerçekçi. Kostümler, savaş sahneleri, filmdeki atmosfer sizi Orta Çağ' a ışınlıyor. Kendinizi halk olarak düşündüğünüzde savaşın yaklaştığı hissinin verdiği korkuyu, kral olarak düşündüğünüzde tüm dünyaya karşı sizin aslında tek bir kişi olduğunuzu anlamanın verdiği yalnızlık, çaresizlik duygusunu bu filmde yaşayabiliyorsunuz. Günlerini sarhoşlukla ve fahişelerle geçiren Hal' ın kral olduktan sonraki karakter gelişimi de epey bir etkileyiciydi. Büyük sorumlulukların insanı nasıl değiştirdiği çok güzel yansıtılmış. Ayrıca replikleriyle dolu dolu olan filme "barışın savaşla sağlanabileceği" fikrini eklemeleri, filmi bambaşka bir boyuta taşıdı benim gözümde. Timothee, yirmi dokuz yaşındaki birini oynamak için biraz genç gözükse de rolün altından kalkmış, özellikle savaş konuşması çok iyiydi. Sinema dünyasının gaza getiren sahnelerindendi bence. Alacakaranlık serisinden beri izlemeye fırsat bulamadığım Pattinson da bu konuda evrim geçirmiş. Kendisini izlemeyi sıklaştıracağım. Filmin sinematografisi de çok iyiydi. Savaşın, doğa ile beraber çekimlerin de etkisiyle gözüme güzel görüneceği hiç aklıma gelmezdi. Ayrıca filmdeki taktikler, komplolar tanıdık gelse de bu, zekice oldukları gerçeğini değiştirmez. Bayılıyorum böyle insanların akıllarıyla savaşmasına. Herkes hak ettiğini alıyor. Ve seyircide de büyük bir seyir zevki oluşturuyor bu. Tekrar söyleyeyim: Aksiyon beklentisiyle izlemeyin kesinlikle. Film daha çok prens Hal' ın nasıl V. Henry olduğunu, onun iç dünyasını bizlere gösteriyor. İzleyin ve iki saatliğine krallar gibi yaşayın. SPOILER Sonlarda tekrar bir Çin entrikaları vakası yaşanacak diye korkmadım değil doğrusu.

tunahantino 4 years ago

Arka Sokaklar

Martin Scorsese

4 Gönderi

Tarihe geçecek bir birlikteliğin başladığı film. Martin Scorsese ve Robert De Niro. Mafyalar, kavga, gürültü, gece hayatı, bar, para, borçlar, ırkçılık, çıkar savaşları, ne kadar sıkı olduğu tartışılan dostuklar... Scorsese, bir iş yaparken zincirde hep aynı parçaları kullansa da bunların…devamıTarihe geçecek bir birlikteliğin başladığı film. Martin Scorsese ve Robert De Niro. Mafyalar, kavga, gürültü, gece hayatı, bar, para, borçlar, ırkçılık, çıkar savaşları, ne kadar sıkı olduğu tartışılan dostuklar... Scorsese, bir iş yaparken zincirde hep aynı parçaları kullansa da bunların sırasını ustaca değiştirerek karşımıza hep bambaşka bir zincir çıkarmayı başarabiliyor. Ancak şunu da belirtmeliyim ki: bu film için mafya kelimesi biraz ağır olabilir. Bu sefer karşımıza daha çok kendi keyiflerine göre hareket eden, sistemden uzak bir arkadaş grubu çıkıyor: dindar bir suçlu Charlie (Harvey Keitel), kafadan kontak Johnny Boy (De Niro)... Filmin adıyla aynı olan konusuna bakacak olursak oldukça sıradan gibi gelebilir. Arka sokaklar... Daha başka ne olabilir ki? Hayatın pislikten ibaret olduğu yerler. Oysaki hiç de öyle değilmiş. Söylentilerin eylemlere nasıl etki edebileceğini, ırkçılığın ne denli iğrençleşebileceğini, arkadaşlıkların hangi noktalara gelebileceğini, insanların elinden gelmeyen özellikleri yüzünden nasıl aşağılanabileceğini, inançların hedeflerle ters düştüğünde neler olabileceğini görüyoruz. Ancak bunlar tabi ki felsefik bir dille değil sokak diliyle bizlere gösteriliyor. Tüm bu dediklerim; sizi, filmin hep ciddi bir havada ilerlediği kanaatine sokmasın. Oldukça eğlenceliydi ve ara ara güldürdü. Gerek diyaloglar gerek karakterlerin kendileri olsun. Bir de Los Angeles' ın ışıklı tabelalarla süslenmiş gece şehri atmosferi ve her türden çalan müzikler seyir zevkini doruklara çıkarıyor. Zaten bunlar bir filmde olunca onun kötü olması neredeyse imkansızlaşıyor. Ayrıca bar sahnelerindeki kırmızı atmosfer ve Taxi Driver' ı andıran kamera çekimleri de çok hoştu. Gelelim Robert De Niro' nun oyunculuğuna. Birçok kişi böyle kaliteli bir oyuncunun en iyi oynadığı filmin bu olduğunu söylüyor. Yani bu şapkalı serseriyi kaçırmak istemezsiniz. Ayrıca oynadığı ilk filmlerden olduğunu düşünürsek ileride bir efsane olacağının sinyallerini daha bu filmden alabiliyoruz. Uzun lafın kısası eğlenip dersler çıkarabileceğiniz, tüm güzel içeceklerin birleştirildiği bir kokteyl niteliğinde bu film. Oyunculuklar, atmosfer, müzikler de kokteyl süsleri olarak sayılabilir. Bir yudum alın, gerisi geliyor:) Ek olarak film siyah beyaz değil ve sadece filmi izlerseniz gülebileceğiniz şu sahnede çok eğlendim: - I wanted to kill this fucking kid, I mean I wanna nuhhhhhhh, I was so crazy, I wanted to kill this kid!

tunahantino 4 years ago

Sınırları Aşmak

James Mangold

9 Gönderi

Johnny Cash' in oldukça trajik başlayan hayatını mükemmel bir başlangıçla anlatan bol turneli film. Hem eğlenceli hem de hüzünlü şarkılara sahip, derin sesi sebebiyle "yük katarı", giysilerinin renginden dolayı da "siyah giysili adam" lakaplı bu efsaneyi tanımak için iyi bir…devamı

tunahantino 5 years ago

Birdman

Alejandro González Iñárritu

43 Gönderi

"Kendini olduğundan daha büyük görme hastalığına megalomani, bu hastalığa yakalanmış kişilere de megaloman denir. Bu kişilerde kendilerini aşırı beğenme, üstünük hissine kapılma, başkalarının duygu ve düşüncelerini anlayamama gibi durumlar hâkimdir. Kendisine karşı yapılan eleştirilere katlanamaz. Herkesten daha güzel ve başarılı…devamı"Kendini olduğundan daha büyük görme hastalığına megalomani, bu hastalığa yakalanmış kişilere de megaloman denir. Bu kişilerde kendilerini aşırı beğenme, üstünük hissine kapılma, başkalarının duygu ve düşüncelerini anlayamama gibi durumlar hâkimdir. Kendisine karşı yapılan eleştirilere katlanamaz. Herkesten daha güzel ve başarılı olduklarını, büyük işler başarmaları gerektiğini düşünürler. Her zaman pohpohlanmayı isterler, aksi takdirde büyük hayal kırıklığına uğrarlar." Bence kötü sayabileceğimiz tüm bu özellikleri bir karakterde toplayıp içten içe bizim o karakteri savunmamızı ve haklı görmemizi sağlamak filmin en büyük başarısıydı. Ancak ana karakterimiz her ne kadar tüm bu özellikleri taşıyor olsa da bence ufak bir detayla megaloman olarak etiketlenmekten kurtuluyordu. Çünkü kendini olduğundan büyük görmüyor, yaptığı işlerin desteklenmesini ve hak ettiği değeri görmek istiyordu. Eğer gerçekten hak etmiyorsa dahi bu değeri görmek için elinden geleni yapıyordu. Bu açılardan bakacak olursak filmde gerçekten kendimi gördüm. Bu da filmin bize vermek istediği değersizleşme hatta bir nevi eskime duygusunu ve yeniden gün yüzüne çıkma isteğini tamamıyla hissetmemi sağladı. Filmde Birdman ile toplumun, eleştirilerin, gerçeklerin, çatışmasını izliyoruz ancak bu savaşı başlatan yine Birdman' in ta kendisi. Çünkü kendisini kanıtlamak ve bazı gerçekleri değiştirmek istiyor karakterimiz. Meğer kendini kanıtlamak isteyenler kendiyle çatışacak derecede ne kadar yalnız kalıyorlarmış? Belki de yalnız kaldıkları için kendilerini kanıtlamak istiyorlardır, kim bilir? Bunun dışında filmde daha birçok savaşla karşılaşıyoruz. Üstelik katılımcıların o kadar çok olduğu savaşlar ki bunlar: popüler kültür, eleştirmenler, oyuncular, sinema, tiyatro... Hayatın bazı gerçeklerini her dakika replikleriyle yüzümüze çarpmasına karşın; sinematografinin, çekimlerin, kamera geçişlerinin ve açılarının mükemmelliği, birçok sahnenin ilginçliği ve güzelliği onları kaçırmama neden oldu. Bu yüzden filmi geri sarıp sarıp izledim. Birdman' in hayali dünyasıyla gerçek dünya arasındaki geçişler de çok iyi ayarlanmıştı. Ve eleştirmenlerin de eleştirilebileceği ayrıntısı çok güzeldi. Rolünün içinde rol yapmak varsa oyuncuların işleri daha bir zordur diye tahmin ediyorum buna rağmen zaten kaliteli olan bu kadronun oyunculuklarını çok beğendim. Ayrıca arkada sürekli çalan bateri sesiyle ilgili kötü yorumlar görsem de müzik seçimleriyle beraber benim çok hoşuma gitti. Bence filme ayrı bir hava katmış. Oyunculuk, yönetmenlik, psikoloji ve eleştirilere ilgi duyduğum için filmi ayrı bir beğendim. Tam bana hitap eden, "Keşke ben çekseymişim." ve "Bu benim filmim." dedirten, hayatı gerçeklikleriyle ele alan bir başyapıt. 9/10 Michael Keaton' un eskiden Batman' i oynaması ve günümüzde hâlâ " I' m Batman " demesi de isabet olmuş.

tunahantino 5 years ago

Brüj'da

Martin McDonagh

32 Gönderi

Bana kalırsa dünyanın en ironik filmi olabilir. Sadece mizah açısından değil, başından finaline kadar yüzünüzde "ciddi bir tebessüm" oluşturacak durum ironileriyle doluydu film. "Bir şehir, filmde ne kadar önemli bir yer tutabilir ki?" diye düşünüyorsanız bu film size hem sorunuzun…devamıBana kalırsa dünyanın en ironik filmi olabilir. Sadece mizah açısından değil, başından finaline kadar yüzünüzde "ciddi bir tebessüm" oluşturacak durum ironileriyle doluydu film. "Bir şehir, filmde ne kadar önemli bir yer tutabilir ki?" diye düşünüyorsanız bu film size hem sorunuzun cevabını hem de Orta Çağ' dan kalma mimarisi ve kanallarıyla gezilesi yerlerden biri olan Brugge' u yakından görme fırsatını verecektir. Konusu kısaca birbirlerinden oldukça farklı kişiliklere sahip iki kiralık katil Ray ve Ken bir görevin ardından patronları tarafından Brugge' a yollanırlar. Ancak işler burada hiç bekledikleri gibi gitmez. Biliyorum konusu size "... ve işler sarpa sarar" temalı klasik bir suç filmi havası sezdirmiş olabilir. Ancak olaylar hiç beklemediğiniz bir şekilde ve "gülsem mi, ağlasam mı?" paradoksuyla mükemmel bir şekilde gelişiyor. Başlarda biraz durgun ve komik ilerleyen film gittikçe daha da dramatikleşiyor fakat asla ironiden ödün vermiyor. Yani bu film, işlerin basit bir şekilde karmaşıklaştığı sıradan bir film değil merak etmeyin. Gayet kaliteli ve orijinal. "Hiçkimse göründüğü kadar iyi, anlatıldığı kadar kötü değildir." sözünü hatırlattı bana film. Önemli hayat dersleri görmek de mümkün ayrıca. Mesela hayatın yaşamaya değer olduğu ve bazen sonucu ne olursa olsun doğru olanın yapılması gerektiği gibi. Gelelim filmin mizah tarafına. En dramatik veya etik olmayan sahnelerde bile "Hayır, gülmemeliyim" dediğim oldu. Genellikle alay etme üstüne kurulu olan kara mizah ağır basıyordu ve filmin amacı da bu olduğu için gayet başarılı bir şekilde ulaşmış amacına. En az şehrin atmosferi ve senaryo kadar oyunculuklar ve müzikler de muhteşemdi. Colin Farrel' ı izlemek ve Voldemort abimizi bir de burnu varken kötü adam olarak görmek iyi geldi. Siz de kendinize iyi gelecek bir film arıyorsanız izleyin derim. Ek olarak herkesin yurt dışına çıkma hayalleri kurduğu şu günlerde filmi izledikten sonra tekrar Brugge' a ışınlanmanızı sağlayacak bir iki müzik bırakıyorum: 🎼 Prologue - Carter Burwell 🎼 Medieval Waters - Carter Burwell